Wiersz wędrowny

[Who Knows]

Idę więc...
Mijam wiaty rdzą przeszyte.
Raz pod górę idę, znowu w górę,
wreszcie w dół i znowu szczytem.

Idę, kwitną drzewa.
Chyba wiosna? Tak - już wiosna.
Chmury wiszą przemoknięte -
pierwsza burza - słychać, groźna.

Idę - skręcam za wiaduktem
i obieram kurs na zachód.
Urzekło mnie tam słońce,
kładąc cicho się na dachu.

Idę, robię postęp każdym krokiem.
Miasto gaśnie, grają świerszcze.
Jeszcze tylko znajdę klucze.
I pod domem jestem - wreszcie!

[Szymon W]

Wow!!! Bardzo mi się podoba. Pozdro.

[Patryk_Nikodem]

ok

[teresa943]

Jak na wiersz o "wędrowaniu" do wlasnego domu (może po %)
niezły. Oby tylko peel trafił w dziurkę od klucza, hehe...

Serdecznie pozdrawiam
-teresa

[Adam Separd]

dla mnie bardzo przyjemne; płynne i nie wydumane. świetnie oddałeś nastrój "marszu":)

[Baba_Izba]

ja bym przestawiła:
robię postęp z każdym krokiem
i pod domem jestem - wreszcie
jeszcze tylko znajdę klucze
miasto gaśnie grają świerszcze

Można jeszcze "wygładzić", przemyśleć rady.
Pozdrawiam mile
- baba

[Who Knows]

Bardzo dziękuję za komentarze. Doceniam je bardzo. Rzeczywiście trochę tam rytmika kuleje w pierwszej strofie. Dokonam odpowiednich "zabiegów". Pozdrawiam!

[Mr.Suicide]

podmiotem lirycznym jest jak najbardziej wędrowca, podróżnik, być może nawet osiedlowy, tudzież coś innego w ten deseń, pustelnik. och, cóż za pełne kunsztu, plastyczności i obrazowości opisy przyrody !

podmiot liryczny zwraca uwagę na niezmiernie istotny fakt w kontekście wędrówki swej całej, jakim jest burza. kto wie czy akurat jego piorun nie trafi, kiedy przebywać będzie pod drzewem ? druga strofa wprowadza nastrój grozy, buduje napięcie. odbiorca wręcz musi przeczytać kolejną strofę, by dowiedzieć się, jak podróż podmiotu lirycznego potoczyła się dalej.

w kolejnej strofie procesowi opisu ulega słóńce. podmiot liryczny musi się wobec tego bardzo szybko przemieszczać /być może ma jakieś nadprzyrodzone moce, które otrzymał od samego Stfurcy Błękitnawego/, skoro tak prędko uciekł przed burzą. cóż że romantyzm ! genialna zwrotka ! ach, ach, och !

z ostaniej strofy dowiadujemy się, że peel popełnił dzień cały bezczelnie wędrując sobie. kiedy dopadł go złowieszczy mrok nocy, postanawia wrócić czem prędzej do domu. w końcu mu się to udaje.

jeżeli tekst jest zamierzony, to gratuluję świetnego poczucia humoru. podejrzewam jednak, że Autor był śmiertelnie poważny formułując myśli swe o, patetyczne i nieosiągalne zwykłym śmiertelnikom, takim, jak chociażby ja - malutki żuczek.

pozdrawiam.

[Rachel_Grass]

I know, ale tak naprawdę to tylko się domyślam.
co do wiersza- generuje klimat, niestety nie przekonuje treścią. inaczej mówiąc- do zastanowienia. trochę zbyt wydumany, patetyczny.

[Sylwester_Lasota]

Gdzieś koło słońca się potknąłem. Chyba rytm tam padł, cy cóś. Pozatym są błędy logiczne, jak np. raz pod górę, znowu w górę, czy chmury przemoknięte. Pozatym do uśmiechu, byleby nie brać na poważnie.
Pozdrawiam.

[Iris_IK]

Uśmiecham się już od ucha do ucha! Świetnie, choć jeszcze forma-"świeżynka".
Dobrze! Tak pisz...