Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
patrzenie na wodę uspokaja
ale nie zabija poczucia winy


zdarza się szeptać z wiatrem
przelotnie
gdzieś w Sztynorcie zgubiłam
oczywistość
dobrze przytulić się twarzą do słońca
wzrokiem do jeziora

o tym szumie można dumać
nawet z głową na kabestanie
szybkie niewygodne
myśl i fakt

zdradzam
Opublikowano

niegrzeczna dziewczynka! nu nu;)

a w brzuchu przewracało sie od tego poczucia winy?

nic się nie martw sumienie - zdarza się nawet w najlepszej rodzinie;)

bardzo udany wiersz:) miłe to przytulanie do słońca i jeziora:)
pozdrawiam
eva

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




czy ja zaznaczyłam, ze to Ty??? no cośty.... gdzież bym śmiala o takie...posądzć Ciebie:) co innego siebie;)

ja nie o tym zdaniu tylko o kolejnych:)) ja jestem grzeczna wiec pojde do nieba a Ty nie więc pojdziesz..gdzie chcesz,jak mawiają:):)
Opublikowano

No właśnie, ja tylko zawsze patrzę na wodę i ona jak Twój
wiersz mnie uspokaja...Bardzo podobamisię :) ...i znowu pojadę nad morze, aby
się podzas sztormu wyciszyć. Pozdrawiam ciepło ;))) EK

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...