Jak to nazwać...?

[Witold K.]

Pada śnieg, pada,
Za oknem zamieć świstem gada
W mrozie północy,
Że życie toczy się w nocy.

I choć zimno być mi winno,
podczas tego czasu,
grzeje mnie coś wewnątrz,
niczym pożar lasu.

Cóż to takiego, zapytać by można,
lecz niełatwo odpowiedzieć,
bo to myśl jest zdrożna.

Generalnie przyjąć można,
iż się zakochałem,
Lecz ja jednak sądzę,
że za lekko to nazwałem.

Miłość, miłość takie ładne słowo,
A traktowane jest hurtowo.
Ja zaś nie chce hurtem,
Ja chce w detalu.

Potrzeba mi wyjątkowego słowa,
określenia,
by każdy miał jasność,
z czym ma do czynienia.

Pisać, iż uczuciem jestem opętany,
to schemat zbyt wyeksploatowany.
Porównywać Cie kochanie do cudów świata,
To zaś poziom przedszkolaka.

Co zatem zrobić?

Jesteś mym powietrzem,
moim całym światem,
mym szczęściem jedynym,
treścią i tematem?

Nie, nie, nie- same to banały,
A zapisać coś wyjątkowego,
palce by me chciały.

Myślę. Myślę więc jestem(?)
Tfu, aż się pogubiłem,
Lecz żadnego
określenia nie wymyśliłem

Napiszę więc tylko tyle:
KOCHAM CIĘ

A całości i tak nie ubiorą słowa,
Gdyż jednak zbyt uboga ta nasza,
Zasobność językowa...

Dedykowane tej jedynej:*

[JacekSojan]

nazwane po tysiąckroć nadal pozostaje nienazwane;
co to jest? gdzie to jest? jak to jest?
podoba mi się ironia, mniej tak rozwałkowany wierszyk;
pozdrawiam! :) J.S

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

może być na dzisiaj bo lubię wesołe wierszyki w pochmurne dni i nawet się dopiszę:

vis a vis

Posłuchajcie! - z bujnym wrzosem
dzwonek siwy do mych drzwi.
Kogo diabli? - klnę pod nosem,
a to... Jesień, strojna w mgły.

Hmm... czy mogę, miły panie
na czas jakiś wśliznąć się?
Proszę... zaproś na śniadanie,
na sok z róży? z malin dżem?

Coś takiego... - znaj kobieto,
ja tu jeszcze Lato mam!
- Ach, to pan uwodzi mężczyzn?
stroni od puszystych dam?

Okręciła się na pięcie,
aż do nieba poszły mgły
Jesień! Jesień? - zostań proszę...
A co z Latem?" - wstrentnie mi :-(

Ja się dobrze nie przyjrzałem,
gdy ćwierkało przez okienko
a, że właśnie nic nie miałem,
tak mi bylo samiutenko...

Dobra - mówi na to Jesień -
Latu ja ukręcę łeb!
- ty zaś szykuj dżem i soczek,
do piekarni skocz po chleb.

Więc kupiłem, co kazała
i od siebie z jeżyn wino,
wracam... a w pokoju zamęt,
awantura! Cyrk i kino.

Jesień z Latem się kotłuje,
lecą liście, chmury, słoty...
Jesień z Latem się całuje,
a mnie nic tam do roboty!

Zostawiłem im zakupy
i ruszyłem byle dalej -
odtąd lato mam do dupy,
a na jesień... patrzę z żalem.

[kaja-maja28]

Bardzo ładny wiersz,pisany z serca i wielkiej miłości.

Serce jak słońce mnie pali
dusza jak ogień w lesie,
nic nie zdoła mnie ugasić,
bo nie ma takiej wody
na świecie.

aż się rozmarzyłam:)
piękna dedykacja,byle by nie była cena umowna,tylko stała.
Pozdrawiam milutko

[Gość]

Przeczytać "Romea i Julię" na pewno się spodoba.

[Witold K.]

podziękował za komentarze;P

[M._Krzywak]

"Jak to nazwać...?"

Dosłownie: kupa.

[kaja-maja28]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację M krzywak:)kupa +kupa się trzyma razem zwłaszcza z wielkiej miłości
Pozdrawiam milutko

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację M krzywak:)kupa +kupa się trzyma razem zwłaszcza z wielkiej miłości
Pozdrawiam milutko

Kupy się nie kochają, chyba, że wg pani teorii myślenia kupy też mają duszę i prawo do życia w pokoju.

[kaja-maja28]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację M krzywak:)kupa +kupa się trzyma razem zwłaszcza z wielkiej miłości
Pozdrawiam milutko

Kupy się nie kochają, chyba, że wg pani teorii myślenia kupy też mają duszę i prawo do życia w pokoju.

W zależności o jakich kupach się myśli:)
ja w tym przypadku o kupie ludności,
a bardziej, człowieka do człowieka.

Człowiek+człowiek-to para+2uch następnych to kibel co = się kupie+2uch więcej,to już kupa i pełna chałupa,a + więcej to już rzesza.

[Witold K.]

byle nie 3cia rzesza:P
jak kupa do kupa więc krótko-dupa
Napisałem, zamieściłem i szanuje zdanie.Pozdrawiam:)