Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Mrocznym Suwałkom

Słońce od początku górowało, prowadzając do wody.
Bryza, zbawienie po grzesznym życiu,
przyjemnie owijała rozgrzane ciała.

Poczochrane drzewa wprowadzały nas w świat cieni.

Pozostał kamienny most i kilka chwiejących się chat
– wyprowadzone z równowagi otoczenie. Następna faza
w przygotowaniu.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Stasiu, dzięki za odwiedziny.
jeśli już, to powinien czekać na kolejny odcinek
augustowskich historii :P, bo tam się rozgrywa akcja ;)
a Mroczne Suwałki, to osoba, której ten wiersz jest dedykowany

serdecznie Espena Sway :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mnie się nie podoba. tekst jest mocno rozlazły a ja mam alergie na rozlazłość. zresztą na moje oko użyłaś w utworze niezbyt wyszukanych metafor, nawet nie chodzi o wyszukaność, ale o ich powtarzalność. tego typu zwroty są bardzo często spotykane i dosyć często używane.

świet cieni
grzeszne życie
chwiejące się chaty
sam cytat też jakoś niespecjalnie mi się podoba, jest tendencyjny:| (chyba)

doskonale wiesz, że lepiej potrafisz pisać;)
pozdrawiam serdecznie, janko muzykant;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mnie się nie podoba. tekst jest mocno rozlazły a ja mam alergie na rozlazłość. zresztą na moje oko użyłaś w utworze niezbyt wyszukanych metafor, nawet nie chodzi o wyszukaność, ale o ich powtarzalność. tego typu zwroty są bardzo często spotykane i dosyć często używane.

świet cieni
grzeszne życie
chwiejące się chaty
sam cytat też jakoś niespecjalnie mi się podoba, jest tendencyjny:| (chyba)

doskonale wiesz, że lepiej potrafisz pisać;)
pozdrawiam serdecznie, janko muzykant;)

Yasioo, dzięki za wnikliwą krytykę :)

wiem, pisałam lepsze wiersze, ale ten upał nie wpływa
pozytywnie na moją wenę :/. niestety, tylko spać
mi się chce i nawet niczego narysować nie potrafię.

eh, chyba zmarnowałam tydzień

serdecznie Espena Sway :)
Opublikowano

Jeden z lepszych, które tutaj czytałem. Brawo więc..;-) Pierwsza nieco rozgadana, ale generalnie dużo dobrego. Może tak:

"Słońce od początku dominowało,
prowadzając do wody. Bryza,
jak zbawienie po grzesznym życiu.

Poczochrane drzewa wprowadzały w świat cieni,
jak wiersze Siwczyka. Czytałam:
W nieznanym kontekście, w wolnym wymiarze czasu, poza godzinami
otwarcia i zamknięcia, przespacerowali się przez morze i rzekę.


Pozostał kamienny most i kilka chwiejących się chat
– wyprowadzone z równowagi otoczenie. Następna faza
w przygotowaniu."

- no, w tym kierunku w każdym razie.

pozdrawiam.;-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ja mam tak jak Stasia Zak;)
wiersz jest taki spokojny, dobrze tak czasem...
pozdrawiam/olena

tak, bardzo spokojny. przyzwyczaiłam
do czegoś mocniejszego :P

serdecznie Espena Sway :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wiesz Asiu, masz rację - pisany bez dystansu :P, ale jest dopieszczony,
bo to jeden z tych wierszy, które najwięcej były zmieniane :]
narazie zostaje, zobaczymy za jakiś czas

serdecznie Espena Sway :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



po takim przyjęciu, nie spodziewałam się takiego komentarza
dzięki za sugestie, pewnie wprowadzę po trosze w życie,
bo sama nie jestem zadowolona do końca z tego wiersza
/zresztą z którego jestem :]/

co do tytułu, to pozostawię ten. wbrew pozoru ma związek z tekstem
pod znakiem rozszczepienia - to jakby pod znakiem rozstania. a przecież
tak się zakończył wiersz

serdecznie Espena Sway :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       

      Maniuś

       

      Urodziłem się tuż po pierwszej wojnie światowej w Poniatach – rodzinnym gnieździe Poniatowskich herbu Ciołek. Dzisiaj, kiedy nie ma mnie już na tym świecie od niemal czterdziestu lat, moja wnuczka może łatwo sprawdzić w internecie i przeczytać mądrości, że to wcale „nie z tych” Poniatowskich. Ale jak to nie z tych? Skoro z Poniatowskich herbu Ciołek, to przecież, że z tych! Ziemia Zakroczymska była w czasach szlacheckich ważnym ośrodkiem, miejscem kontaktów z władzami królewskimi. Było tam wielu królewskich urzędników.

       

      Jako malec zupełnie się nad tym nie zastanawiałem. A gdy podrosłem, „zostałem” mieszczaninem i robotnikiem. Czasy powojenne były łaskawsze dla chłopów i ludzi pracy. Wtedy niechętnie mówiło się głośno o tym, że przodkowie mieli jakiś herb albo walczyli w narodowych powstaniach. Takie tajemnice lepiej było trzymać w domu.

       

      Gdy byłem jeszcze chłopcem, przenieśliśmy się ze wsi do miasta. Położone było nad piękną, szeroką rzeką, która swoje źródło miała daleko na Kresach. Zamieszkaliśmy na terenach podmiejskich. Ich urok polegał na tym, że na niewielkim kawałku ziemi można było prowadzić własne, tycie gospodarstwo.

       

      Mieliśmy tam wszystko: trochę pola, konie, krowy, owce, kury, indyki i kaczki. Mama i tata nie opływali w luksusy, ale byliśmy samowystarczalni. Żyliśmy z płodów ziemi i z tego, co sami wyhodowaliśmy. Tatuś dodatkowo zarabiał na handlu końmi, a mamusia wkładała całe serce i czas w hodowlę drobiu. To był nasz bezpieczny świat.

       

      Do szkoły nawet lubiłem chodzić. Najbardziej ciekawiła mnie historia oraz polska literatura. Często jednak wygrywało we mnie zwykłe, chłopięce lenistwo. Zdarzało mi się rzucić tornister za przydrożny płot i uciec z kolegami z klasy na wagary. Mówiło się wtedy, że bumelujemy. Całe dnie spędzaliśmy na kąpielach w rzece i zabawie w gęstym lesie.

       

      Mimo tych ucieczek, sporo ze szkoły zapamiętałem na całe życie. Miałem dobrą pamięć do wierszy i piosenek. Uwielbiałem recytować „Powrót taty” Mickiewicza albo bajkę „O Janku, co psom szył buty”. W dorosłym życiu chętnie śpiewałem stare melodie: „Jarzębinę czerwoną”, „W pielgrzymiej szacie”, „Malowany wózek” czy "Czarną morową".

       

      W głębi duszy byłem jednak samotnikiem. Największą radość sprawiało mi... siedzenie na dachu przydomowej szopy. Mogłem tam spędzać godziny, wpatrując się w niebo i obserwując krążące nad domem gołębie.

      Wszystko zmieniło się, kiedy poznałem Klarę. Bardzo zbliżyliśmy się do siebie i od tamtej pory staliśmy się już na zawsze niemal nierozłączni.

       

      Edytowane przez Poet Ka
      wstawienie ilustracji (wyświetl historię edycji)
  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Maniuś   Urodziłem się tuż po pierwszej wojnie światowej w Poniatach – rodzinnym gnieździe Poniatowskich herbu Ciołek. Dzisiaj, kiedy nie ma mnie już na tym świecie od niemal czterdziestu lat, moja wnuczka może łatwo sprawdzić w internecie i przeczytać mądrości, że to wcale „nie z tych” Poniatowskich. Ale jak to nie z tych? Skoro z Poniatowskich herbu Ciołek, to przecież, że z tych! Ziemia Zakroczymska była w czasach szlacheckich ważnym ośrodkiem, miejscem kontaktów z władzami królewskimi. Było tam wielu królewskich urzędników.   Jako malec zupełnie się nad tym nie zastanawiałem. A gdy podrosłem, „zostałem” mieszczaninem i robotnikiem. Czasy powojenne były łaskawsze dla chłopów i ludzi pracy. Wtedy niechętnie mówiło się głośno o tym, że przodkowie mieli jakiś herb albo walczyli w narodowych powstaniach. Takie tajemnice lepiej było trzymać w domu.   Gdy byłem jeszcze chłopcem, przenieśliśmy się ze wsi do miasta. Położone było nad piękną, szeroką rzeką, która swoje źródło miała daleko na Kresach. Zamieszkaliśmy na terenach podmiejskich. Ich urok polegał na tym, że na niewielkim kawałku ziemi można było prowadzić własne, tycie gospodarstwo.   Mieliśmy tam wszystko: trochę pola, konie, krowy, owce, kury, indyki i kaczki. Mama i tata nie opływali w luksusy, ale byliśmy samowystarczalni. Żyliśmy z płodów ziemi i z tego, co sami wyhodowaliśmy. Tatuś dodatkowo zarabiał na handlu końmi, a mamusia wkładała całe serce i czas w hodowlę drobiu. To był nasz bezpieczny świat.   Do szkoły nawet lubiłem chodzić. Najbardziej ciekawiła mnie historia oraz polska literatura. Często jednak wygrywało we mnie zwykłe, chłopięce lenistwo. Zdarzało mi się rzucić tornister za przydrożny płot i uciec z kolegami z klasy na wagary. Mówiło się wtedy, że bumelujemy. Całe dnie spędzaliśmy na kąpielach w rzece i zabawie w gęstym lesie.   Mimo tych ucieczek, sporo ze szkoły zapamiętałem na całe życie. Miałem dobrą pamięć do wierszy i piosenek. Uwielbiałem recytować „Powrót taty” Mickiewicza albo bajkę „O Janku, co psom szył buty”. W dorosłym życiu chętnie śpiewałem stare melodie: „Jarzębinę czerwoną”, „W pielgrzymiej szacie”, „Malowany wózek” czy "Czarną morową".   W głębi duszy byłem jednak samotnikiem. Największą radość sprawiało mi... siedzenie na dachu przydomowej szopy. Mogłem tam spędzać godziny, wpatrując się w niebo i obserwując krążące nad domem gołębie. Wszystko zmieniło się, kiedy poznałem Klarę. Bardzo zbliżyliśmy się do siebie i od tamtej pory staliśmy się już na zawsze niemal nierozłączni.  
    • Ograna w czasu saz cwana RGO    
    • Ograna w czasu saz cwana R.G.O.  
    • A da gnom Edytę - zdobiona baba, no i Bodzęty demon gada.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...