Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ni(e)czym portretowe

słyszałam o oczach bez granic
z katedry od stopniem uznanego
głośno wypowiadał słowa
musisz przypatrzeć się jakimi są
dwukrotnie

nie oddzielać się
w zdumieniu
jak dziecię ze snu zbudzone
proszę byś się nie ukrywał
osłaniał tam gdzie posępność

zatrzymaj na chwile wzrok
w kroplach prawie się nie mieszczą
nie możesz na prawdę do dna
otworzyć własnych myśli
24.01.07r.

Opublikowano

Judytko
tytuł mi nie leży - "oczy" oklepane a jeszcze "odpowiednie"

pierwsza zwrotka dla mnie dość niejasna, bo czy ten z katedry
powiedział tak o Twoich oczach?
czy to stwierdzenie ogólne o pewnego rodzaju oczach

no i od stopniem uznanego czyli utytułowanego ??
a może:
- od siedzącego za katedrą
albo
- od stojącego na katedrze
też stopniem uznany ale chyba lepiej

dalej
Nie oddzielać się w zdumieniu - tak jakoś mi brzmi:(

poza tym
- Nie możesz na prawdę do dna

czy to partykuła- bo jeśli tak, to razem
chyba że otworzyć się na absolutną prawdę :)
O dużych literach na początku wersów nie wspomnę.

Myślę, że po wygładzeniu wiersz da się lubić
Temat trąca zawsze wdzięcznych spraw dziewczęco-młodzieńczych

Pozdrowionka

Opublikowano

1 zwr. - zupełnie odjechana (wszyscy mają rację ;) - bezsens.
2. zwr. - wysilona, ale nieprawdziwa; dziecię (co za słowo ;) jakby dziecko nie wystarczyło, czy to echo lektur szkolnych i Konopnickiej M? ;) zbudzone ze snu potrafi się "oddzielić w zdumieniu"? od czego? od siebie czy zdumienia? to byłby starzec dojrzały do potęgi ;)
"Proszę byś nie ukrywał się" a dlaczego tak? zaprzeczenie wymaga użycia zaimka się przed, a nie po czasowniku zaprzeczonym; co znaczy "Osłaniał tam gdzie posępność"?
3. zwr. - chwalę ;D (ale tylko na tle 1 i 2 - dobre i to!)
b

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

O jej:) nie zdązyłam WAS przeczytać jeszcze, a tu tyle komentarzy się nazbierało, zatem pora się zabierać za pracę dalszą,
pozdrawiam ciepło Was wszystkich

mysle ze Wasze uwagi są bardzo cenne, przypatrze się i zobaczę:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym Może to zależy komu do czego to potrzebne na dany czas.
    • @Myszolak   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za to, że dostrzegłaś ten paradoks - że bliscy mogą jednocześnie chcieć dobrze i nie trafiać.  Chciałam ukazać przepaść między rytuałem pocieszania a przeżywaniem straty, z odrobiną też pewnej "przyjacielskiej manipulacji".  Trochę to karkołomne - bo od strony męskiej "psyche".  Pozdrawiam serdecznie.  @Jacek_Suchowicz  Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozrawiam. :)    Dziękuję za słowa, co jak piórko zwiewne, choć niosą w sobie prawdy niepewne. Gdzie gorycz się miesza z jutra nadzieją, tam wiersze najlepiej tę duszę koją.
    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...