Znamiona

[Artur Pajor]

Zamilczę, leżąc w pustce, otępiony
Po zapadnięciu wzroku, mózg kostnieje
Męczy, przewraca posadzkami świadomości
Przerażony uniżenie, w zatracenie sprowadzony

Lęk pierwotnych, to ból osamotniony
Gdy drwiący śmiech jak wrzód ropieje
Zwracając resztkami mej ułomności
Maska pantomimy, gest wyważony

Obce światy, obce wspomnienia
Latających pęknięć nieboskłonów
Mocarne tych bożków ramiona

Otruty myślą jedynego pragnienia
Turysta prawdy w mieście klonów
Odkryłem na mej duszy – straszne znamiona

[Rachel_Grass]

oj nie, nie. nie dla mnie. wiersz topi się w dziwnych wyrażeniach, przez co widać tylko jego część, i to tę najbardziej niezrozumiałą. zalecam pracę nad nim.

[Artur Pajor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

alkoholizm

[Tali Maciej]

słowa składające się w rymy podczas czytania na głos sprawiają wrażenie upychanych na siłę

a puenta to niemalże policzek w twarz dla czytelnika
odkryłem na mej duszy- straszne znamiona

naprawdę straszne

pozdrawiam

[Robert_Siudak]

Hmm... nie wiem co myśleć o tym wierszu, nic mnie jakoś szczególnie nie kłuje w oczy, ale mam nieodparte wrażenie że nastąpił przerost formy nad treścią, to znaczy jest zbyt dużo zawiłych słów, czy wyrafinowanych stwierdzeń. Wydaje mi się że w wierszu dają one odpowiedni efekt jeżeli są w odpowiedniej ilości, i jeżeli nie przyćmiewają odbioru tego co autor chciał przekazać. Ja bym jeszcze nad tym popracował.

Pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

jedno pytanie: czy to kainowe znamiona?
jeśli chodzi o formę, to mi tam pasuje, ale ja fachowcem nie jestem, piszę jedynie podoba/nie podoba, tu podoba. jedynie "mej" mnie trochę poraziło.
pozdrawiam.