Podlaskie dróżki (zadziwienie)

[I.K.]

Na końcu drożyny gdzie królestwo lasu
we władanie bierze ziemi każdy skrawek,
stało wśród gęstwiny, obrośnięte w sławę
tajemne obejście skrzypiących zawiasów.

Które w starej chacie swych gości witały,
wśród liści łopianu, omszałych kamieni,
z przemożnym zapachem ziół i mokrej ziemi
dziwnej właścicielce wciąż asystowały.

Choć zwykła kobieta ale jednak inna.
Trochę przygarbiona z przenikliwym wzrokiem,
w stroju zawsze czarnym, luźno spiętym kokiem,
w całej okolicy z uzdrawiania słynna.

Tak zwana szeptucha, samotna babina.
Ludzie do niej zwykli z chorobą przybywać
by potem zapomnieć, wstydliwie ukrywać.
Kto ją spotkał w drodze spluwał i przeklinał.

Znosiła to dzielnie nie nosząc urazy.
Pleść piękne przedmioty umiała z wikliny.
Dziwiła się stale szukając przyczyny
czemu ludzie mają zamiast serca głazy.

[Piotr_Jasiński]

No i co ja mogę szanownej autorce napisać.
Jak do tej pory byłem na tak, to chyba zdania zmieniać nie będę.
Dróżki mi się jak na razie podobają.
Pozdrawiam