Krucjata

[Piotr G.]

Powiewają chorągwie, łopoczą sztandary,
Szykują się rycerze na bój w imie wiary.
Za Chrystusa gotują się oddac życie,
Ustać przed walką nie mogą w zachwycie,
I ruszyli! Zmierzają do celu swej wyprawy,
Mimo lęku, mimo że upał nad nimi plugawy,
Oni idą dalej, zmierzają do Jerozolimy,
By ją odbić, by odkupić swe winy.

Ale cóż to! Droge zastąpiła im armia,
To islamu jest potęga olbrzymia.
Mimo trwogi, Mimo swej liczby małej,
Krzyżowcy odważnie zmierzają dalej.
Do bitwy obie armie się sposobią.
Ludzie w zamieszaniu się kłębią.

Wtem nawała spadła na islamskie szyki,
Kruszą się kopie, słychać rannych krzyki.
A rycerze gnają dalej, po tryumf zupełny,
Sieką wytrwale, trup pada wszędzie gęsty.
Szarża trwa dalej, konni pogrążeni w amoku,
Podobni są swą siłą do górskiego potoku.
Przewalają się przez wątłe Arabów szeregi.
Farysowie, pierwej "mężni", a teraz zbiegi.

Pościg za nimi trwał długi, bo dzień cały,
Dzień ten była dniem zwycięstwa i chwały.
Nic już nie mogło krzyżowców powstrzymać,
Nikt kroku nie mógł im w bitwie dotrzymać.
I wreszcie trymuf zupełny odnieśli,
Do Jerozolimy jako zdobywcy weszli.