nasz dom

[trzecia kreska]

jest garb dziadka na chodniku
biegać przeszkadzał jego matkom
w piaskownicy wysuszone dziecięce dłonie
każde palcem środkowym coś tam sobie wskazuje

inne dzieci w babki z piasków
czasem je zakopują mogą tylko żałować
że stopy genitaliów do kości ogryzione
co to za zabawa samymi tylko rękami

wydeptana do kuchni ścieżka po noże
wątroba zmarszczona pękające oczy
wybuchają resztką łez
tak wymyśliliśmy podlewać sobie alkoholem kwiaty

z kuchni nie ma widoku
bo dokoła okna jest podłoga
gdzie w folie zawijają ciepłe jeszcze serca
czekam tu aż umierając marna żona ze mną zamieszka

[Rafał Różewicz]

trochę nadmiar słów jak dla mnie, źle się czyta choć podział na strofy dobry. Pozdrawiam.

[HAYQ]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ogólnie, na pierwszy rzut - tekst bardzo ciekawy, ale wydaje mi się, ze niezbyt dopracowany. Jest kilka fajnych momentów, ale właściwie z wiersza wynika niewiele i to, co "niezłe" w tekście, staje się na koniec efekciarskie. Bo i puenta raczej taka sobie, nawet jeśli peel zamierza "marną żonę" zabrać ze sobą do grobu.
Pozdrawiam

[Pancolek]

Czytam i czytam i przekopać się nie mogę.

Pancuś

[Rafał Różewicz]

Pancolek może zajrzysz do mnie? Mam nowy i jestem ciekawy twojej opinii. Choć ja piszę różnie:)

[trzecia kreska]

to pierwszy mój zamieszczony więc każdy komentarz mile widziany.
a co do szczegółów niedopracowania /tj.jak ja to widze>
HAYQ>
dziadek ma zazwyczaj matke jedna ale dziadek ktorego to garb na chodniku [przed 'naszym domem'? - nieważne] wyrósł to już wiele osób na to pracowalo /kobiety na garby pracuja najmocniej/
inne dzieci czasem je zakopuja > wysuszone dłonie. być może niejasne acz mroczne.
a byc moze i genitaliow-moj blad i 'takie' mi sie najczesciej zdazaja. dzieki. stopy tego mixu mają kości

postaram sie w czasie najblizszym zamieścić takie, z których wynika więcej, bo ten to rzeczywiście, jakby się na chwilę w inna chorą rzeczywistośc domu naszego wchodziło,
zobaczyłeś jakie to chore - mozesz wyjsc. na żone zaczekam.

Pozdrawiam,

[zdzisław dyrman]

Była edycja, ale wszystkie dziwolągi nadal niepoprawione. Nie będę powtarzał po przedmówcy, autor krąży wokół czegoś, ale nie bardzo wiadomo czego. A szkoda, bo gdzieniegdzie robi się ciekawie.
Odradzam stosowanie takich frazeologizmów jak "wybuch łez". To razi w poezji. Powszechnie używane frazeologizmy są grzechem. Tym bardziej, jeśli w grę wchodzą łzy.
Pozdrawiam

[zdzisław dyrman]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chora rzeczywistość, patologie - to rzeczy niezwykle smutne. Nie chcę wchodzić w tematy osobiste, zatem napiszę, jak się sprawa przedstawia w kwestii działania na odbiorcę. Tworzenie chorych klimatów poprzez "wysuszone dłonie", "garby", "kości" może wywołać efekt odwrotny od zamierzonego. Epatowanie mrokiem kłującym w oczy może prowadzić do groteski (np Marylin Manson) i do zatracenia przekazu, choćby niezwykle prawdziwego i przejmującego.
Wzbudzaniu niepokoju najlepiej służy rytm, warstwa prozodyczna tekstu, połączenie znaczenia wyrażeń z ich brzmieniem dźwiękowym.
Pozdrawiam

[trzecia kreska]

jedna uwaga do 'wybuchu łez' > subtelna różnica pomiędzy 'zwykłym poetyckim' łez wybuchem a wybuchem pękających oczu z których to alkohol dla kwiatów. jak dla mnie to wrecz paraparodia czesto używanego frazeologizmu i wlasnie czegos takiego sie podejmuje.
poza tym porównywanie 'wydeptanych do kuchni ścieżek po noże' do autorekacji pana Briana Warnera uważam za 'nietrafione'. tj wiem ze nie to miales na mysli ale zwróc uwagę:
'Nasz dom'. kiedy to własny dom opisuję nie chce straszyć. tam nie ma straszenia, jest raczej prosta wyrywkowa charakterystyka kogos, kto trochę bez sensu rzuca tylko poszczegolne wersy o tym ze jest chodnik nierówny, czym sie dzieci bawia, co jest z kuchnia, kwiatami itd. teraz> czy to dom jest normalny i zwykły chodnik nierowny a cos z charakteryzujacym vel. podmiotem lirycznym nie tak czy to tez 'alternatywna chora rzeczywistosc'. jak by nie bylo zapraszana żona ma problem. to jest potężna acz specyficzna groteska.

dziekuje za wszelkie uwagi. tak sie troche glupio czuje tlumaczac co tez 'mialem na mysli', no ale to moj blad przeciez ze niejasne. ale to juz wole 'wiersz uratowac' i troche swoje mysli potłumaczyć niż go zostawić niezrozumianego.

[zdzisław dyrman]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

OK. Ale ja nie odczuwam tej parodii, raczej nieporadność w prowadzeniu myśli. Spróbuj zaoszczędzić na słowach, zaufać czytelnikowi. Po co mu "wybuch łez", wystarczą "pękające oczy" (chociaż też mi nie pasują, ale nie rozmieniajmy się) i dajmy szansę czytelnikowi, by sam sobie wyobraził resztę. Zakładając, że to jest parodia - po co śmiać się z czegoś otwarcie w wierszu, skoro powszechnie się z tego śmieją. Nie bądźmy na siłę zgryźliwi.

Nie to porównywałem, bo jak już ktoś wcześniej zauważył, to niezła fraza. Nie chodzi o straszenie, nie chodzi o to, co poeta chciał powiedzieć, ale jak to zrobił. Nawiązując do muzyki, proszę porównać sobie, jak klimat "schizy" tworzyło Joy Division, albo jak to wygląda np u Switchblade Symphony, a jak robi to Manson. Czy nie widać różnicy w wyrafinowaniu środków?
Najlepiej działają subtelne niepokojące rysy, mogą być powtarzalne, rytmiczne, wtedy jeszcze lepiej, ale nie można ich zasypać jazgotem, nawałem innych elementów, bo nie będą widoczne. Stąd wniosek, by dla uzyskania niepokoju trzymać się oschłości, kostyczności treści. Dobrać sobie instrumentarium i dograć do tej treści akompaniament.

Pozdrawiam serdecznie