Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ni(e)czym portretowe

słyszałam o oczach bez granic
z katedry od stopniem uznanego
głośno wypowiadał słowa
musisz przypatrzeć się jakimi są
dwukrotnie

nie oddzielać się
w zdumieniu
jak dziecię ze snu zbudzone
proszę byś się nie ukrywał
osłaniał tam gdzie posępność

zatrzymaj na chwile wzrok
w kroplach prawie się nie mieszczą
nie możesz na prawdę do dna
otworzyć własnych myśli
24.01.07r.

Opublikowano

Judytko
tytuł mi nie leży - "oczy" oklepane a jeszcze "odpowiednie"

pierwsza zwrotka dla mnie dość niejasna, bo czy ten z katedry
powiedział tak o Twoich oczach?
czy to stwierdzenie ogólne o pewnego rodzaju oczach

no i od stopniem uznanego czyli utytułowanego ??
a może:
- od siedzącego za katedrą
albo
- od stojącego na katedrze
też stopniem uznany ale chyba lepiej

dalej
Nie oddzielać się w zdumieniu - tak jakoś mi brzmi:(

poza tym
- Nie możesz na prawdę do dna

czy to partykuła- bo jeśli tak, to razem
chyba że otworzyć się na absolutną prawdę :)
O dużych literach na początku wersów nie wspomnę.

Myślę, że po wygładzeniu wiersz da się lubić
Temat trąca zawsze wdzięcznych spraw dziewczęco-młodzieńczych

Pozdrowionka

Opublikowano

1 zwr. - zupełnie odjechana (wszyscy mają rację ;) - bezsens.
2. zwr. - wysilona, ale nieprawdziwa; dziecię (co za słowo ;) jakby dziecko nie wystarczyło, czy to echo lektur szkolnych i Konopnickiej M? ;) zbudzone ze snu potrafi się "oddzielić w zdumieniu"? od czego? od siebie czy zdumienia? to byłby starzec dojrzały do potęgi ;)
"Proszę byś nie ukrywał się" a dlaczego tak? zaprzeczenie wymaga użycia zaimka się przed, a nie po czasowniku zaprzeczonym; co znaczy "Osłaniał tam gdzie posępność"?
3. zwr. - chwalę ;D (ale tylko na tle 1 i 2 - dobre i to!)
b

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

O jej:) nie zdązyłam WAS przeczytać jeszcze, a tu tyle komentarzy się nazbierało, zatem pora się zabierać za pracę dalszą,
pozdrawiam ciepło Was wszystkich

mysle ze Wasze uwagi są bardzo cenne, przypatrze się i zobaczę:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szukam pracy od tygodni. Śpię na kartonie, przykryty starym wełnianym swetrem. Jest zimne, listopadowe popołudnie. Idąc ulicą, trafiam na mały, odręcznie wypisany anons. Karteczka przyklejona jest od wewnętrznej strony knajpianej witryny: Przyjmę do pracy studentkę/a. Wymagana dyspozycyjność. Wchodzę do środka, zziębnięty i częściowo przemoczony. — Czy mogę porozmawiać z osobą decyzyjną w sprawie pracy? — Zapytałem. — Tak, szefowa jest u siebie. Zaraz ją zawołam — odpowiada drobna dziewczyna o kruczo czarnych włosach i oczach, których źrenice wyglądały jak dwa węgielki. Po chwili pojawiła się zadbana kobieta, wyglądająca na około trzydzieści parę lat. — Dzień dobry. Jestem zainteresowany pracą u państwa. Patrzy na mnie uważnie, mierzy od stóp do głowy. — Hm… jest pan biały. — Tak — odpowiadam. — Jest pan Polakiem? Skąd pan pochodzi? Ile ma pan lat? — Dwadzieścia trzy. — Zawiesiłem głos na moment. — Z rejonu Małopolski. — Nie reprezentuje pan żadnej mniejszości? Nie jest pan Ślązakiem? Nie pochodzi pan z Kresów? A może przynajmniej jest pan Kaszubem? — Nie, niestety. Krzywi się lekko, wpatrując się we mnie. — Przychodzą tu tacy prosto z ulicy. Biali jak mąka, do tego czystej krwi Polacy. I co? I chcą od razu dostać pracę. Przecież to niedorzeczne. Jak ja mam wszystkim wam dać pracę? Przecież zaraz wszyscy będą wiedzieć. Milknie na chwilę, po czym dodaje: — Nie ma pan jakichś korzeni żydowskich? Niemieckich? Dziadek nie pracował w którejś z francuskich kolonii? Może w Indochinach? Kręcę głową. — Nie mogę takiemu jak pan — czystej krwi Polakowi — od razu dać pracy. — Ale pani jest moją ostatnią deską ratunku — mówię cicho. — Mogę pracować na zmywaku. Albo na zapleczu. Patrzy na mnie jeszcze raz. Tym razem dłużej. Spod warstwy makijażu przebija się na jej twarzy nieprzyjemny grymas. — Będzie pan musiał… — urywa. — Gdyby pan nie wyglądał tak biednie. Zawsze miałam słabość do tych smutnych, chłopięcych oczu. — Kiedy mogę zacząć pracę? — pytam. — Może pan od jutra rana. Proszę przyjść punktualnie na szóstą. — Dziękuję pani. Kiwnąłem głową i wyszedłem.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - twój pozytywny komentarz bardzo mnie ucieszył - dziękuję -                                                                                    Pzdr.słonecznie.
    • Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy — duszę swoją winę. Idę chłodny, inny. Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność. Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność. Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.   - Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny. Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury. Może duchy? Chcą zapłaty — kreatury. Dmący wiatr i sosny razem grają hymny. Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny? Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.   - Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty.  Liną magii, wonią włosów opętany. Las misterny i drzew groby… szumy wody. Oddech zimy — głos tajemny, głos nieznany…   - Wciąż apetyt wilczy, piękny ubiór szyty. Oczy to błękity, hafty lub szafiry.  Krą, polaną. Uwielbiają, albo gardzą. Pragną wszyscy. Gdy już mają — zwykła kradzież, ale jestem rozbój, grabież. Styczeń… tylko chwilą istnień, potem prysnę. Czerwiec… mocą westchnień, potem milknę. Kimże jestem?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...