Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wymięte ego wyrzucę za okno
bez cienia skruchy ze śmiechem
figlarnym zagłuszę chandrę
zwalczę zgagę bimbaniem

wychodzę bez rozpamiętywania
i pytań na rybach odpocznę
coś skrobnę limeryk może
dla żartu wieczorem kufel
bez stresu i odpowiedzi

a potem wrócę i usnę
snem niesprawiedliwego
może ze znaczeniem

Opublikowano

Właśnie - puenta.
Mi też troszkę nie leży, oprócz snu niesprawiedliwego.
Generalnie peel olewa to na czym mu wcześniej zależało i właśnie dlatego tak mi się układa.
Ostatnią strofę mogę bez problemu wyciąć, może będzie lepiej.
Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Punetę jako taką zostawię na pewno. Ostatni wers troszkę zmodyfikowałem.
A tytuł - choć raz jstem jako tako zadowolony z tytułu :)
Pozdrawiam już po burzy :)

a potem wrócę i usnę
snem niesprawiedliwego
byleby ze znaczeniem,
pozdr. duszno:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Piotr Jasiński naspisał: Nie oczekiwana zmiana:)
nie zmienia całości moim zdaniem,
nie ma obojętności,ona najgorsza.
Pozdr.

Myślałem o całości puenty.
Ale powoli się prakonuję do Twojej wersji.;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Piotr Jasiński naspisał: Nie oczekiwana zmiana:)
nie zmienia całości moim zdaniem,
nie ma obojętności,ona najgorsza.
Pozdr.

Myślałem o całości puenty.
Ale powoli się prakonuję do Twojej wersji.;)
przekonałeś mnie:), pozdr.
Opublikowano

Ja czytałem i prawdę mówiąc nie wiem. Czekałem na zmiany. Teraz, jakby optymistyczniej, poprzednio puenta bardziej odpowiadająca postawie peela. I właściwie obydwie wersje są ok. - myślę, że autor wie najlepiej. :)
Pozdrawiam.

Opublikowano

Marlett
HAYQ

Zmianie uległa tylko puenta, a raczej jaj ostatni wers
Na początku było: "czas już jest bez znaczenia"
potem troszkę ewoluowało aż do obecnaj wersj.
Tak jak HAYQ napisał i idąc za radą Judyt na nieco bardziej optymistyczną przerobiłem.
Myślę że to już koniec zmian.

Pozdrawiam Was serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jak to pani - napotkaj.    
    • I ma cukru mało - wołam - mur, kuca mi.    
    • Możesz wyjść teraz z domu, dokądkolwiek chcesz. I nigdy już do niego nie wrócić. Zebrać się wreszcie w sobie  i wyruszyć na wyprawę życia. Sam lub w doborowej kompanii. Zwiedzać królestwa, księstwa i cesarstwa. Te leśne i pustynne. Przecierać dukty i szlaki. Górskie ścieżyny i bagniste bezdroża. Iść pewnie przed siebie, po podniebnych, linowych mostach. Wchodzić bez strachu w jaskinie, zamknięte przed światem żywych od eonów. Podziwiać z dala  białe, marmury strażniczych wież. Śledzić z bezpiecznego ukrycia, przemarsze całych armii. Mijać konno,  zastygłe w śmiertelnym uścisku pobojowiska. Rozpalać opiekuńcze ognie, na zimnych, wichrowych czubach wzgórz. Oddychać językiem prastarych drzew. Kąpać się w wodach rzeki, której źródło wytrysnęło z ust Pierworodnego. A to wszystko dlatego, że chciałeś tylko wyjść, poza strefę mroku. Poza próg doczesnej udręki. Wężowy język trucizny, już nie muska Twych uszu. Odrodziłeś się jak kwiaty  na kurhanach mitycznych bohaterów. Wzrok jest znów bystry, umysł jasny i wolny a dłoń znów może chwycić za pióro. I chwyci, gdy po latach wrócisz  za pozostawiony dawno próg. Wrócisz do ulubionego fotela przy kominku. Spiszesz swoje wspomnienia. A potem ktoś powie. To niemożliwe. Nie byłeś tam. A Ty odpowiesz. Byłem tam a nawet dalej i wróciłem po latach z powrotem. I nie mogę zaprzeczyć temu, bym znów nie szykował wyprawy. Bo wiele jeszcze jest krain, dla których nie sporządzono map. Wiele jest dróg, nie noszących śladów bosych stóp. A na razie czekam  na dawno niewidzianego przyjaciela. Spóźnia się, trudno. Z kuflem piwa korzennego w ręku, patrzę z ogrodu ku niebu,  rozgwieżdżonemu milionem gwiazd. Elfickich, jasnych diamentów. I na pokaz sztucznych, urodzinowych ogni. Sto jedenaście lat. A niech mnie! A wszystko wydawało się tylko  wczorajszym, pięknym snem.    
    • @Leszczym

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @wiedźma masz jakiś kanał na yt?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...