Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Historia pewnego romansu

M._Krzywak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

a proszę siądźmy, pani kochana
czyżby tak zimno było na dworze
pani zmęczona, pani stargana
w sinawożółtym kolorze

bo widzi pani, czas nie pozwolił
i takie gesty poszły na marne
mąż w telewizji gada i gada
ma takie miny figlarne

ech, pani widzę dzisiaj ponura
nos opuszczony, cała nie w sosie
czyżby znów mąż kiepski miał występ
orzekł, że homo są biustonosze

to, że nie wiedzie się tu, to normalne
ginie nam Kraj od ględzenia
niech pani szybciej zdejmuje bluzkę
przecież noc nam umiera

jak będzie trzeba, to się schowamy
mało to piwnic na mieście
przecież pamięta pani jak wczoraj
wyrzekła pani „tak” wreszcie

i poszło, wie pani, to takie proste
że nie ma się czym przejmować
skandale? Co za skandale
sensacje można pochować

bo znowu jakieś mętne obiekcje
że mąż minister na delegacji
a ja go widzę codziennie w tivi
ciągle ten buc nie ma racji

ładnie by było, jakby nakryli
panią wywiozą, a mnie powieszą
ja będę dyndał jak ten idiota
a co tam, a niech się rządzący cieszą

Witold K.

Witold K.

Opublikowano
Opublikowano

A widzi pan:) Zabawny wiersz i jak niemal każdy z pańskich wierszy wydaje mi się ociekać ironią i jakąś taką goryczą płynącą z wersów.Mam rację?Jednak troszkę za długi.

Usunąłbym to:

bo widzi pani, czas nie pozwolił
i takie piękne gesty na marne
mąż w telewizji wygląda jak małpka
ma takie miny figlarne

czy pani nocą widzi demony
ujarzmia, gwałci zmory, dziwadła
a przecież pani taka głupiutka
prostej zagadki nie zgadła

i to jeszcze:

ej, co za język, pani uniosła
dwa palce, niby zwycięstwo jakie
kto wygra, nie wiem, ja się poddaje
uwielbiam przegrane takie


Moim zdaniem zwrotki te są niepotrzebne i robią ten utwór zbyt długim.
Pozdrawiam

HAYQ

HAYQ

Opublikowano
Opublikowano

He, he... przypomina mi się Zenek Laskowik "...te majteczki też ci nie pasują...". Podoba mi się. Ale jeśli można, to się troszku powtrancam. Głownie o rytm mi chodzi. Podobał mi się skrócony ostatni wers w początkowych zwrotkach, później jednak troszkę się to zmienia i gorzej się czyta. Spróbowałem więc po swojemu. W ostatniej zwrotce tylko bez zmian - 10, nie 8, ale tu jako puenta mniej przeskadza. Jeśli się przyda oki, jeśli nie proszę wywalić.
Pozdrawiam.


A proszę, siądźmy pani kochana,
czyżby tak zimno było na dworze?
Pani zmęczona, pani stargana
w sinawożółtym kolorze.

Bo widzi pani, czas nie pozwolił
i takie piękne gesty na marne.
Mąż w telewizji prawie jak małpka,
te miny jakże figlarne.

Czy pani nocą widzi demony?
Ujarzmia, gwałci - zmory, dziwadła.
A przecież pani taka głupiutka,
prostej zagadki nie zgadła.

Ech, pani widzę, dzisiaj ponura;
nos opuszczony, cała nie w sosie.
Czyżby mąż znowu kiepski miał występ
- homo są dziś biustonosze?

Ej, co za język, w górze dwa palce
- niby zwycięstwo, czy też igraszki?
Kto wygra, nie wiem, ja się poddaję.
Uwielbiam takie porażki.

Gdy się nie wiedzie, to rzecz normalna,
bo od niechcenia, tak bywa nieraz.
Niech pani szybciej zdejmuje bluzkę,
bo przecież noc nam umiera.

I poszło, widzisz, jakie to proste;
naprawdę, nie ma się czym przejmować
Skandale? Bzdura. Co za skandale?
Sensacje można pochować.

Jak będzie trzeba, to się schowamy.
Czy mało to piwnic jest na mieście?
Przecież nie dalej chyba, jak wczoraj
wyrzekła pani „tak” wreszcie.

Te znowu jakieś mętne obiekcje:
że mąż minister, na delegacji...
A ja go w tivi widzę codziennie
i wiem... ten buc nie ma racji.

Oby nas tylko nikt tu nie wkopał
- panią wywiozą, a mnie powieszą.
I co, mam dyndać, jak ten idiota?
A co tam, niech się rządzący cieszą

M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ja na razie ogólnie podziękuje - oczywiście jest to żart (chodzi o rodzaj i temat), a te zmiany powstały z nagłej zmiany konceptu i nawet na świeżo go jeszcze nie czytałem. A to przez dzieci. Na szczęście nie z tego romansu :)

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
Opublikowano

Oby nas tylko nikt tu nie wkopał
- panią wywiozą, a mnie powieszą.
I co, mam dyndać, jak ten idiota?
A co tam, niech się rządzący cieszą
*

no, nie! nie daj Pla powiesić, niech się tak Oni nie cieszą!!!!!na pohybel IM raczej a Pla na ministra!!!!!,
Michale mój pierwszy uśmiech od wielu dni, Cmok wielki w czółko!!!!ES

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Ciężar

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • wiedźma
      Marketing

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • wiedźma
      akt o poranku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Piotr Samborski
      Ciężar

      Przez Piotr Samborski · Opublikowano

      Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.
    • obywatel
      Obelisk

      Przez obywatel · Opublikowano

      w ostatnim zdaniu brakuje a miedzy tym, a tym (obietnicą?),  osobiście zrezygnowałbym ze zwrotu w pożyciu i z początku w całym zadaniu. Czyżby młode lata filmowego "Och Karol" ?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...