Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Odciąłem ręce
Nie chcę dotykać piersi
Innych kobiet
Nagich ramion

Zszyłem nogi
Teraz nie mogę już uciec
Od wspomnień
Ocalić chociaż ciała

Pulchnieje szyja
Uczulona na usta
Inne od twoich
Truskawkowych warg

Wydłubałem oczy
I tak nie widziałem jutra
Męczyły wciąż obrazy wczoraj
- Cierpkie pastele

Teraz Pełzam
Po zimnym parkiecie
Macam policzkami
wystygłe odciski naszych ciał

Ranię skórę
o co ostrzejsze spostrzeżenia
rozrywam świeżo zrośnięte blizny
starymi uczuciami
próbuję gardzić

Muszę wstać
- W końcu czym może gardzić dżdżownica
Pełzająca w błotach

gęstych od twojego zapachu
smaku
dotyku

*

Kochałem? Nie kochałem?
Pełzam

Opublikowano

-po przeczytaniu pierwszej zwrotki i pamiętając tytuł, dalej nie czytałem.rozumiem- ręce odrosną jak to u dżdżownicy w zwyczaju i będzie peel jednak gmerał w...no, no.
idąc dalej tropem zdolności dżdżownicy do regeneracji, to peel musiał się multiplikować.
Zadanie dla matematyków: ilu peeeeeeli pojawiło się po 8 zwrotkach.maturzyści proszę się wykazać.
-mocny zestaw:obcięte ręce, kobiece piersi ,dotyk, dżdżownica...będę strzelał-> to o miłości

łup

Opublikowano

poszatkowany

nazbyt wyciągnięty

i wersyfikacja pocięta

przeciągnąłeś temat

poszatkuj ale dobrze i zrób z tego dżdżownice
a nie słowozataczająca glistę

a kochanie nie kochanie ?
z tym sie od razu bym pożegnał
jeśli po gwiazdce to nie to
a jeśli nie to to w ogóle gwiazdka niepotrzebna

wrócę/ nie chcę podawać na talerzu mojej interpretacji jak to zwykle robie tylko namawiam do zmian

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @vioara stelelor   Lubię jak  richelieu na niebie mieszka obok dyskontu i cukierków na wagę. I że słowa potrafią otulać. Myślę, że właśnie tak wygląda miłość- gałęzie dziwią się swoim pąkom, słowa są kolczaste albo otulają, a my wracamy z dyskontu i próbujemy być dla siebie oknami.  Pięknie! 
    • @michal_stefan   Tysiąc błędów to nie kredo, to po prostu życie. Kredę można wymazać, ale blizny zostają. I dobrze - bo bez nich byłbyś tylko czystą tablicą, na której nikt nigdy nic nie napisał. Pozdrawiam. 
    • @Krzysztof Pokrzywiec   Wiersz o utracie kogoś, kto był wszystkim - "ekwiwalentem za twe dzieje całe". "Dwa cienie przez jedno drzewo rzucane" - piękna metafora nierozerwalności. Partner w życiu i na scenie, granica między teatrem a rzeczywistością znika. Ale właśnie to teatralne tło budzi pytanie- czy ta bliskość była prawdziwa, czy tylko dobrze zagraną rolą?   "To ty mnie trzymałeś mocno rękoma. Gdy stres mnie ranił atakami wieloma" - ta konkretność wsparcia czyni stratę fizyczną, namacalną.    "Lecz ile jest warte coś co tak łatwo runęło?" - pytanie brzmi jak oskarżenie, ale może jest w nim też wątpliwość w siebie. Może wcale nie "łatwo" runęło? Koniec - pełna widownia, ale jedno puste miejsce unieważnia wszystko. Bez tego jednego słuchacza wszystko staje się grą bez sensu. Wiersz o tym, że niektóre pustki nie dają się zapełnić - nawet gdy wokół tłum.
    • @LessLove   Ten, kto obiecuje kochać przez jesień, przegrywa z tym, kto nie chce jesieni wcale.   Zakończenie jest mistrzowskim cięciem. Te trzy myślniki to cisza, pauza, po której przychodzi nieuchronne - "Poszła poprawić oczy'". Cudzysłów przy "poprawić" niesie całą ironię i smutek tej historii. Róża nie chce być kochaną "mimo jesieni" - chce być kochaną bez jesieni w ogóle. Woli chirurgię od akceptacji, woli walczyć z naturą niż pozwolić sobie być kochaną taką, jaka się stanie. To wiersz o naszych czasach, gdzie miłość przegrywa z lękiem przed przemijaniem. Gdzie zamiast słuchać "będę kochał piękniej", słyszymy tylko "zbrzydniesz". Róża odchodzi nie dlatego, że jej nie kochano - odchodzi, bo nie potrafiła uwierzyć w miłość, która nie wymaga wiecznej wiosny.
    • @Nata_Kruk   Bardzo dziękuję!    Fajny tytuł - przecież nie mam monopolu na słowa ani tym bardziej na "kreski" :)))  Nie patrz na to!    Serdecznie pozdrawiam:) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...