Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

autobiografia

playing_angel
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

playing_angel

playing_angel

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

są we mnie słowa
moja skóra nasączona atramentem
przed i po znaczę miejsca
zrzucam pióra

wszystko zaczęło się gdy nie miałam lat
według zygmunta bonga
na skraju czereśni pamiętam kota
mrugnął i wpadł do studni

w wielkiej promocji darmowe minuty
z których siedem zabiera papieros
a w połączeniu z numerem wątroby
dopada żal i niewypłacalność

ona jedna na milion
ma niebieskie oczy
i zajmuje się zbieractwem

lecz nie uniesie więcej niż dwadzieścia jeden gram

Nechbet

Nechbet

Opublikowano
Opublikowano

winno być chyba 21 gramów :) tak, to piękne, choć chyba już dość wyeksploatowane określenie duszy :) co do wiersza to, pierwsza strofa zdecydowanie najsłabsza i pointa chyba właśnie przez te 21 gramów, jak dla mnie już nieco banalna i trochę mnie rozczarowała, ale cóż :) może zbyt wiele wymagam:) co do zbieractwa to jakos ostatnio dziwnie bliskie mi jest to pojęcie (studiuję geografię i profesorzy często jakoś przywołują to pojęcie :P)

w wielkiej promocji darmowe minuty
z których siedem zabiera papieros
a w połączeniu z numerem wątroby
dopada żal i niewypłacalność

ta strofa zdecydowanie najmocniej we mnie uderza ;) znaczy podoba się :)

jesli chodzi o jedną na milion, to też chyba trochę przeżyte już (piosenka), nie sądzisz Skarbie? :-)

jakby popracować i dopieścić byłoby lepiej, na pewno ;) ale to Twój wiersz, a opinia moja.

pozdrawiam cieplutko ;*

  • 1 miesiąc temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • beta_b
      Lilia w stawie

      Przez beta_b · Opublikowano

      @Berenika97 @Berenika97 nie znam się na miłości, ale widzę przeszkody, choćby przekazy, przekonania, pozycja, doświadczenie. Niby nie ma mocnych na prawdziwe uczucie, ale to w filmach i bajkach. Czy most połączy? Po prostu - nie wiem. 
    • Gosława
      urywki z Olszy burza

      Przez Gosława · Opublikowano

      @Migrena i prawko zdałam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Chwalę się tym bo nawet nie wiesz ile mnie to stresu kosztowało  Człowiek zupełnie nie techniczny który myli kierunki i strony zdał!  No jestem z siebie dumna  Naprawdę  Dziękuję za życzenia i łap
    • Poet Ka
      Ogień zadecydował

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Ogień zadecydował   Urodziłam się na wsi sąsiadującej z dobrami Krasińskich. Choć moi przodkowie mieli tak samo piękną genealogię, nie byli aż tak światowi. Tam paryże, tiurniury, mitenki, opery, tartinki i paszteciki oraz niełatwa tożsamość polityczna, tu kościółek, wota, pielenie w rękawiczkach. Kultura? Mamusia Helena czytała nam modulowanym głosem Trylogię oraz książki Mniszkówny. No i ten kawałek czerwonego baldachimu nad głową...   Miałam rodzonych brata i siostrę oraz przyrodnią – Wacię. Reginka i Janinka zmarły w dzieciństwie. Mieszkaliśmy w całkiem sporym dworku, w którym mieściła się jeszcze szkoła oraz pokoje wynajmowane przez pobożnego Żyda. Mój tatuś zarobił pieniądze w Stanach Zjednoczonych po pierwszej wojnie światowej. Pracował w Pittsburgu. Wrócił z gotówką, tylko że nieubezpieczony.   Kiedy straciliśmy nasz dom przez szalonego podpalacza, rodzina już tak chętnie nie przyjeżdżała. Wolanty, frykasy, przyjęcia i tańce skończyły się nagle, jak za dotknięciem różdżki złej wróżki. Dworek rozpłynął się w marzeniach i tęsknocie.   Po raz drugi ogień zaingerował w moje życie, kiedy hitlerowcy rozstrzelali mojego narzeczonego, Janka – żołnierza Armii Krajowej. To był dla mnie ogromny cios.   A po raz trzeci... to już była inna historia.   Otóż po wojnie Wacka uciekła do Warszawy, bo chciała zostać artystką cyrkową. Tatuś uważał, że zejdzie tam na „złą drogę”, więc opuściła dom potajemnie. Z cyrku nic nie wyszło, ale w Warszawie poznała swojego męża. Mieli fabrykę wiatraczków. Kiedy ich odwiedziłam, byłam bardzo zadowolona. Nabrałam tam „ogłady”. Od tamtej pory, co jakiś czas przyjeżdżałam na wieś i wtedy mówiono o mnie: „ta warszawianka z wysokim czołem”.   Bawiło mnie to. Któregoś dnia zaprószył się jednak ogień z pieca i cała fabryczka spłonęła. Ratując dom, gasiłam ogień gołymi rękami. Znalazłam się w szpitalu w stanie krytycznym. Lekarze chcieli amputować mi rękę. Moja siostra nie podpisała zgody i zaryzykowała.   Po operacji miałam rysy na urodzie. A na udzie, po przeszczepie, nosiłam pamiątkowy napis: „Loth”. To nazwisko wybitnego chirurga, który uratował mi życie i kończynę. Na wsi mówiono złośliwie: „Klara staniała”.   Może i staniała, ale męża dostała dobrego. Powiedział mi wtedy: „teraz to już moja ręka”.
    • Migrena
      urywki z Olszy burza

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Gosława   Reniu:)   mozesz wszystko:)   ale nie mów nam........bo Twój avatar krzyczy do nas, że jesteś dziewczyną z całym życiem przed sobą:)     niech każdy dzień będzie dla Ciebie szczęśliwy:)))   a życie niech tka przed Tobą welony przyjemności:)   codziennie:)   i na zawsze:)      
    • wiedźma
      Pękła fasada

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @LessLove  to bardzo precyzyjne i  trafne odczytanie. To rzeczywistość, która się kruszy, nie ma iluzji, gdy się człowiek przygląda to zostaje beton zamiast galerii. Na poczatku wydaję się, że jeśli pojawi się dialog to ktoś odpowie. Nie ma tu walki, jest akceptacja rezygnacji. Uczucia są zime. Wszysko sprowadza się do betonu.  Dziękuję za tą świetne i dokładne odczytanie.  Pozdrawiam serdecznie

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...