Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano





wschód słońca uderza w oczy
jasnobłękitna mgiełka
otula panoramę krajobrazu
rozkoszny widok na wzgórze

ze snu budzi sie droga
jędrna,napięta jak struna
zaprasza ziewnym uśmiechem
w głąb tajemniczej,pełnej czaru krainy

biegnie wśród urwisk,dzikiej plaży
skalistych zatoczek i huczących fal
nad bezdennymi przepaściami

śpiewa rzeka gdy woda spada w dół
i szemrze po skałach
wiatr i deszcze rzeźbią kopuły
i inne dziwne kształty

efektowne widoki gdzie lawenda
kwitnie na jałowym wzgórzu
spogladając na dolinę rzeki

klasztor wzniesiony przez orła
na szczyt słupa skalnego
słońca harmonią ozłocony
trzyma milczącą straż

i czeka....
w przestrzeni wyrzeźbionej przez czas
Opublikowano

Mario - obraz, który nakresliłaś jest bardzo tajemny - też takie ścięzki posiadam (jeśli tak można powiedzieć) - lecz stopami je dotykam - Ty natomiast jak mgiełka przemykasz sie w przestrzeni zamkniętej jednak - myslę, że na coś czekasz - tak trochę może sugestywnie do tego podchodzę - ale o wszystkim mówią ostatnie dwa wersy - gdzie czas ozdobą ...

pozdrówko W_A_R


[sub]Tekst był edytowany przez Witold_Adam_Rosołowski dnia 24-03-2004 05:20.[/sub]

Opublikowano

Witaj Mario - dla mnie ten wiersz mógłby zacząć się od słów

............"klasztor wzniesiony przez orła..." , od tego momentu wiersz jest dla mnie piękny do końca ...

Za ten fragment ślicznie dziękuję...

Początek też ładny , ale końcówka ma to coś co lubię...


Pozdrawiam

Tadeusz





[sub]Tekst był edytowany przez Tadeusz_Hutkowski dnia 24-03-2004 12:17.[/sub]

Gość Szymon Paweł Oberszt
Opublikowano

No ładnie, ładnie
zacznę może od jednego słówka z Twojego wiersza:"ziewny", to przekręcenie zwiewnego czy Twój neologizm od 'ziewać', jak przypuszczam?

uroczy obrazek... mam nadzieję, że uznasz to za komplement:
pierwsze, co mi przyszło do głowy, kiedy go przezcytałem to skojarzeni autorki z niezwykle czułym aparatem fotograficznym, który jest w stanie na kliszy wiersza utrwalić nawet sen... ducha nawet...

Tylko pozazdrościć...
Pozdrawiam Szymon Paweł

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzieki W_A_R za mily i tym razem nie zawily komentarz (;
poczulam sie nagle taka mgielka- fajne to,ale napewno nie w przestrzeni zamknietej,lubie wolnosc i swobode, a ze czekam?
to bardzo zle jak sie na nic juz nie czeka ):
Opublikowano

czytając czułam się jak na górkiej kolejce, raz ostro w górę (widok na wzgórze, lawenda tez na wzgórzu oraz wzniesiony na szczyt klasztor), potem w dół ( w głąb tajemnicznej..., bezdenne przepaście, woda spada w dół, dolina rzeki) przyznam, że ciekawie :) no ale jakie widoki! przyjemnie opisałaś te ścieżki

Serecznie pozdrawiam
Natalia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @jjzielezinski Zgrabny !! 5
    • przyznaję, że, jak to zabawnie nazwała mama, fukałem. przez całe lata, dzieciństwo z przyległościami, wycinałem z papieru żołnierzy, potwory, wszelaką mutantozę. nigdy nie byli przedstawiani en face, zawsze z profilu, niby postaci ze staroegipskich malowideł. ich ręce były spiczaste, oczy – skośne, pyski – podłużne, a dłonie domyślne, podobnie, jak zabijający ich laserami-blasterami, jedyny sprawiedliwy bohater, obrońca świata i wszystkich jego galaktyk, którego nie wycinałem, bo i po co. był on widoczny jedynie w wyobraźni. i biegało się z papierowymi monstrami w dłoniach, wygwizdując-wyświstując odgłosy wystrzałów, robiąc wdzziuw-wdziuuw. papier, z jakiego wycinałem szkarady, powinien być w miarę gruby, z gazet wychodziły niestabilne w moich oczach, za miękkie, by się nimi bawić, słabiaki-mutanciaki. w wakacje przefukiwałem (znów – określenie nadane przez mamę) nieaktualne już zeszyty, a nawet podręczniki szkolne (czemu mi pozwalano   – nie wiem). chlastało się nożyczkami mamine książeczki z rozwiązanymi krzyżówkami (trochę za cienki papier!), kalendarze (dobry papier!), było się stwórcą. mniejsza o to, że bestii. tak się zastanawiam (nostalgia znosząca poczytalność?), czyje imię nadano sowchozowi, gdzie obecnie tyrają moi wielkozębi ludkowie z papieru, w jakim wymiarze znajdują się pola, które orzą pługi ciągnięte przez krokodylokształtne indywidua. bo przecież oni wszyscy muszą gdzieś istnieć. nie może być inaczej.  
    • „Broń palna jest ciężka”
    • @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję!  Dokładnie tak, zwierzęta często wyprowadzają ludzi na "prostą" po trudnych przeżyciach.  Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • @LessLove   dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      O ! Dwa razy ? faktycznie… się nie starzejesz I grzeszysz…grzeszysz @LessLove ! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...