Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zegar wybił półtora godziny
po zmierzchu
stoję
wtulona w schody
zagubiona

milczę słowem - listem
w pamiętniku
płacze - łzą jedną
na ciszy stoliku

a Ty gdzieś tam..
śpisz

[sub]Tekst był edytowany przez Emilia Zone dnia 23-06-2004 09:18.[/sub]

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hmm..
problemem bywa interpretacja.. :)
niestety do uczuć, które ten wiersz wyraża.. kukułka nie pasuje :)
przynajmniej dla mnie..

wiersze - moje - płyną z głębi mojej duszy
ściśle wiążą się z pewnymi przeżyciami
nie mam serca ich zmieniać.. w końcu to jakby nie było moje "dzieci"
:)
bez urazy
Opublikowano

witam.
kiepsko zaczyna się już pierwsza strofa-
"w schody wtulona
zagubiona " po pierwsze rym, po wtóre na siłe kombinowane, po trzecie mało oryginalne...dalej ciagnie się banalność
na czele z "snem dzisiejszej nocy"
z drugiej strofy nic nie wynika, bo sen niszczy dotykiem szczęscie?
na siłe załatanie wiersza "żeby ładnie było" czytamy dalej...
milcze słowem - to tak jak oczy szeroko zamknięte i inne JUZ UŻYTE związki. w tej samej zwrotce szyk przestawny w imie czego ?
na koniec żeby dobić czytelnika...powtórzenie tytułu z braku laku niby to uwieńczenie dzieła i wyjasnienie tytułu który sam z ostatnia strofa starczył by za wiersz-

Przepraszam, że nie zachwyciłem się wierszem ale starałem się byc szczery i obiektywny.pozdrawiam

Opublikowano

Panie Danielu.. za komentarz nie należy przepraszać :))
sama zdaję sobie sprawę z tego, że w tym wierszu dużo jest niedociągnięć.. :))
i tak coś tam pozmieniałam, ale dalej zgrzyta :))
nawet jak sama go czytam :))

muszę tylko jedno usprawiedliwić
końcówka wcale nie nawiązuje do tytułu..
przeważnie tytułem mojego wiersza jest tekst z treści wiersza
ponieważ tytuł już coś sugeruje, więc wybrałam taką właśnie drogę :))

dziękuję za zainteresowanie tak BTW :)

Grzegorzu.. :)
naprawdę się podoba?
to bardzo się cieszę :))
widzę, że mój styl pisania trafia do Ciebie
i jest mi z tego powodu bardzo miło..
dziękuję za to :))

pozdrawiam
Emilka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • idę przez siebie jak przez dom po pożarze ściany jeszcze stoją ale wszystko co miało imię wsiąkło w tynk oddycham dymem twoje byłaś twoje byłeś puchną tu jak echo które straciło usta a jednak nie potrafi umrzeć dotykam powietrza stawia opór ma twoją gęstość jest szorstkie jak wapno zdziera mi skórę z dłoni gdy próbuję się przez nie przebić pamięta więcej niż ja wypukłość obojczyka ciężar dłoni nagle nie mam gdzie odłożyć ciała każdy centymetr podłogi zajęła twoja nieobecność łóżko jest nekropolią zagięcia prześcieradła to rany krajobrazu bawełna parzy mrozem każde włókno pilnuje kształtu twoich bioder którego nie śmiem zgnieść granice państwa którego już nikt nie uzna tylko noc jest wierna przynosi mi cię w strzępach we włosie wbitym w poduszkę w chłodnym wgłębieniu ciszy w oddechu który wychodzi ze mnie i nie wraca tęsknota nie jest brakiem tęsknota jest obecnością odwróconą plecami stoi we mnie i pije mój oddech rośnie jak pęknięcie w szkle z każdą sekundą uczy się światła tylko po to by mnie oślepić chciałbym zapomnieć ale pamięć ma korzenie głębsze niż sen pije mnie powoli bez pośpiechu twoje imię już nie krzyczy sączy się cicho jak rdza zaciera gwinty moich gestów skleja powieki aż staję się pomnikiem postawionym na twoją cześć w samym środku niczego i zostaje nie ma dla mnie końca wszystko co było nie umarło tylko zmieniło ciężar i teraz mieszka we mnie bez wyjścia chodzę z tym światłem po tobie jak z raną która nauczyła się świecić nie potrafię przestać bo ta tęsknota to jedyny dowód że miłość była prawdziwa że wydarzyła się naprawdę i dlatego boli tak długo aż ból staje się jedyną rzeczą którą rozpoznaję w lustrze moją nową twarzą w której zapisane jest twoje ostatnie imię  
    • @KOBIETA pomaga mi:) @andrew dzięki za piękny obrazek:)
    • co dzień żyje od nowa uczę się cieszyć chwilą zachwycam się tym co mnie od rana otacza uczę się słońcem nocnym niebem pełnym gwiazd - ptaków śpiewem oraz zapachem polnych kwiatów i drzew którym się nisko kłaniam szacunek dla nich duży mam - uczę się kochać szanować i uśmiechać nie martwić grzechami więcej od siebie dać bo wiem że me życie jest warte - jest czymś co chcę dopieszczać - a nie płakać i się bać tego co na jego końcu mnie czeka
    • @Migrena

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      I bardzo miły komentarz, pozdrawiam i dziękuję    @Waldemar_Talar_Talar, @Poet Ka  Kłaniam się wdzięcznie :)    
    • @Alicja_Wysocka   Alu..   ciekawa miniatura o napięciu, którego nie da się rozwiązać  - między czasem a pragnieniem.   dusza i ciało nie są tu jednoscią, lecz raczej   dwiema perspektywami patrzenia na to samo życie.   bardzo trafia ta mysl, że zdrada może wydarzać się już na poziomie samej możliwości, samego "chcenia”.   lekko napisane, a dotyka spraw całkiem poważnych.   Alu.   to jest bardzo dobry wiersz :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...