z rzeki

[Fanaberka]

kiedy przesypiamy dzień
w gęsim puchu, z wczorajszym porankiem
rumieniącym się w fałdach powiek,

nielotne anioły z marzeń
podejmują taniec. ich dłonie
dzwonią lekko, wesoło klaszczą,
tupią w barokowych wieżach,
wdeptują w ziemię wzgórze.

tymczasem skwar za oknem narasta i rosa
przestaje skraplać się z niczego.
dach cichnie - kawki sączą z gontu
resztkę wilgoci, ich pióra
już nie wydają się atramentowe.
młode mewy na wysypiskach
krzyczą o morzu.

obudźmy się w porę, w śpiewie ogrodu,
z rannych pni, gniazd nabrzmiałych owoców,
z listkiem mięty w ustach.

[Fanaberka]

Wierszyk jakby niedokończony, ale temat się zaktualizował - niech leci.

Dziękuję za podpowiedzi w warsztacie, skorzystałam :-)
http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=46325
Fanaberka

[Ewa_Kos]

Całość dla mnie super - rozumiem,że mięta po to by
świeżo było? A gdyby rozmaryn? Niczego nie sugeruję tak
mi sie skojarzyło:)))) Pozdrawiam z plusem co by wiedziała, że byłam,
przeczytałam i pozytywa zostawiłam:)) EK

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tego chciałam: wrażenia spektaklu.
Dziękuję dzie wuszko :-)
(ps. a jeśli o aniołach mowa, to nawet Stefan coś tam ostatnio popełnił :-))))

Fanaberka
:-)

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mięta to po to, żeby trochę złagodzić niestrawność :-)))
Dzięki za pozytywa.
Fanaberka
:-)

[zak stanisława]

nic dziwnego że anioły nie lotne, skoro cały puch zabrałaś do poduch przesypiając sen,
barokowe putty, mięciutkie koją rany duszy, a mięta zgrubienia smutku w żołądku, cóż to Fana Berko?
obudźmy się w porę, w śpiewie ogrodu,
z rannych pni, gniazd nabrzmiałych owoców,
z listkiem mięty w ustach---- to jest piękne!
buziam ES

[Messalin_Nagietka]

i spójrzmy w rzekę
a jakby na dom
mając uciechę
gdyć tylko snom
dane jest z lustra
spisać co w ustach

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Stasiu, czyżbyś rozszyfrowała mojego anioła? (to gęś, w dodatku oskubana, może powinnam uaktualnić wierszyk i dołożyć jakieś "kurwiki" ;)
Dziękuję.
Fana Berka.

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No wiesz, Messa, z domu się wychodzi a potem wraca. Rzeka płynie tylko w jedną sronę.

Dziękuję za wierszyk :)
Fanaberka

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No wiesz, Messa, z domu się wychodzi a potem wraca. Rzeka płynie tylko w jedną sronę.

Dziękuję za wierszyk :)
Fanaberka

wiesz, każdy ma swój dom, rzeka też jest mieszkaniem, człowiek tylko tak rozumie, ech, co ja Ci będę kadził, czasami stwarza się coś, co zaczyna płynąć własną drogą
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[mayka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Taki zwyczajny o zwyczajnym, ale przyjemny:) Ostatnia strofka mimo, że taka apelowa to przypadła mi do gustu. Jak widzisz trochę zmieniłam wersyfikację (na własny użytek lub jako sugestia) :P. Dlaczego po kropce piszesz z małej litery?

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak - jeśli to coś żywego. Nieprzewidywalność jest atrybutem życia :-)
Pozdrawiam.
Fanaberka.

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No właśnie nie bardzo chciałam, żeby była apelowa, jakoś tak wyszło.
A małe litery? Chyba na przekór jednej pani od polskiego. ;)
Dziękuję za czas poświęcony wierszykowi i propozycję zmian.
Fanaberka.

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak - jeśli to coś żywego. Nieprzewidywalność jest atrybutem życia :-)
Pozdrawiam.
Fanaberka.

ale wracając do pierwszego mojego komentu - to lustro miało być lustrem wody
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ta rzeka miała być metaforyczna, ale lustro się zgadza.
Podobno szukamy luster wszędzie, gdzie tylko się da (nawet kosmici w naszych wyobrażeniach są do nas podobni ;)
Pozdrawiam
Fanaberka

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ta rzeka miała być metaforyczna, ale lustro się zgadza.
Podobno szukamy luster wszędzie, gdzie tylko się da (nawet kosmici w naszych wyobrażeniach są do nas podobni ;)
Pozdrawiam
Fanaberka
może człowiek lubi się odbijać?
a lustrem jednego nie mozna - ono się nie zwija
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[jacek_sojan]

czytany tu wiersz przywodzi na myśl najlepsze płótna malarskie: Wojtkiewicza, Ruszczyca, Pankiewicza, Gierymskiego, Fałata, Stanisławskiego, Chełmońskiego...bo to obraz bardzo w szczegółach bogaty, nasycony; a przy tym - Twój wiersz dżwięczy odgłosami wiejskiego podwórka, miasteczka, marynistycznego pejzażu; jest tu wezwanie do wtórowania naturze, w jej aktywności zwróconej ku tworzeniu, mnożeniu, dawaniu, obdarowywaniu...czysta pieśń istnienia;
jestem oczarowany, zachwycony i doskonałą formą wiersza i jej afirmatywną treścią; cudo!
J.S.

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A wiesz, że rzeczywiście przed napisaniem wierszyka oglądałam w necie sporo reprodukcji.
A ptaki, miasteczko, podwórko - to mój chleb powszedni.
Miałam coś do powiedzenia, nie umiałam napisać wprost, bo by wyszło nabzdyczone. Spróbowałam posłużyć się obrazami. Chyba w pewnym stopniu mi się udało.
Jeśli chodzi o formę - próbuję pisać na wyczucie, nie mam żadnej wiedzy ani umiejętności. Ciężko mi to idzie, za każdym razem mi się wydaje, że to ostatni w życiu tekst :-)
ktoś mi kiedyś powiedział, ze to sprawa odwagi, chyba miał rację :-)
Dziękuję.
Fanaberka

[jacek_sojan]

Fanaberko.; życzę Ci tej odwagi, jako i sobie...a trzeba jej wiele, i to dla każdego wiersza, a nawet
pojedynczego słowa; widać odwagi też trzeba się uczyć;
pozdrawiam; :)) J.S.