Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zeszyt dyslektyka
pisze się inaczej niż
zeszyt
zamieniamy na sesyt
taki przesyt
formy nad treścią

bzdety kokretne
i konkretne
i przez ń
ńdokończone wyraz
yyyyyy co dalej

nie wiem

prawdziwy dyslektyk
nie w życiu
a w UKRyciu
Uplata Kody Rozumu

pozdradzał
a może postradał
zmysły

sam nie może tego rozszyfrować
jak jeszcze
dysgrafia doskwiera
doskonałe błędy robiąc

Opublikowano

skoro mowa o dyslektyku

- oczywiście może chodzić o osobę, która :
->nie potrafi panować nad swoimi emocjami;
->nie radzi sobie w życiu;
->zraniła peela, a ten teraz ją prześmiewa;
-być może peel drwi sobie z części naszego społeczeństwa, które w zwyczaju
ma ubieranie się w stroje dresowe;

mógłbyś walnąć celowo parę byków. moim zdaniem byłby lepszy, wzmocniony
efekt. to oczywiście moje, subiektywne zdanie.

pozdrawiam.

Opublikowano

Witaj Bielaczku :)

czytam, czytam i jestem peŁna szacunku do wiersza.
spójny od początku do końca, nieprzekombinowany.
mam tylko jedną sugestię; wyrzucić ostatnią zwrotkę.
moim zdaniem końcowe dopowiedzenie niepotrzebne.
ale to tylko moje gadanie :P

pozdrawiam Łejeczka :*

Opublikowano

Dlaczego wyrzucać ostatnią, w niej pojawia się dysgrafia, a to nie to samo co dysleksja, chociaż jest z nią powiązana.
Podobają mi się te bazgroły - pomysłowe spojrzenie na popularne obecnie zjawisko.
pozdrawiam serdecznie

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



naturalnie dobrze
bazgrole
bazgroliłem w zeszytach
ale do dyslekcji jeszcze mi brakowało.

dzięki.

wieczności.

bazgolenie jest twórcze :)
proszę

nunc et in hora

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...