Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

a ja bym nie była tak negatywnie nastawiona. pierwsza strofa, te cztery wersy, jak najbardziej na tak, szczególnie jeśli o sens chodzi. chyba że ja sobie do siebie przerabiam i podciągam pod własną ideologię, ale to jednak trochę normalne, że się wiersze osobiście odbiera.
przebija zwątpienie z tego utworu, czy sobie uroiłam? nawet jeśli nie, to sam fakt zmieniania granic, tak jakby zmieniania wartości, ogólnie przemiany myśli ... tak, tak, tak!

takie bliskie dość jakoś.
ale granica wróci pewnie na swoje miejsce, na te, które jest właściwie ;)


a dwa ostanie wersy - niespecjalnie, chciałabym czegoś innego, ale nie wiem jeszcze czego.

pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mi się wydaje, że uwolniłam w niewielkiej ilości kawałek siebie
kawałek tego co zauwazyłam na zewnątrz
może ten kawałek jest niezbyt wyrazisty i nijaki dla innych
dla mnie , jest taką niewielką moją częścią i czuje to
choć nie tiwerdzę że jest to mój najlepszy teskt , ale twierdze że jest mój

pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



zwątpienie hmm ... tak , chociaż jak tam kto chce
odbiór tekstu należy do czytelnika , nie chcę podpowiadać a napewno tłumaczyć
granica się przesuwa w zależności od woli, sytuacji, uczuć - czasem naginamy ją za bardzo
co do końcówki to wiesz, tak wysżło

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Jacek_Suchowiczteż tak wielokrotnie mam, że już nie poprawiam...
    • Link do piosenki:     Odchodzę – może kiedyś wspomnę Że nie było jak chciałem – trudno Wiem, że nigdy nie zapomnę Z Tobą nie było mi nudno   Zbyt dużo dzieli – różne nasze światy Zbyt dużo zgrzytów pomiędzy nami Wiersz na koniec. A kwiaty? Z pocałunkami…   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – bez szczypty żalu Bez złudzeń, bez cierpienia Odchodzę od Ciebie pomału Bez duszy swędzenia   A rozkosz, spotkania nasze? Już nie dumam nad nimi I strumień ciszy w sobie gaszę Złudzeniami czyimi?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – sam łóżko zaścielam Tam gdzie nie ma już Ciebie Sen w zagęszczeniu powielam I zasypiam jak księżyc na niebie   Rano budzę się drżący i cichy Bez śpiewu, zapachu Twojego Zostały jeszcze rozrzucone ciuchy Nie sprzątam ich – dlaczego?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Myślami od Ciebie odchodzę Na nic więcej się nie zgodzę
    • @Berenika97nie zawsze jest to pleonazm czyli fakt autentyczny, akuratny wydał mi się taki zestaw sceny, chcąc prastarymi dywagacjami o poetach poprowadzić wraz z AI porównawcze teksty. Jakoś nikt nie zwrócił uwagi na dwie wersje, a bardziej na scenę i aktorów. Nie mam żadnego stosunku do tego czy rzeczywiście jest to prawda, zresztą ona zawsze leży po środku. Osobiście ciekawe wnioski dla mnie wynikają z tego faktu. Autentyczne bo widz bierze w nich udział. Dziękuję i pozdrawiam. 
    • @LessLove   z dedykacją dla mnie ?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        dlaczego Ty mi to robisz @LessLove ? Wiadomo, że nie dla Ciebie :) nie dałbyś sobie ze mną rady ! Będę płakać !
    • @Robert Witold Gorzkowski, chyba już drugi raz polubiłeś jeden z odcinków "Przygody z moją idealną żoną", ale jeszcze nie komentowałeś tego cyklu opowiadań. Czy mogę zatem zapytać, co ci się podoba w tej historii?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...