Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Romany Sędzięta - tchnieniem kwiatów polnych.

Messalin_Nagietka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Sędzięta tyleż spod głazów wystają
ile na morzu fal, nuż, gdzie w głębinie
piach, a na piachu jaki dziwny pająk,
raz co się flautą jaką wpół owinie,
acz, kto go teraz z przestrzeni wyliże,
dyć, gdy kamieniem ciążą ziemskie niże,

skoroś wyrzutem cywilizacyjnym
zszedł gdzie spod skały wiocha bita wiatrem
za zrozumienie jakowe wypijmy
acz, kiedyż bajdę jaką myślą natrę
i jak kamieniem planeta poczęta,
nuż, coraz wyżej wystają Sędzięta,

stąd byle myśl rwie do uścisku miasta,
więc weź tobołek i po fali, w drogę,
nuż, przestrzeń mylnie zdaje się, że płaska,
a śmierć się czai, tuż za każdym rogiem
każdemu połać z planety wycięta,
nuż, czy dla ciebie Romany Sędzięta?

------------------------------------------------------
Ostrowe Sędzięta – wieś w pow. przasnyskim.

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Niejako z obowiązku wywołania do tablicy (Romany? ;) zabiorę głos, bo a nuż to ja będę owym staruszkiem wieszczonym przez Sokratexa :D
Podoba się (płynnie, z myślą przewodnia i kilkoma smaczkami w środku).
więc weź tobołek i po fali, w drogę,
nuż, przestrzeń mylnie zdaje się, że płaska,
a śmierć się czai, tuż za każdym rogiem
każdemu połać z planety wycięta,
pzdr. b

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Podobno za kilkadziesiąt lat w Ostrowiu Sędziatym znajdą błąkającego się
po ulicach staruszka który będzie twierdził, że zgubił się podczas szkolnej
wycieczki śladami miejscowości opisywanych przez Messalina Nagietkę ;)
A na serio - jak zawsze z przyjemnością błądzę nimi w wierszach.

Pozdrawiam.

Sokratex - dzięki - ale OSTROWIE to w tutejszym języku leśne bajorka, doły, a tu mamy Romany, lasy pełne grzybów, albo odwrotnie
z ukłonikiem i pozdrówką MN
Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki Jimmy sa słówko - zdradzę Ci tajemnicę - wszystkie te wiersze powstawały (w większości - sorka) w jednym wielkim natłoku i to pociągowym - czasem po 8 w ciągu jednej jazdy, i dzięki Ci za możliwość oddzielenia tych lepszych od tych mniej udanych bo ja już sam nie wiem
z ukłonikiem i pozdrówką MN

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mitylene
      Milcząca miniatura

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • Wędrowiec.1984
      Perun

      Przez Wędrowiec.1984 · Opublikowano

      @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • Berenika97
      Perun

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Myszolak
      grzecznościowo?

      Przez Myszolak · Opublikowano

      Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • Wędrowiec.1984
      Kusaki

      Przez Wędrowiec.1984 · Opublikowano

      @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...