Kundera dźwigał ciężary

[Rafal Bielan Wierzbicki]

w typowo praskim oknie
mgła wdziera się przez framugi
tłoczona prosto z kadzideł kościelnych wież
na stole para szklanych przyjaciół
oczekuje napełnienia życiodajną cieczą
dwoje, może troje ludzi upycha po kieszeniach
swoje grzechy, lęki, niedokończone rozmowy
łebki od zapałek obleczone pożądaniem
(na chwilę przed potarciem o powierzchowność)

sny o wolności pływają w pustym basenie
każdy krok dyskutuje z napotkanym schodem
kolejnym, dalszym, kolejnym
zdjęcia z praskiej wiosny
dojrzewają w mroźnym klimacie reżimu
sala operacyjna pełna chłodu
ociepla się z każdym zwinnym ruchem dłoni chirurga
operującego samego siebie
prującego z gracją niewinny, zbyt ciężki organ
swojego sumienia

[Almare]

- wiersz dodałem do ulubionych,lubię jak komuś o coś chodzi i jak wraca pamięć o dzielnych ludziach
- nie chcę, być drobiazgowy, ale proponuję, poprawić "schodem"(nie ma czegoś takiego)na stopniem, też jest m
- pozdrawiam

pyk

[Gość]

autor pozostal wierny samemu sobie
nie baczy na innych
daje plus


pozdr. Wojtek

[Bogdan Zdanowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

gdyby pan zrobił coś z tymi płynami, to takie pospolite, że aż boli
i wycofał nieco pointę, bez zabijania czytelnika od razu pancerfaustem - to byłoby b. dobrze, zresztą i tak jest, momenty piękne, dla mnie zwł. w 2 części.
pzdr. b
ps. bez szans na zoned, niestety ;)

[M._Krzywak]

W masie "zonedów" i pseudo"zonedów" (czyli kup) można znaleźć tekst, który jest wierszem.
Plus, rzecz jasna.
Pozdrawiam.

[milkar]

wiersz płynie, płynie, płynie...-naprawdę swietnie- ...i zgrzyt w końcówce- moze warto coś z tym zrobic i byłoby naprawdę bardzo dobrze

[hewka]

dobre, warto zajrzec do koncowki, pozdrawiam :)