Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Haha! No, brakuje mi wiedzy własnej, a szczególnie tej apriorycznej wiedzy o literaturze, którą Pan posiada.

Słusznie. Ja też im odmawiam racji. Ale Pan pięknie nie wyraża własnych myśli. To nawet dobrze:)

:)

Odpowiedź znajdzie Pan w większości źródeł literatury nie tylko specjalistycznej.

1. Najwyraźniej niewiele. Nie wiedziałem, że rozmawiamy o świecie Pańskich uczuć. Nie chciałbym Pana zranić, więc dalej nie wnikam.
2. Oczywiście, że ma coś wspólnego: podmiot liryczny i sytuację liryczną - to wystarcza.

Dedykację doceniam i naprawdę jestem wzruszony. Tylko czy coś z tego wynika?

Chce mi Pan powiedzieć, że tłumaczenie, to plagiat? No to dużo plagiatu się po bibliotekach szwęda.

To znów pańska wewnętrzna mądrość? Może Pan to powie Barańczakowi, Iwaszkiewiczowi, Kochanowskiemu etc. Z pewnością się bardzo uśmieją.

A sprawdzali na tej maturze ortografię Panu?

Jak można insynuować własne rozumowanie? Błędów leksykalnych też na maturze nie sprawdzali?

Rzeczywiście. Taka oczywistość, że nawet niech Pan nie próbuje argumentować. Nie trzeba.

Tak się nałykali i chodzą nałykani od kilku wieków...
Jasne, że może Pan nazwać dramat poezją, jeśli tylko Pan w niej znajdzie peela i sytuację liryczną, ale to niemożliwe. Nie sądzę, aby przedstawił Pan moje podejście. W ogóle Pan ma jakiś patent na racje, ale ja go Panu nie chcę odbierać.

A mogę prosić o notarialny odpis? Myślę, że gdyby zestawić go z tym co Pan wypisuje, to poleciałyby głowy w edukacji:)

Tak, chyba rzeczywiście przestanę to robić. Możemy to nawet dla żartu nazwać dyskusją:) I przestanę nawet z tego powodu, co Pan proponuje: bo racji wystarczyło tylko dla Pana. Proszę wziąć tę rację, mocno się do niej przytulić. Pańska jest cała.

Szkoda mi czasu na oglądanie / czytanie pańskich gówien. To ja mam rację, a pan nie. Jeżeli dla pana poezją jest coś gdzie występuje peel i sytuacj elowa, no to ręce opadają. Seksafera samoobrony też jest poezją. Jest peel lepper i jego popierzona sytuacja. To co pan nazywa poezją, to może rzeźbią w puszczy, ale nie tutaj. Tu jest org, tu jest warszawa. Elita polskiej poezji. Pan do niej nie należy.
Przepraszam, ja chyba używałem słów, których Pan nie rozumie. Elita polskiej poezji? Głowa Pana boli?
  • Odpowiedzi 152
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


I ty osadzisz, jaka jest poetycka, a jaka nie? żart jakiś.

Gówno prawda. Proszę o dowód na poparcie takich chwytów. Proszę mi wskazać takie zabiegi w poezji japońskiej. Czy może haiku nie jest poezją, bo nie ma metafor? Pani subiektywizuje teorie literatury, dogamtyzuje ją. Przykre.


Ale to świaczy chyba o jakości, a nie położeniu systematycznym. Tak? Co nie znaczy ze sie zgadzam.

Nawet jeśli, to ciągle jest to argument za tym, że to jest kiepski wiersz, a nie za tym, że utwór wierszem nie jest

Aha... a wedłuug mnie miał natchnienie zesłane mu od boga. Tak samo ładnie argumentuje.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tzn? Fajerwerków:)

zachowuje się pan jak samoobrona. to nawet nie jest śmieszne
Ja Pana pytam od odpowiedzi na które konkretnie argumenty się uchylałem? Po co mnie od samoobrony wyzywać?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja Pana pytam od odpowiedzi na które konkretnie argumenty się uchylałem? Po co mnie od samoobrony wyzywać?

pytać można od jakiegoś czasu ale od odpowiedzi to się chyba wydaje mi nie da. Może pan polskiego by się poduczył.
Ale można się od odpowiedzi uchylać i ja właśnie pytam na jakie pytanie pana zdaniem nie odpowiedziałem, od odpowiedzi, na które się uchylałem. Polskiego poduczam się ustawicznie. Dziękuję za troskę.

To jakie argumenty lekceważyłem? Do rzeczy wreszcie proszę, bo męczą mnie pyskówki.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wiem... muj!!!! potwierdzony w 4 instytótach a sam jestes geniószem ama-torem!

sorry błaźnie ale mój geniusz cię nie uznaje i skreśla. jeden jest geniusz i to jest mój geniusz

ty jesteś stych geniószów z lamósa... stary dobry rocznik zerojedynkowy: kópa niekópa kópa kópa niekópa... sznójem cie ale tfój czas minął idzie nowe!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ale można się od odpowiedzi uchylać i ja właśnie pytam na jakie pytanie pana zdaniem nie odpowiedziałem, od odpowiedzi, na które się uchylałem. Polskiego poduczam się ustawicznie. Dziękuję za troskę.

To jakie argumenty lekceważyłem? Do rzeczy wreszcie proszę, bo męczą mnie pyskówki.

pan nie odpowiada nie na pytania tylko na argumenty. ja pytań bynajmniej nie zadaje. niech mi pan powie - w myśl pana definicji: dlaczego formuła jeden z kubicą albo seksafera leppera miałaby nie być poezją, skoro pana zdaniem ten knot przetłumaczony z jakiegoś bukowskiego tą poezją niby ma być ?
Ponieważ ani afera Leppera, ani formuła 1 z kubica, to nie są w ogóle utwory literackie. Chociaż to nie jedyny powód, tomyślę, że wystarczający.
Opublikowano

The best love poem I can write at the moment

Listen- I told her
Won't you stick your tongue up my ass?
No- she said
Well- I said- if I stick my tongue up your ass first then will you stick your tongue up my ass?
Alright- she said
I got my head down there and looked around
Opened the section
Then my tongue moved forward
Not there-she said- not there! That’s not the right place

You women have more holes than Swiss cheese

I don’t want you to do it
Why?
Well, then I will have to do it back and then at the next party you’ll tell people I licked your ass with my tongue
Suppose, I promise not to tell
You’ll get drunk, you’ll tell
Ok- I said
Roll over; I stick it in the other place
She rolled over and I stuck my tongue in that other place
We were in love
We were in love with (pardon)
We were in love except with what I said at parties
And we were not in love with each other’s assholes
She wants me to write a love poem
But I think if people can’t love each other’s assholes and farts and shits and terrible parts
Just like they love the good parts
That ain’t complete love
So, as far as love poems go
As far as we’ve gone
This poem will have to do

:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oczywiście. Co nie znaczy, że muszę się z tym zgodzić. Mam swoje zdanie i jeszcze mam do niego prawo. Dla Ciebie ten "wiersz" jest boski, a dla mnie to rzygowiny chorego grafomana, mającego kłopoty z seksem - i już. I nie masz powodów do złości.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oczywiście. Co nie znaczy, że muszę się z tym zgodzić. Mam swoje zdanie i jeszcze mam do niego prawo. Dla Ciebie ten "wiersz" jest boski, a dla mnie to rzygowiny chorego grafomana, mającego kłopoty z seksem - i już. I nie masz powodów do złości.
Czy czujesz, aby Twoje prawo do posiadania własnego zdania było zagrożone, albo żebym z nim polemizował? Odnoszę wrażenie, że trochę niepotrzebne i truistyczne te deklaracje wolnościowe. Co z kimś uderzam w polemikę, to ten zaraz, zastrzega prawo do posiadania własnego zdania... ja tam o moje prawa się nie martwię na razie. No chyba, że przejdzie ta ustawa "ulepszająca" działanie polskiego TK. Wtedy nic nie wiadomo.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Niekonwencjonalnie okazana miłość??? W którym miejscu? Tam, gdzie mowa o wylizywaniu odbytnic i o lękach bohaterki dialogu, że jej "kochaś" pochwali się tym wszytkim przed kolesiami? To jest okazywanie miłości? Komu i przez kogo? A może tam, gdzie mowa o tym, że należy kochać "gówna i pierdy"? Słyszałam od kilku znajomych, że w Internecie krążą jakieś ordynarne pornusy, w których partnerzy na siebie sikają i fajdają w ramach seksu. Nie przyszło mi wtedy do głowy, że to jest okazywanie sobie miłości. I to niekonwencjonalne. Takich filmów musi być sporo, jeżeli słyszę o tym z różnych źródeł, i to nie od samych "smakoszy" tego gatunku "sztuki". Nie przyszło mi też do głowy, że dialogi z tych filmów to poezja. Widocznie się nie znam na poezji i nie umiem okazywac miłości.
Opublikowano

Oskar, przypomniałam o swoim prawie do własnego zdania, bo się o nie złościsz. Wydrwiwasz moje argumenty i odczucia. Ja nie przyjmuję kpiącego wobec Ciebie tonu, kiedy Ci odpowiadam na pytanie, dlaczego "wiersz" Bukowskiego nie jest wierszem.
Nawiasem, o poezji japońskiej nie będę dyskutować, bo się na niej nie znam, ale wiem, że jest poezją z powodu jakichś tam cech dźwiękowych wierszy (muzyczność). Wiem, że różni się od prozy.
Natomiast dialog ściągnięty żywcem z pornusów nie jest poezją.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Złoszczę się o Twoje prawo? hmm... coś nowego dla mnie muszę przyznać.

Odczuć nie wydrwiwam - przynajmniej nie chcę, a używanie odczuć jakby stanowiły wartościowe argumenty - z tego znów nie potrafię nie drwić.

Otóż haiku ma cechy melodyczne, ale nie to czyni je poezją, tylko to czyni je haiku.:)
Liryka nie ma obowiązku bycia harmoniczną. No nie ma i kropka. Inaczej musielibyśmy odebrać kasę kilku noblistom.

Dialog w porno stylu nie może być wierszem? Powiedz mi proszę, o czym jeszcze poezja nie może mówić? Czy w ogóle turpe powinno być zabronione? A może tylko w obszarach seksualności? A miłość homoseksualna? Czy gdyby w wierszu było, że facet wsadza facetowi w jakiś eufemizm rectum, to czy to jeszcze by się mieściło (w ramach poezji rzecz jasna, a nie w delikwencie:))? I ostatnie pytanie: czy to też napisałem drwiąco? Na serio nie wiem.

Mam jeszcze jedną prośbę: jak już znajdziesz film porno z podobnymi dialogami, to uprzejmie proszę o jakiś namiar na niego.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


No to o co się złościsz?

A co jest argumentem w dyskusji o utworze jeśli nie odczucia odbiorców???

Haiku to nie poezja? Dziwne, zawsze myślałam, że to odmiana poezji japońskiej. A to proza, tak? Ale - jak powiedziałam - nie będę o tym dyskutować, bo się nie znam.

Harmoniczną? Co masz na myśli?

Nie chodzi o tematykę, a w każdym razie nie tylko o tematykę, ale - i przede wszystkim - o formę. Dialog żywcem zaczerpnięty z pornusów nie jest poezją. Jest dialogiem z pornusów. Po prostu.

Tak. Ale tu Ci wolno, bo nie napadasz mnie za moje odczucia. :-)

Wątpię, żebym znalazła, bo nie szukam. Ale mogę popytać, jak to znaleźć i przesłać Ci namiary. A po co Ci to? Też będziesz je tłumaczył i wklejał tutaj? To się szybko ludziom znudzi. Pornusy chyba dla większości ludzi są nudne.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Złoszczę się? Nie wiedziałem, że się złoszczę. Dziś wieczorem komuś udało się mnie rozzłościć i słowo daje nie na forum:)

Wszystko inne? Dyskusja z uczuciami w roli argumentów nie może działać, bo są one nieweryfikowalne i wyglądać będzie tak:

- ja czuję, że to dobry wiersz

- ja, że zły

- ale ja czuję, że mam rację

- a ja że nie masz

- no to sobie podyskutowaliśmy...


Przeczytaj jeszcze raz co napisalem, dobrze? Napisałem, że ta melodyka czyni z haiku haiku. Gdzie tutaj jest napisane, że nie jest poezją? Analogicznie bym napisał: ssanie piersi matki czyni ze mnie ssaka, ale nie czyni ze mnie człowieka. Czy to oznacza, że deklaruję się nie być człowiekiem? Nie, oznacza tylko tyle, że ssanie nie jest tylko ludzką cechą i nie może o człowieczeństwie stanowić. Tak jak ta melodyka jest cechą haiku, ale nie jest cechą całej poezji.

To:
http://sjp.pwn.pl/lista.php?co=harmonia&sourceid=Mozilla-search&od=0
drugi przypadek

A może bym się nawet zgodził, gdyby ten wiersz z samego dialogu się składał.
Opublikowano

Napisałeś: ”Moim celem było raczej zapoznanie was czytelników z tym Panem, który tak silne piętno wywarł na popkulturze wyższych lotów, niźli szpanowanie zdolnościami translacyjnymi”.
Z przymrużeniem oka przyjmuję Twoją troskę o czytelników tego forum. Czy Ty naprawdę uważasz, że wszyscy powinni poznać to „cudo” współczesnej literatury amerykańskiej? Kto chciał zapoznać się z Bukowskim, zapewne zrobił to już dawno. Ot, podążanie za modą, amerykańskie smakowite(?) kąski, a my Polacy znani jesteśmy z zachłystywania się wszystkim, co amerykańskie, co nie nasze.
A to, że coś stoi „na półkach w księgarniach całego świata obok Yeatesa, Cummingsa i wielu podobnego formatu”, nie jest jeszcze pewnikiem, że jest bardzo dobre. Tak jak napisała Oxyvia J., wiele rzeczy na półkach zalega mimo wątpliwej wartości.

Poza tym, Oscar, powtórzę za przedmówcami: na pewno nie jest to odpowiednie miejsce dla czegoś, co nie jest Twojego autorstwa. To nie jest Twój wiersz, a tylko tłumaczenie cudzego. Bardziej odpowiednim byłoby umieszczenie go na Forum dyskusyjnym, tam też znalazłbyś czytelników i komentatorów.

Zaobserwowałam, że lubisz zwracać na siebie uwagę, szokować, popisywać się nietuzinkową wiedzą, ripostować, a nawet obrażać - to też coś sygnalizuje.
pozdrawiam, i możesz być pewien, że nie z ciemnogrodu

Opublikowano

Przeczytawszy utwór i komentarze z pełną odpowiedzialnością mogę polecić "Zeszyty Don Rigoberta" Mario Vargasa Llosy.
Do autora: bezpardonowe potwierdzenie tezy zawartej w utworze.
Do komentujących (niektórych): poszerzenie świadomości (nieorganoleptycznej) na temat miłości, fałszywej skromności i egona shielego.

Słońca!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To jak? Ktoś się budzi rano i myśli sobie: "poznałbym jakiegoś obrazoburczego poetę, pewnie na literę B jakiś się znajdzie. zapytam w bibilotece publicznej..."? Sam trafiłem na człowieka nie tak dawno i zupełnie przypadkiem.

Serio? To już nie z przywłaszczania sobie cudzej własności? To już nie kraść? Czujesz ironię?

Całkiem możliwe, ale jednak czyni to rzecz wartą uwagi w moim odczuciu.

A ja czytałem regulamin i nic o tym nie ma.

Co sygnalizuje? Czy dowiem się zaraz o moich problemach? Niech zgadnę: mam kompleksy? Wiekszość szokujących i ripostujących je ma:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję za szczery komentarz, bo to wszystko prawda. Cóź mogę powiedzieć.. Trzeba nieustannie dbać o to, żeby w merytoryczny i przystępny sposób przekazywać wiedzę kolejnym pokoleniom, żeby wiedziały więcej.. żeby np. rozumiały PRAKTYCZNĄ część zastosowania "nudnej" historii, a mianowicie, iż historia to dziennik zdarzeń, który wykorzystany w odpowiedni sposób pozwoli oszacować przyszłość. Najciekawsze w tym jest to, że pisze to człowiek, który raczej ukochał przedmioty ścisłe: matematykę, fizykę, chemię, biologię, etc. ;) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński @Poet Ka Jest mi bardzo miło, że mój skromny wierszyk się Tobie spodobał Poet Ko :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • porwane w ry- trzepot lekkich skrzydeł w wietrze nawzajem przycią- wpadają w quasi-śnieżny puch w impecie zaginają sobie skrzydła skra, rzucona w ogień zapalniczka słońce najcieplejszego dnia w tym roku smugi jak opatrzność bo- stęk połyka jej sapiący oddech pot to rosa miłości skraplana z trudnej do wdechu, ach, pa- pary, pary.. w powietrzu... smuga jego cienia ledwo widoczna z zniknęła jacy oni muszą być czer- jej skrzydło muska jego skrzydło tracą na chwilkę swe impety on ucieka, od tego, że goni ona goni, za tym by uciekać gorący wiatr po- porywa ziarnka piasku na rzęskach osiada więcej puchu za słabe skrzydła by je złamać trzeba by je zmiąć, czy podrzeć wir..zakręcił        ...nie nie widzę nie widzę cię a wiszę, wiszę kiedy ćmy wskakują w ognie wskaż mi dro- gi, drogę, drogi, drogi zderzenie samymi paliczkami odrywa z obu część energii aż padną oboje na ziemię   ============ dla najlepszego efektu sugeruje się, aby osoba recytująca wykonywała w międzyczasie deskę.
    • Zamknięty na pustej łące. Uwierzył. Ma przy sobie śniadanie, lecz usłyszał, że odczuwa głód. Uwierzył i opada z sił. Cisną go buty, chociaż idzie na bosaka. Też uwierzył. Pada deszcz, lecz nie może zwilżyć ust. Kolejny raz uwierzył. Ma dziesięć centymetrów wysoka, a trawa cholernie wysoka. Tak rzekł Głos.   –– A on uwierzył? –– Skąd wiedziałeś? Prorokiem jesteś? –– Jestem mówiącą małpą. Wierzysz? –– Wierzę. –– Akurat… zwierciadłem. Wierzysz? –– Wierzę. –– Cholera jasna. Czy jest coś, w co nie wierzysz? –– Tak. –– Co? –– Nie wierzę, że mógłbym w coś nie uwierzyć. –– To jest sprzeczność. –– Wierzę, że nie jest. –– Hmm… a zatem nic dziwnego, że jesteś... kim jestem.   ***   –– A kim jesteś? –– Tym, w co wierzysz. –– A w co wierzę? –– Skąd mi wiedzieć, konkretnie w co? Jestem wszystkim. –– Jak to wszystkim? –– Skoro wierzysz we wszystko, a ja jestem tym w co wierzysz, to jestem wszystkim.   –– Nie chce wierzysz we wszystko. Chce mieć wybór. –– Trudna sprawa. Szczególnie dla ciebie. Kolejna sprzeczność. –– A wiesz, że zawsze kłamię? –– Skoro powiedziałeś prawdę, że zawsze kłamiesz, to nie zawsze, bo przed chwilą nie skłamałeś. A jeżeli skłamałeś, że zawsze kłamiesz, to też nie zawsze kłamiesz. –– Ale wierzę, że kłamię. –– Czyli nie we wszystko wierzysz, bo w niektórych kwestiach mogłeś mnie okłamać? To ja już nie wiem, kim jestem. –– Wierzę, ale to nie zmienia faktu, że przez to zmienię realny świat. Pozostanie takim jakim jest faktycznie. Moje wierzenie lub nie, tego nie zmieni. –– Zatem dla każdego innym, w zależności od kontekstu, związanego z jego pojmowaniem świata. Czyli każdy ma swoje małe światki, z którymi się boryka w jednym dużym, takim samym dla wszystkich, w sensie niezmiennych zasad. –– Niezmiennych? Czy aby na pewno? Wierzę, że nie.   –– Skoro wierzysz, że potrafisz kłamać, to nie wiem, czy mogę ci zaufać? –– Nie możesz. A wiesz dlaczego? –– Wiem. Bo ty sam sobie nie ufasz? –– A ty? –– Nie można do końca ufać teatrowi, w którym gra się główną rolę. Kurtyna może być podniesiona za wcześnie. –– Lub za późno zasłonić nasze przedstawienie, przed publicznością. –– Chyba, że jej nie będzie. –– Ważne, by mieć dystans do samego siebie i wciąż ten dystans pokonywać, czasami na bieżni autoironii, co daje zupełnie inna perspektywę, spojrzenia na bliźniego swego i świat wokół. –– Jest jeszcze sufler. –– A co ma sufler do tego? Wierzysz, że jest i zawsze słusznie podpowie? –– Wierzę, że trzeba nam skończyć przynudzać, bo żaden rozumny tego nie przeczyta, ze zrozumieniem.   –– Rozumny w jakim zrozumieniu? W porównaniu, do jakich umysłów? Racjonalnych, zwariowanych, roztropnych, praktycznych, szalonych, abstrakcyjnych, stąpających twardo po ziemi lub kompilacji tego wszystkiego, co wymieniłem i nieskończonej reszty możliwości –– Wierzę, że umysł nie może stąpać twardo po ziemi. –– Ale jego transporter szarych fałd, już tak. –– Chyba, że się poślizgnę na własnej pewności, bo za gładko. –– Pewności czego? –– Wszystkiego w co wierzę, że uznaję za pewne. –– Na przykład życia po tym, jak zwalisz… –– Kupę? –– Nie. Kopnę nogą w kalendarz, a kołek w ścianie, za bardzo przerdzewiały? –– To akurat nie jest pewne, to całe: po tym, aczkolwiek możliwe. Na to nie mamy żadnego wpływu. Pozostaje jedynie cierpliwie czekać i tu akurat jest pewność, że każdy doczeka swój rozkład jazdy. –– Dokąd?   –– A skąd mam to wiedzieć? Nie byłem, nie wróciłem, a jak będę, to nie wrócę. Można jedynie domniemać, że jeżeli nic tam nie ma i znikniemy zupełnie absolutnie, razem z tym wszystkim, cośmy dokonali jako rasa ludzka, to można takie założenie, bardzo skrótowo przyrównać do sytuacji, kiedy człowiek przeżywa wiele wspaniałych przygód i nagle doznaje totalnej amnezji i nic nie pamięta, z tego co przeżył. To równie dobrze, mógłby tego wszystkiego nie zaznać i wyszło by na to samo. Szczęście nie pamiętane w nas umiera. Przestaje być szczęściem. –– Zło nie pamiętane, też przestaje nas męczyć jak diabli. Bo ta cała rasa, taka święta nie jest. I my razem z nią. Tfu! –– Ale jest czasami potrzebne w sensie porównawczym, by wiedzieć, co nas dobrego spotkało i co nam się udało uniknąć, gdyż czasami o tym zapominamy. Niezapominajki mają lepiej. Rosną i wszystko pamiętają. –– Nie wiem czy lepiej, skoro tak. No dobra. Kończmy, bo zgłodniałem. –– Chcesz mnie zjeść? A może wszystkie rozumy? –– Zgadnij w jakim zrozumieniu, jestem rozumny? –– Tak głupkowato skończymy naszą wspaniałą, jakże nowotarską dysputę? Jak tak można? Czterema razami o rozumach?   –– No przecież jesteśmy aż i tylko ludźmi. Potrafimy równie mocno miłować lub przeciwnie. Taki kogel mogel, cały czas przez los, lub nas samych mieszany. Mamy rozum, ale nie całą wiedzę, by pojąć chociażby własny umysł i nie podcinać gałęzi, na której siedzimy, od strony pnia. Już nie wspomnę o tym, co poza naszym pojmowaniem.   –– A o czym nie wspomnisz? –– Co? Długo tak będziemy siedzieć i wspólnie milczeć. Nawiążmy wreszcie jakąś sensowną rozmowę. –– A o czym nie wspomnisz? –– Co? Długo tak będziemy siedzieć i wspólnie milczeć. Nawiążmy wreszcie jakąś sensowną rozmowę. –– A o czym nie wspomnisz?...        
    • @Na liniach czasu   lato z miodem   niebo z konstelacjami gwiazd   łąka złocista od kwiatów    lgną i tak przenikają się   jak miód na tej kromce chleba     dając smak ciepłych miesięcy   i kwiatów w słońcu stopionych
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...