dwie miniatury

[k.s.rutkowski]

SPÓŹNIONA MIŁOŚĆ

Przemawiałem do niej spojrzeniami ,zbyt śmiałe słowa grzęzły mi w gardle. Kochałem ją .Byłem pewien ,że wiedziała o tym, bo kobiety czują kiedy się je kocha ,odbierają sygnały miłości jak radary ,na jakichkolwiek nadaje się je falach. Ale nie robiła nic, żeby mnie choć trochę ośmielić, abym wiedział że nie zginę ,gdy rozpocznę zdobywanie twierdzy, którą była. Nie chciała, może nie mogła, odgradzały nas obrączki i sumienia. Przeklinałem los, który rozminął w przeszłości nasze drogi. Szukałem kiedyś takiej jak ona, niepoprawnej romantyczki ,ona może kogoś takiego jak ja, uroczego chama z duszą artysty. Jednak życie potoczyło się inaczej...

...i teraz ułożone, trzymało w ryzach moją niespokojną duszę. Mogłem już zbyt wiele stracić, nic nie zyskując. Nie mogłem sobie na to pozwolić. Od dawna nie traktowałem już uczuć jak hazardu, ani nie czułem się już niczego pewny. Ani tego ,że wygram, ani że gdy przegram, szybko stanę na nogi .Coś mi mówiło, że gdy mnie ta kobieta odrzuci, runę jak Cesarstwo Rzymskie, Napoleon i Trzecia Rzesza.

Nie posuwałem się więc dalej niż namiętne spojrzenia. A ona nadal niedostępna dla mnie jak szczyt Mont Everestu, trwała wciąż w obojętnej pozie, pewnie nie do końca świadoma, jak wielkie wzbudzała we mnie pożądanie. Jak wiele znaczyła dla mnie w tym drugim życiu, prowadzonym w czterech ścianach umysłu. W tym innym świecie, z którego tak często nie mogłem, nie potrafiłem, lub tak bardzo nie chciałem odnaleźć wyjścia.



MĘŻCZYZNA W KAWIARNI

Od długiego czasu wyraźnie czuje na sobie jej spojrzenie...

Jest jedną z tych niebrzydkich i niepięknych, które czasami wpatrują się w ciebie w kawiarniach i tramwajach i wodzą za tobą wzrokiem na ulicy, bo jesteś dość przystojny i masz niebanalną twarz i to coś w oczach, przez co wydajesz się tajemniczy i co wzbudza w kobietach zainteresowanie, choć w gruncie rzeczy nie różnisz się niczym od tych, z którymi zapewne wielokrotnie już się spotykały i od których przeciętności w końcu chciałyby uciec. Ma ładne oczy, mówią sobie, zupełnie jak Banderas, i to już im wystarczy, żebyś był wyjątkowy. I albo z tego korzystasz, odpowiadając w jakiś miły sposób na ich przyjazne sygnały, albo nie, bo akurat chcesz być sam, sam z posępnymi myślami i wódką w wielokrotnie już opróżnionym kieliszku. Nie jestem w jego guście, mówią wtedy sobie, wzdychają i odchodzą, być może wierząc, że utraciły właśnie jakąś szansę na lepsze życie, u boku lepszego mężczyzny, lub chociaż noc inną niż wszystkie.

Czasami jednak, gdy akurat nie błądzisz w ciemnym labiryncie swych myśli, uśmiechasz się do takiej (bo od tego się zaczyna i potem wszystko staje się takie proste, że nieraz sam się dziwisz jak bardzo) przysiadasz się do niej i pytasz czego się napije, a ona ładnie uśmiechając się mówi ci co chce i patrzy ci głęboko w oczy szukając w nich spełnienia swoich marzeń, a ty, kiedy się tak w nie przygląda, mrużysz je tajemniczo i dajesz jej to złudzenie, które tak bardzo chce odnaleźć i jeśli jesteś w tej grze naprawdę dobry, w końcu dostajesz to, o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi, nawet odrobiny o to nie prosząc... A potem jest noc i wy dwoje wśród niej i przez jakiś czas jesteście dla siebie wszystkim. I trwa tak do rana, kiedy to oboje budzicie się trzeźwi i okazuje się, że już nie jest tak samo... . Alkohol wyzwala żądze i choćby niewiadomo jak były piękne, cudowne i namiętne, trzeźwość zabija je bezdusznie. Rano prawie zawsze leży obok siebie dwoje obcych ludzi, których jedynym pragnieniem wtedy jest uciec od siebie jak najdalej... . Do mężów, do żon... . Od wstydu od wyrzutów sumienia.


Wciąż czuje na sobie jej natarczywe spojrzenie schowany za parawanem coraz bardziej fałszywego zamyślenia....



.

[asher]

Jak na zawołanie. miniaturki przemyślane i opakowane. A nawet jak wrzuca mini, to od razu dwie :) Czy tak dużo chcę od ludzi, którzy tu piszą? Trochę wysiłku?

[k.s.rutkowski]

Bo to własnie jest moja odpowiedz na tą całą awanture o literacka miniature, min. pod twoim opkiem. Ja tak ją widzę - kilka jasnych,przejrzystych zdań. Ale podkreslam-to mój punkt widzenia. A tak wałasciwie to gdzie jest to twoje opowiadanie, co to go juz nie ma, he? Nie zdążyłem przeczytać. Tylko mi nie mów, że "przepłoszono" tu tekst takiego starego wyjadacza? I skąd w tobie Asher tyle smutku się wzięło? To głos kogoś , kto się poddaje;całe to pieprzenie o ostatniej powieści. Jakoś mi to do Ciebie nie pasuje.

[asher]

Tekst zniknął, bo coś chciałem wyrazić, ale mi nie wyszło. W życiu bym nie obraził forumowiczów gniotem, gdyby coś się za tym nie kryło. Ale nie wyszło. Nie ma we mnie smutku, jest powolne godzenie się z rzeczywistością. Choć może jest, bo kasa przyniosła mi więcej radości, niż pisanie. A poświęciłem jej zaledwie rok żywota. Ty, Krzychu leć do przodu, jestem z Tobą.

[Piotr Rutkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to chyba też z lenistwa co asher:D ? tego już nie można rozwinąć, podążając tokiem twojego rozumowania?

Jak dla mnie wręcz przeciwnie. Sądze, że w tej kwesti masz więcej do powiedzenia niż zaprezentowałeś, to tylko fragment twoich myśli. Nie są one nowatorskie, nie są czymś, czego bym nie wiedział już ( nie przeczytał, nie obejrzał, nie usłyszał), nie wyrabiasz u mnie innego spojrzenia na tą kwestię, nie spowodowałeś żebym się zatrzymał na chwilę, z wyjątkiem pierwszego akapitu drugiej miniatury. Ten fragment mnie zaciekawił. Technicznie bez zarzutu, nie muszę cię poprawiac, jestes pisarzem,

Mam wrażenie, ( i sam sie przyznałeś przed chwilą) , że pisałeś to jakby na zamówienie, żeby coś udowodnić, pisanie pod przymusem, na czas jest dobre dla scnearzystów telenowe\ a nie dla pisarzy...mam nadzieję, że wiesz o co mi chodzi...Może być...obiektywnie uważam, że piszesz najlepiej, z ludzi którzy tu zamieszczają, bez wazeliny, jestes prawdziwy, szczery, choc nie wszytko mi sie podoba (nie musi przecież) .

Zabieram ze sobą temat.

[k.s.rutkowski]

JA NIE LECĘ DO PRZODU, JA DREPCZE. ale to zawsze jakiś ruch. przynajmniej nie stoję w miejscu. jeszcze mi się chce
walczyć i myslę żei w tobie tej siły jeszcze sporo jest. skoro ja
w takiej dziurze jak Koszalin moge cos zamieszac i to grając zupełnie solo(słowo) , to myslę że gośc z takiego artystycznego miasta jak Kraków, może znacznie wiecej. Powieść która mi kiedyś podesłałeś, jest dobra. A wiem ze napisałes juz kilka powieści. I to jest coś! Ja wciąz tłuke opowiadania i za napisanie porządnej powieści oddałbym diabłu dusze. ale talent, niestety, nie ten. Krótko mówiąc masz zajebisty talent(mówiłem ci to już) , więc nie
graj
na żałbne nuty, tylko powalcz. Komu jak komu ale ja mysle że Tobie sie kiedyś
uda.

[asher]

Piotr, powtarzam, nie dotyczyło to wcale Ciebie, ale się poczułeś :) Dość już. Ja nie po terapie, ale poczytać chciałem. Po prostu kiedyś było co...

Oki, Krzysiek. Raz na pięć lat zarzucam terapie i idę w nałóg. Czas nadchodzi... A ty nie chrzań. Opowiadania nie są gorsze. Ja lubię opowiadania. Są fajną zabawą i dla piszącego i dla czytelnika. Narazie chłopaki. Idę puszczać polski film zgrai stęsknionych londopatriotów.

Ale się zdziwią, jak obejrzą w pubie przy browarze Wszyscy Jesteśmy Chrystusami...

[Piotr Rutkowski]

hahaha , jak pracujesz w tej knajpie, to po tym filmie stracisz gości, to jest polskie Leaving Las Vegas poważnie..

[Don_Cornellos]

1) "Nie posuwałem się więc dalej od namiętnych spojrzeń" - to zdanie wydaje mi się nieco koślawe
2) "...bo akurat chcesz być sam, sam z posępnymi myślami i wódką w wielokrotnie już opróżnionym kieliszku" - Chciałem się przyczepić do tego zdania, byłem przekonany że znajdę w nim błąd. Z przykrością stwierdzam, że mimo wysiłków błędu nie znalazłem :) Piękne zdanie.

Faktycznie piszesz bardzo sprawnie. Chyba pierwszy raz miałem do czynienia z twoimi literkami. Miniatura druga jest mi osobiście bardzo bliska. Wiele kobiet dało się nabrać na moje oczy, i tą gębę, w której nie mam żadnej zasługi, bo za wolą natury dziedziczenia jest niemalże wierną kopią gęby mojego ojca.

Pozdrawiam

[k.s.rutkowski]

don, z tym zdaniem miałes rację.dzięki. już mnie komentowałeś(patrz teksty polecane przez portal). piotr- tak jak napisałem, te dwa teksty to moje spojrzenie na miniature. takie wlasnie lapdarne historyjki lubie czytać, no i pisać. lubie prostote i w sumie chyba mało niedopowiedzeń. im mniej poezji w prozie , tym lepiej - to moze byc moje motto. całkiem możliwe ze wiele przez to tracę. ale pewnych upodobań już się w ludziach nie zmieni. osobiscie nie uwazam ze pisze tutaj najlepiej, np. asher bije mnie i głowe(inie ma tu wazeliny, tylko stwierdzenie faktu). to tyle. wracam do roboty.

[lewatywa]

Piszesz o duchowym związku kobiety i mężczyzny ale jest to tak napisane, że niemalże czuje sie zgrzyty jak zajechanie nożem w kość. Chyba, że to jest o kurewstwie a wtedy nie ma sensu się tak ekscytować. Wymyślane historyjki zawierają czasem w sobie takie dysonanse postrzegania.