pamięć drzewa

[jacek_sojan]

korzeni trzeba wiele by stanąć prostym drzewem

ja - drzewo bez korzeni mówiąca łodyga
opuściłem dłonie choć las podał swoje
od wieków podniesione na zgodę gałęzie
ja - krzew całopalny wiór rajskiego szczepu
żywicą czerwoną namaszczony wewnątrz
ja - drzewo rodzące z owocem któremu
na imię jest popiół ja - chrust rozrzucony
żelazne igliwie ja- drzewo wybrane
ja - knieja ja - ogród
z uwięzionym ptakiem w bezlistnej koronie
osobliwym owocem wyrosły nad siebie
wracam do korzeni do wiatrem niesionego
nasienia i kwiatu

dziecię żywiołów ich pogromca
koleją zdarzeń się oddalam
od własnych siedzib
gniazd strąconych na dno kamienia
i jałowch bezskrzydłym pokoleniem

pod żerowisk zwaliskami
w zarażonych siedzib kole
wiele co zatrzymać może
tak wiele jest że uciekam
ten jeden ruch i szelest jeden
nie usłyszę tu wołania
- za daleko

imię zostawiłem w polu
jak graniczny święty kamień
nie będę go już więcej dźwigać
jestem wolny
przede mną siódmy dzień Stworzenia

[EWA_SOCHA]

i jałowych bezskrzydłym pokoleniem
wiele co zatrzymać może
tak wiele jest że uciekam
bardzo mi się podoba kompozycja:gorą lekka, im niżej tym cięższa - jak samo drzewo;)

a wprowadzenie i zakończenie świetne:)
poczytam i jeszcze wpadnę;

pozdrawiam
ekva

[Roman Bezet]

Jacek jako Prorok?
;)
Czuje się barok, ładnie, pięknie. Momentami mnie korciło, ale jeszcze nie chwytam kompozycji - zajrzę ze spokojniejszą głowa ;)
"ja - drzewo rodzące z owocem któremu
na imię jest popiół"
- chyba zmienię sygnaturkę ;)
pzdr. b

[EWA_SOCHA]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zmieniłam zdanie:) - pojęłam w czym rzecz;)

[jacek_sojan]

Ewa Socha.; ponieważ już nie muszę się tłumaczyć, z ulgą dziękuję za pilne czytanie;
i - wiesz? zaimponowałaś mi! dziękuję; nie każdy to potrafi; :)) J.S

[EWA_SOCHA]

nie bardzo wiem, czym mogłam zaimponować, ale dziękuje, miło mi;)

pozdrawiam serdecznie
eva

[zak stanisława]

Jacku, trawię twój wiersz od rana, miałam podobne wąty co eva i pojęła, puenta daje do myślenia i myślę że ... ale nie powiem bo interpretacja jest moja, może na sam koniec, się wygadam,
pozdrawiam ES

[jacek_sojan]

Roman Bezet.; do barokowych inspiracji zawsze otwarcie się przyznawałem i przyznawać będę;
wiem, wyszło wizyjnie, ale żart pojąłem - taki ze mnie prorok bez proroctwa; fakt -
lubię barokowy rozmach, perspektywę czasowo-przestrzenną, parabole
ocierające się o eschatologię; bliska mi jest struktura psalmów i stylistyka
biblijna - niemniej racz zauważyć - to mój prywatny "exodus" mieszczucha
mającego dość kierunku cywilizacyjnego ze świadomością niemożności cofania się
tego wektora, zatem samemu skazującego się na outsaiderowską banicję wśród
przyjętych trendów wartościowania /ja ich nie narzucam - ja tylko chcę być sam ze
sobą w zgodzie, dlatego sam stawiam się na marginesie kultury, mówiąc wyraźnie
- zostawcie, to moje/;
a sygnaturkę zmień razem z jej autorem /żeby był "popiół" musi być ogień - a tu
- płomyczek!/; inna rzecz to znaczenie symboliczne - jogini na znak rezygnacji ze
świata pokrywają nim swoje ciała, a Ty wybierasz się na winne degustacje! :)) J.S

[jacek_sojan]

zak stanisława.; mam coś z kłapoucha, cierpliwość; wytrwam do końca! :))) J.S

[kalina kowalska]

Ja ostatnio bardzo się "uwrażliwiłam" na drzewa, nie dziwi więc, że tytuł mnie przyciągnął i nie chce puścić :) - piękny,
ale sam wiersz - przepiękniejszy.
Wyczytuję z niego godność człowieka, który staje wobec swojego losu świadomy,
bezradny, ale nie milczący,
to jest właśnie transcendencja - wykraczanie poza porządek stworzenia, zapisane w naturze ludzkiej przeczucie, że jest jeszcze dzień Ósmy, który daje nowe imię,
tak, "krzew całopalny" - czy to nie jest nasze, ludzkie przeznaczenie, myśmy wszyscy "drzewa wybrane",
ty dodatkowo jesteś tu drzewem mówiącym. Jestem pod wielkim wrażeniem - piękny wiersz.


PS
Czy barokowości wiersza nie zaszkodziłoby zrezygnowanie z inwersji w pierwszym zdaniu przedostatniej strofy? ;)

pozdrawiam

[Stefan_Rewiński]

Jest co poczytać.

[Dariusz Sokołowski]

skresliłbym czerwoną, mam nadzieje, że to zbytnio nie odchudzi nastroszonej korony, wiersz przeczytałem na stojąco, minie jeszcze parę ładnych chwil nim na nowo zagrzeję wychłodniały wykrot. klaniam się nisko.

[jacek_sojan]

kalina kowalska.; trancendencja! ten ludzki głód na przekraczanie siebie, swoich ograniczeń,
uwarunkowań;
bardzo dziękuję za słowo; /inwersja chyba musi pozostać - w innym szyku
zaburzona zostaje rytmika wiersza, jego akcentacja -to pisane jest pod
"grecką" deklamację/; J.S

[jacek_sojan]

dzie wuszka.; "bycie naturą jest jedną z tych wolności" - rzeczywiście, jedną z...tylko że peel chce
tą naturę przekroczyć - wysublimować w inny rodzaj natury, już nie tak uwarunko-
wanej formą właśnie;
"stopienie się" - to bardzo hinduistyczne, a ja jestem zawsze za personalizmem,
mającym chrześcijańską genezę; tu animizacja pelea w drzewo trochę myli, ale
to utożsamienie wyraźnie pokazuje różnicę pomiędzy naturą - drzewem a człowie-
kiem-drzewem, bytującym w tej naturze;
dziękuję za głębokie pochylenie się nad tekstem i pozdrawiam! J.S

[jacek_sojan]

Stefan Rewiński; miłej lektury; usiądź gościu pod lipą...; J.

Dariusz Sokołowski; jednak pozostawię, bo jakbyś inaczej podkreślił to osobliwe drzewo, w którym
przecież krew płynie? i usiądź sobie - może wiersz na tym nie straci; :) J.S

[Dariusz Sokołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

widzę, że zależy Panu na koronie, niech tak będzie, pocicham i pod nią, bo pod korą gra ładnie, pozdrawiam