Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

najbardziej boję się skrzypienia
zamykanych drzwi
wracania co dzień do cholernego
punktu wyjścia - papierosa po
w ukryciu

*to co po nas zostanie
obskórne obietnice na debecie
i puste butelki
wina z Chateauneuf du Pape
Bóg jeden wie gdzie

nie widzisz nawet w zbliżeniu
nasz hotelik nie ma okien


------------------------------------
*Zbigniew Herbert "Dlaczego klasycy"




--------------------------------------------------
Jeszcze raz wrzucam do W swój tworek, bo przemeblowałem drugą strofę i chciałbym zapytać szanownych Państwa, co z tym dalej zrobić ;)

Opublikowano

Dalej już nic nie robić, tylko wkleić do któregoś z działów. Ja tu nie widzę nic do zmian - jest dobrze. Kosmetyczna rzecz: cytat dałbym bez gwiazdki i tylko pod tekstem napisał co i jak;) a to dlatego, że nie podoba mi się taki zabieg, bo to odrywa czytelnika od wiersza i zaczyna się myśleć o gwiazdce zamiast skupić się na wierszu;)
Hmm tak jeszcze myślę, że możnaby tę kursywę odzielić od tej strofy enterem, ale nie jestem pewnien. Pozdrawiam

Opublikowano

Marianno; dzięki za wejście, a starać się będę ;) Słowo harcerza ;)

Tomaszu; Bardzo dziękuję za cenne wskazówki, a gwiazdkę na pewno zlikwiduję ;) Nad
enterem też myślałem i pomyślę jeszcze trochę ;) Pozdrawiam serdecznie.

Anno; po Twoich radach wcześniej zdecydowałem, że lepiej byłoby zmienić co nieco :)
Dziękuję Ci tym bardziej za wgląd. A gwiazdkę, rzecz jasna, wywalę ;) Pancolek.

Jaro(/ku) Sławie; robocza, tak na próbę :) Dziękuję za Twoją opinię wcześniej, bo
ostatecznie spróbowałem mały cytacik wtrącić. No i zrezygnowałem z
Panowania :) A synka gratuluję (wiem, że trochę się spóźniłem ;))
Pozdrowienia.

Opublikowano

Marlett; dziękuję, że zechciała Pani 'zaopiniować' :) Pozdrawiam cieplutko.

Czrna Perło; oj, jak Pani twierdzi, że ma jakiś tam klimat, to największa pochwała dla mnie ;)
Pozdrawiam. Pancolek ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma   kapitalny , lekki wiersz, ale pod tą autoironią czuję coś więcej.   przypomnienie, że możliwosć "bawienia się słowami ” wcale nie jest oczywista .   dopóki słowa są wolne, nieskrępowane paragrafami i listami tego, co wolno powiedziec , poezja oddycha pełną piersią.   dziś możemy je swobodnie "składać”, a jutro  kto wie.   tym bardziej cieszy taka radosć pisania i ten dystans do siebie.   oby słowa jak najdłuzej przelatywały   jak wolne ptaki.   bez kontroli granicznej !!!    
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Świetny zapis wrażenia, uchwycenie chwili, jej kolorytu, atmosfery i faktury.  
    • Człowiek? Dzieło sztuki!  Perpetum mobile  ... ruchomych schodów w metrze  Wiosna? Niebem się rodzi.  ... w starym wytartym swetrze Nie masz serca? Dziś tłusty czwartek i samba?  I dlatego tańczysz tak lekko, radośnie?  Wracaj! Zapomniałeś wziąć serca.  Spójrz: mam podobne ...  I rośnie.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak, myślę, że we wstydzie jest wiele lęku. Myślę, że jest to emocja, którą przede wszystkim odczuwamy jako karę którą sami sobie wymierzamy. Niewiele ma wspólnego z prawdziwą skruchą czy chęcią wyciągnięcia wniosku z błędów.  
    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...