Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
temu, który jak ja lubi marcepan i równie mocno nie trawi jabłek

Zwykła szarówka odbijająca się kolorem tęczówek
i trzy godziny na spakowanie. Poganiam cię
w kierunku słodkich przypraw; cynamon pachnie dziś
intensywniej, wanilia przypomina o ostatniej kąpieli.

Na talerzu paleta z olejami; wpisz wymaluj martwa
jak u Cezanne’a. Twoje ulubione gruszki
w zieleni kadmowej płasko ułożone
i serwis bez dzbanka.

Żółte obrusy wypełniają nas szczelnie
a stół rozkłada nogi. To bez znaczenia
kiedy prostopadle nakrapiamy powieki.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Strasznie mi się to znajome wydaje - czy to z jakiegoś Pani poprzedniego wiersza?
Przyjemnie się czytało.
Zachwytu ;)

Smoczyco, akurat to jest nowe
i nie było w poprzednim :P
ale cieszy mnie +

serdecznie Espena :)
Opublikowano

Grzegorz już zacytwał najlepszy fragment, reszta dla mnie zbyt mdła. nawet mój ulubiony aromat cynamonu nie roztacza się tu wiarygodnie. nie ukrywam, że może być to kwestia braku "wrażliwości zmysłowej" czytalnika, jednak pierwsze odczucie było takie, że do dobrej puenty dopisano bezbarwny, choć kolorowy początek. w moim mniemaniu stać Cię na więcej.

pozdr.a

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dawno Cię u mnie nie było :)

cóż tak naprawdę, to puenta powstała od niechcenia,
na sam koniec; nie wiedziałam jak podsumować wiersz ;)
jednak cieszy mnie ten fakt - w moim mniemaniu stać Cię na więcej.
mam nadzieję, że nie zawiodę :].

serdecznie Espena :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



czytam, czytam, tylko nie zawsze mam czas żeby coś napisać :)



okazuje się, że czasem to co od niechcenia wychodzi nam najlepiej (choć to przecież moje subiektywne zdanie).
czekam na kolejne.

jeszcze raz/a
Opublikowano

pierwszy raz w życiu posmakował mi cynamon. i wanilia też. dzięki.

p.s. jabłka też nie dla mnie, ale jest sposób - jabłka w postaci soku zmieszać z antidotum w postaci żubrówki ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...