Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie wiem czy dobrze odebrałem obraz, ale bardziej bym go widział tak:
"Banalnie

Krzesła cztery
Stół
Śniadanie

Kiedy mówisz
Nie rozumiem nic
Dzwonisz szklanką
Krzyk z wewnątrz

Kawy cztery
Ciągle martwy
Jakieś dzieci
Moje..?
Chaos"
I ten tytuł jakiś taki niefortunny.
Pozdrowienia i wybacz mojej ingerencji

Gość Szymon Paweł Oberszt
Opublikowano

Witaj
Banalne to są tylko słowa, jeśli za kryterium banalności uważa sie częstotliwośc ich uzywania... w życiu, w poezji... ale to kryterium dla mnie jest głupie, bo przecież już prawie wszystko zostało powiedziane...

Banalność obrazu, tak! ale tylko wtedy jeśli stoi się na zewnątrz... w środku... jeśli ktoś widzi i czuje tresć wiersza jest... "makabrycznie" - jak to już ktoś zauważył...

prostota obrazu bez przerysowań+oszczędność słów wystarczy by ruszyć jakąś strunę w środku...

te cztery krzesła - zimna bezosobowość przedmiotów, dlaczego właśnie teraz? zamiast krzeseł powinni być tam ludzie, albo chociaż jeden człowiek... tak właśnie rozumiem "kłopot":( podmiotu lirycznego: izolatka!

Pozdrawiam Szymon Paweł

Gość Szymon Paweł Oberszt
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tam samemu się nie wchodzi... na szczęście(: można samemu wyjść

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Mitylene tak, magiczny jest:) 
    • @violetta ta miniatura ma w sobie coś ulotnego i subtelnego. Czuje się ten zapach powojnika delikanie opruszonego różową mgiełką wzruszenia...
    • @obywatel te "młode wilki" być może za dużo dostały na start, że umknęła im ważna lekcja życia, mówiąca o tym, że aby coś osiągnąć i mieć, trzeba dać coś z siebie i się po prostu postarać.  "Stare wilki" - chciały dobrze oferując cały "wachlarz dobroci" nie dając młodym szansy na rozwój nacechowany metodą prób i błędów - rozwój, który ma sens i smak tylko w tedy, gdy osiągnie się go własnymi dokonaniami. 
    • Soso    Każą się leczyć, by dobrze móc kochać,  Odebrać Tobie, chcą twoje jestestwo.  By pośród ludzi żyć, z nimi i szlochać,  Bo skrzywdzony Ty, to wieczne przekleństwo.    To my tworzymy, świat ten, poniżani,  Nie dla nas tkliwość ni ludzie uczucia.  Ludzie ze stali, z kamienia ciosani,  Gdzie nasze serca? Zrodzone do knucia?    Ja jestem jeden, a Was są miliony,  Wy się kochacie, ja sobie złorzeczę.  Ze wszystkich wrogów, we mnie wróg wcielony,  Blizny na ciele, spójrz w oczy, człowiecze.    Lecz to najgorsza ze wszystkich nocy bywa,  Bo własne ciało, ja muszę oglądać.  Pręgi i blizny, wstręt we mnie odżywa,  Lepiej panować, niż miłości żądać.
    • @JakubK czasem gdy brakuje argumentów werbalnych ludzie chytają się róznych przedmiotów, którymi mogą wyrażać emocje i racje...talerze niewątpliwie się do tego nadają, bo hałas wywołany ich potłuczeniem może znaczyć więcej niż tysiąc słów...Ciekawy wiersz.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...