D o m

[Nikodem Sarmacki]

stary dom
pochylony w stronę rzeki
u kresu swych dni
w mgnieniu okna
wspomina całe swe dzieje

drży czując znów ciepło dłoni
kładącej fundament i ściany
śpiewa bezsłowną kołysankę
dzieciom w starcach
i skrzypi drzwiami zamykanymi
starcom w dzieciach

bezzębnym uśmiechem parkanu
zaprasza pielgrzymów
by choć na chwilę
przywrócili mu sens istnienia

a potem długo w noc
grzeje koślawe ściany
przy nowym ogniu
i z trwogą
słucha rozmów
o pożegnaniu

[Luthien_Alcarin]

zgrabne metafory;) szczególny plus za "...śpiewa bezsłowną kołysankę
dzieciom w starcach .." Pozdrawiam;)

[agnieszka puczynska]

przegadane,nagadane,niestrawne dla mnie, choć stary dom w mgnieniu okna z bezzębnym uśmiechem parkanu mógłby posłuchać ścian koślawych:)
pozdr. aga

[Irena Kostelnik]

Delikatny, refleksyjny i przede wszystkim zrozumialy dla kucharki.

ps. Mam nadzieje ze to stwierdzenie nie uwlacza wierszowi ani autorowi.

[Mirosław_Serocki]

Stare domy nad rzeką. parkany, mgnienia oka, dzieci w starcach, starcy w dzieciach, pielgrzymi, sens istnienia - najbardziej dla mnie niestrawne. Reszta też nie stworzyła takiego klimatu, jaki mógłby powstać.

[Nikodem Sarmacki]

Witam wszystkich komentatorów!

Bronię wiersza. "Mój ci on", więc bronię.
1. Myślę, że podstawowy problem to ten, że stary dom znany jest tylko z obrazka lub z okna przejeżdżającego samochodu. Jeśli się w nim trochę pomieszka, jest zupełnie inaczej. Staje się bliski jak stary człowiek. Dlatego:
2. Są tu metafory. Któryś z filozofów powiedział, że "nosimy w sobie śmierć od urodzenia". Czy w takim razie w dziecku nie "mieszka" już starzec? Stąd te "drzwi zamykane starcom w dzieciach". A czy w starcu nie odzywa się dziecko? Stąd "bezsłowna" kołysanka. (Kto pomieszkał trochę w starym domu zna jego bezsłowną "mowę": te skrzypienia, szelesty, chrobotanie, stuki ...).
3. Jeśli dom porównuję do starca, czy parkan z powyłamywanymi sztachetami nie przypomina "bezzębnego" uśmiechu?
4. Taki stary dom, jak stary człowiek "tęskni" za mieszkańcami. Dlaczego nazwani są "pielgrzymami"? Bo przychodzą i odchodzą, a dom trwa, choć jest już "u kresu swych dni". Każde odejście zapowiada rozbiórkę, stąd "z trwogą słucha rozmów o pożegnaniu".
5. A kucharka też czlowiek...

Pozdrawiam, Nikodem.

[Irena Kostelnik]

Dziekuje, tez mysle ze jestem czlowiekiem :-)

Wiersz jest niby o domu, a jakby o czlowieku.
Jak sie ma kawalek zycia za soba to czasem przychodzi strach przed rozbiorka.
Pielgrzymowanie dzieci i wnukow.
Wspomnienia o mlodosci.

Tak naprawde to tylko na bezzebny usmiech mozna cos poradzic ;-)

[Nikodem Sarmacki]

Pani Ireno!
Przepraszam za niezamierzoną uszczypliwość. (W ferworze polemiki... :)
Dziękują za interpretację, która jeszce inaczej odczytuje mój tekst.
Pozdrawiam, Nikodem

[Tadeusz_Hutkowski]

Dla mnie dobre.

Pozdrawiam

Tadeusz

[Talka]

Dla mnie też dobry.
Pozdrawiam
Tala