Tryptyk Marionetki (cz.1)

[Weronika Helena]

Szturchnęło słońce w okno
Rozwiało czarne kwiaty
Opadają bezwiednie jak pióra
Układając się kształtnie w powietrze

Uśpiło klamki, klucze uskrzydliło
Rozpłynęła się w całym sercu
Jak najwspanialsza ekstaza

Ta magia chwyciła mnie za dusze
Sztywniejąc, wmówiła mi sznurki
Nadziei, miłości, pogardy i radości.
Wiszę delikatnie na rodzinnej półce...
[sub]Tekst był edytowany przez Weronika Helena dnia 03-03-2004 11:10.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Weronika Helena dnia 09-03-2004 21:40.[/sub]

[natalia]

pierwsza i ostatnia strofa baaardzo :), ale już środkowa jakoś nie... może przez to, że nie wysiały mi się te klucze a wypadły ciężkie, mosiężne z rąk i rozsypały w hukiem?...a było tak cicho... no i rozpylanie zarazy mało takie...przyjemne.
reszta przypadła mi bardzo do gustu :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Weronika Helena]

Natalio cóż... Dziękuje bardzo. Jeszcze to przemyśle jutro, bo to świeze dopiero co napisane. Więc mogą zajść zmiany. Cieszę się, że wpadłaś.

Pozdr. śpiąca Weronika

[Weronika Helena]

Może ktoś jeszcze szturchnie w marionetke?
W.

[natalia]

hmmm...inaczej
uśpione klamki i uskrzydlone klucze świetne teraz
natomiast najwspanialsza ekstaza?
no nie wiem, ale nieprzekonuje i jakoś tak dziwnie brzmi ta najwspanialsza..wiadomo że ekstaza jest czymś wspaniałym.
ale może się mylę :) poza tym to tylko moje zdanie

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Witold_Adam_Rosołowski]

ja jeszcze bym szturchnął - "tylkom nie słońce jest" a "zwykły śmiertelnik" i po omacku nie umiem chodzić - tylko z latarką jeśli potrzeba - ale - pytanie bez odpowiedzi - czy słońce to główny "szturchant" ? czy jest jeszcze coś co potrafi - co jak on może - "co" pozwolone ma od słońca dotykać promienistych nici - wszak chodzi o półkę rodzinną - a będąc obcym jakoś mi "nie wgraj szturchać" - pozdrówko W_A_R

ps. czekam na cz.II

[Beata M.]

Przedewszytkim masz tutaj śliczne opisy. Fenomenalnie dobrane słowa nie "gryzą" się z sobą. "Wiszę delikatnie na rodzinnej półce... " ten fragment chwyta za serce...

[Weronika Helena]

Adamie: :), zawsze zawchwycają mnie Twoje komentarze. Szturchać możesz tym wierszem dowoli (byle nie przeszło do agresji), bowiem mom rodziną nie jest krew, a ludzie wśród których potrafię się jakoś znaleźć, także Wy wszyscy.

Natalio: zapewniam, że ekstaz jest wiele. Zresztą życie też bywa wspaniałe, a są momenty gdy jest najwspanialsze. Prawda?

Beato: Dziękuję bardzo, za Twe miłe słowa, wiedz, że wdarły się w moje serce i obudziło radość. :)

Wszystkim dziękuje bardzo za wszystkie słowa. Pozdrawiam Serdeczniej niż Zwykle

Weronika