Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Znamiona

Artur Pajor
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Artur Pajor

Artur Pajor

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zamilczę, leżąc w pustce, otępiony
Po zapadnięciu wzroku, mózg kostnieje
Męczy, przewraca posadzkami świadomości
Przerażony uniżenie, w zatracenie sprowadzony

Lęk pierwotnych, to ból osamotniony
Gdy drwiący śmiech jak wrzód ropieje
Zwracając resztkami mej ułomności
Maska pantomimy, gest wyważony

Obce światy, obce wspomnienia
Latających pęknięć nieboskłonów
Mocarne tych bożków ramiona

Otruty myślą jedynego pragnienia
Turysta prawdy w mieście klonów
Odkryłem na mej duszy – straszne znamiona

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

słowa składające się w rymy podczas czytania na głos sprawiają wrażenie upychanych na siłę

a puenta to niemalże policzek w twarz dla czytelnika
odkryłem na mej duszy- straszne znamiona

naprawdę straszne

pozdrawiam

Robert_Siudak

Robert_Siudak

Opublikowano
Opublikowano

Hmm... nie wiem co myśleć o tym wierszu, nic mnie jakoś szczególnie nie kłuje w oczy, ale mam nieodparte wrażenie że nastąpił przerost formy nad treścią, to znaczy jest zbyt dużo zawiłych słów, czy wyrafinowanych stwierdzeń. Wydaje mi się że w wierszu dają one odpowiedni efekt jeżeli są w odpowiedniej ilości, i jeżeli nie przyćmiewają odbioru tego co autor chciał przekazać. Ja bym jeszcze nad tym popracował.

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Andrzej P. Zajączkowski
      Rudyard Kipling - Bogowie Kaligraficznych Wzorów (The Gods of the Copybook Headings)

      Przez Andrzej P. Zajączkowski · Opublikowano

      @Berenika97 Kambr jest nie tyle przepowiednią, ile obserwacją. Kambr to aluzja do Premiera Lloyda Georga, który negocjował traktat wersalski ze strony Wielkiej Brytanii. Cambria to łacińska nazwa Walii, a ów był Walijczykiem. I faktycznie nalegał na powszechne rozbrojenie. "Cambrian measures" to faktyczny (choć przestarzały) geologiczny termin oznaczający warstwy stratygraficzne, tu Kambru. Jednocześnie określenie "disarmament measures" pojawiło się w Traktacie Wersalskim. Ja miałem trudniej, bo słowo warstwy nie kojarzy się z traktatami. Ale są też stratygraficzne linie. Stąd - Kambryjskie linie.
    • jan_komułzykant
      Lepiej nr 3

      Przez jan_komułzykant · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Była jeszcze wersja z "utkniesz", ale gdzieś ugrzęzła mi po drodze  :)))
    • FaLcorN
      Duszno

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @Berenika97   To zaproszenie, a nie prośba, o miłość się nie prosi.
    • kultura_pop
      ZAPOMNIANY DUCH

      Przez kultura_pop · Opublikowano

      Może ci się nie podobać, lecz musisz się dostosować Bo obowiązki ciążą tak samo jak zakaźna choroba każde nabyte doświadczenie, to jedynie nowa fobia w tym kraju są tylko dwa miasta, sodoma i gomora   Wszystko wokół blednie i czasami mam ochotę  zapaść się pod ziemię Zupełnie jak podczas opowiadania żartu, z którego tylko ja się śmieję  Tylko, że innych żartów nie znam, a ten był specjalnie dla ciebie   Dzwonie do ciebie z nadzieją, że nie odbierzesz Bo nie wypada, zostawiać brata w potrzebie I co, że rzadko pokazuje się na kogoś pogrzebie Nie mam wielu znajomych, a ze wszystkimi spotkam się w niebie   Wszystkie myśli, bez wyjątku są brudne tak samo jak filmy bez przemocy są zwyczajnie nudne Ja tylko stoję pod oknem i czekam aż deszcz lugnie a kiedy w końcu to nastąpi? tylko bóg jeden wie   Byłbym erudytą gdyby nie moja słaba pamięć Wiedziałbym, kiedy i których stosować zaklęć miałbym punktów iq, więcej niż budowlaniec w mapei Mógłbym w końcu rozmawiać o sztuce i pić czarną kawę   Na świecie jest tyle ludzi, tyle osób nikt się nie obudzi, jest na to sposób   Tu stoi klub, a tam leży kościół Martwy duch, pod nim wykopany grób  
    • Berenika97
      Pajączek

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Bardzo uroczy wiersz! Zakończenie z "pająciękiem" absolutnie rozbraja i kradnie serce. Świetnie udało się tu uchwycić dziecięcą perspektywę i tę naturalną, niemal naukową ciekawość (liczenie nóżek!), która tak mocno kontrastuje z dreszczykiem mamy. Pozdrawiam cieplutko! :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...