Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

a proszę siądźmy, pani kochana
czyżby tak zimno było na dworze
pani zmęczona, pani stargana
w sinawożółtym kolorze

bo widzi pani, czas nie pozwolił
i takie gesty poszły na marne
mąż w telewizji gada i gada
ma takie miny figlarne

ech, pani widzę dzisiaj ponura
nos opuszczony, cała nie w sosie
czyżby znów mąż kiepski miał występ
orzekł, że homo są biustonosze

to, że nie wiedzie się tu, to normalne
ginie nam Kraj od ględzenia
niech pani szybciej zdejmuje bluzkę
przecież noc nam umiera

jak będzie trzeba, to się schowamy
mało to piwnic na mieście
przecież pamięta pani jak wczoraj
wyrzekła pani „tak” wreszcie

i poszło, wie pani, to takie proste
że nie ma się czym przejmować
skandale? Co za skandale
sensacje można pochować

bo znowu jakieś mętne obiekcje
że mąż minister na delegacji
a ja go widzę codziennie w tivi
ciągle ten buc nie ma racji

ładnie by było, jakby nakryli
panią wywiozą, a mnie powieszą
ja będę dyndał jak ten idiota
a co tam, a niech się rządzący cieszą

Opublikowano

A widzi pan:) Zabawny wiersz i jak niemal każdy z pańskich wierszy wydaje mi się ociekać ironią i jakąś taką goryczą płynącą z wersów.Mam rację?Jednak troszkę za długi.

Usunąłbym to:

bo widzi pani, czas nie pozwolił
i takie piękne gesty na marne
mąż w telewizji wygląda jak małpka
ma takie miny figlarne

czy pani nocą widzi demony
ujarzmia, gwałci zmory, dziwadła
a przecież pani taka głupiutka
prostej zagadki nie zgadła

i to jeszcze:

ej, co za język, pani uniosła
dwa palce, niby zwycięstwo jakie
kto wygra, nie wiem, ja się poddaje
uwielbiam przegrane takie


Moim zdaniem zwrotki te są niepotrzebne i robią ten utwór zbyt długim.
Pozdrawiam

Opublikowano

He, he... przypomina mi się Zenek Laskowik "...te majteczki też ci nie pasują...". Podoba mi się. Ale jeśli można, to się troszku powtrancam. Głownie o rytm mi chodzi. Podobał mi się skrócony ostatni wers w początkowych zwrotkach, później jednak troszkę się to zmienia i gorzej się czyta. Spróbowałem więc po swojemu. W ostatniej zwrotce tylko bez zmian - 10, nie 8, ale tu jako puenta mniej przeskadza. Jeśli się przyda oki, jeśli nie proszę wywalić.
Pozdrawiam.


A proszę, siądźmy pani kochana,
czyżby tak zimno było na dworze?
Pani zmęczona, pani stargana
w sinawożółtym kolorze.

Bo widzi pani, czas nie pozwolił
i takie piękne gesty na marne.
Mąż w telewizji prawie jak małpka,
te miny jakże figlarne.

Czy pani nocą widzi demony?
Ujarzmia, gwałci - zmory, dziwadła.
A przecież pani taka głupiutka,
prostej zagadki nie zgadła.

Ech, pani widzę, dzisiaj ponura;
nos opuszczony, cała nie w sosie.
Czyżby mąż znowu kiepski miał występ
- homo są dziś biustonosze?

Ej, co za język, w górze dwa palce
- niby zwycięstwo, czy też igraszki?
Kto wygra, nie wiem, ja się poddaję.
Uwielbiam takie porażki.

Gdy się nie wiedzie, to rzecz normalna,
bo od niechcenia, tak bywa nieraz.
Niech pani szybciej zdejmuje bluzkę,
bo przecież noc nam umiera.

I poszło, widzisz, jakie to proste;
naprawdę, nie ma się czym przejmować
Skandale? Bzdura. Co za skandale?
Sensacje można pochować.

Jak będzie trzeba, to się schowamy.
Czy mało to piwnic jest na mieście?
Przecież nie dalej chyba, jak wczoraj
wyrzekła pani „tak” wreszcie.

Te znowu jakieś mętne obiekcje:
że mąż minister, na delegacji...
A ja go w tivi widzę codziennie
i wiem... ten buc nie ma racji.

Oby nas tylko nikt tu nie wkopał
- panią wywiozą, a mnie powieszą.
I co, mam dyndać, jak ten idiota?
A co tam, niech się rządzący cieszą

Opublikowano

Ja na razie ogólnie podziękuje - oczywiście jest to żart (chodzi o rodzaj i temat), a te zmiany powstały z nagłej zmiany konceptu i nawet na świeżo go jeszcze nie czytałem. A to przez dzieci. Na szczęście nie z tego romansu :)

Opublikowano

Oby nas tylko nikt tu nie wkopał
- panią wywiozą, a mnie powieszą.
I co, mam dyndać, jak ten idiota?
A co tam, niech się rządzący cieszą
*

no, nie! nie daj Pla powiesić, niech się tak Oni nie cieszą!!!!!na pohybel IM raczej a Pla na ministra!!!!!,
Michale mój pierwszy uśmiech od wielu dni, Cmok wielki w czółko!!!!ES

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @beta_b Beatko bardzo Ci dziękuję za miłe słowa

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Staram się w tych moich wiersz ach przemycić odrobinę swojskości ale też niepokoju  Chyba się czasami udaje Przytulam Cię mocno
    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...