Pojedynek I : "Obraz, który piał na trzy plaskate nuty"

[adam sangreal]

KURAK

- Co jest tak bardzo ważnego, że chciał się pan spotkać akurat teraz? – zapytał wyraźnie podenerwowany Szympans. Nigdy nie lubił, gdy pacjenci nachodzili go w środku nocy, ale czuł się zobowiązany im pomagać.
- Panie doktorze – odpowiedział mu cienki głos, którego właściciel leżał na kozetce – Bo panie doktorze, ja już nie pieje – z oczu Kuraka płynęły łzy.
- Nie pieje pan? – problem zaciekawił go na tyle, że postanowił go rozwiązać – Z własnej woli? Czy może z jakiś innych powodów? – palcem poprawił kwadratowe okulary, które co chwila spadały mu z nosa – Proszę opowiedzieć jak to się stało.
- Wszystko zaczęło się kilka tygodni temu - Kurak nadal nie mógł pozbierać się do kupy – Po śmierci naszego przywódcy Świniaka, zorganizowaliśmy na podwórku wybory. Jak przystało na każdą demokratyczną zagrodę, a taką jesteśmy, czekaliśmy aż zgłoszą się kandydaci – przerwał na chwile, przecierając dziób chusteczką – No i niestety się zgłosili.
- Dalej nie rozumiem – Szympans spojrzał na wiszący na ścianie zegar. Męczył się już z tą płaczącą ofermą drugi kwadrans. Zaczął pisać coś w swoim notesie.
- O fotel przywódcy chciały ubiegać się najbardziej amoralne, bezwzględne i niebezpieczne postacie, jakie nasze podwórko kiedykolwiek widziało – smarknął w chusteczkę – Różowa Świna, Dżdżownica i dziwna Małpa.
- Co zaniepokoiło pana w tej Małpie?
- No niby nic. Wyglądała jak małpa, mówiła jak małpa, czułem jednak, że coś jest z nią nie w porządku. Czekałem, bacznie się jej przyglądając.
- Na co pan czekał? – doktor wydawał się pochłonięty jego opowieścią. Lecz jako lekarz, musiał zachować zdrowy dystans do problemów swoich pacjentów.
- Potknięcie. Jeśli moje przypuszczenia sprawdziłyby się, w końcu musiałby popełnić błąd.
- Doczekał się pan? – nie wiadomo dlaczego, ale po tym pytaniu, Kurak kompletnie się rozkleił. Smarkał, szlochał – Nic panu nie jest? – w odpowiedzi usłyszał jednak tylko płacz. Szympans nie pierwszy raz spotykał się z taką reakcją pacjentów, wiedział więc, jak ma postępować. Szybko wlał do szklanki wodę, po czym wrzucił tam dwie małe tabletki, które prawie natychmiast się rozpuściły – Niech pan to wypije – Kurak cały drżąc, chwycił szklankę i jednym haustem opróżnił jej zawartość – Lepiej panu?
- Tak, dziękuje.
- Proszę mi zatem powiedzieć, na czym przyłapał pan Małpę?
- Zaczaiłem się w krzakach. Jednak to co zobaczyłem – zaczął kręcić głową z niedowierzaniem - Początkowo myślałem że to taka zabawa. Małpa potrząsała słoikiem w którym zamknięta była Dżdżownica. Ale potem – zrobił krótką pauzę – potem przez jedna z dziurek w wieczku wpuścił tam jakiś gaz. Dżdżownica rosła, rosła, rosła...
- Wystarczy - przerwał mu doktor lekko przerażony - Chyba oboje wiemy co stało się dalej – westchnął.
- Ale to nie wszystko – Kurak rozglądał się nerwowo po pomieszczeniu, jakby jego słowa mogły obudzić drzemiące w tych murach zło – Zaraz po pierwszym morderstwie, gdy kat napatrzył się już na resztki, które pozostały z ofiary, ruszył w stronę domu Świni. Dopiero nad ranem zdołaliśmy ugasić pożar. W środku były jej spalone zwłoki z soczystym, czerwonym jabłkiem które miała w ustach. Dziwne, prawda?
- Jest pan pewny że to dzieło Małpy?
- Nie tylko jestem pewny – zaczął grzebać w torbie – Mam także dowody – podał doktorowi białą kopertę – Sam się pan przekona, że nie kłamie.
- Ale – Szympans dłuższą chwilę przyglądał się zdjęciom, które wyjął z koperty. Jego mina wyraźnie wyrażała obrzydzenie. Jedna z fotografii na dłużej przykuła jego uwagę. Wziął lupę ze stolika i z ogromnym zaciekawieniem wpatrywał się w jakiś szczegół – Dlaczego ta Małpa ma kurze nóżki?
- Co?! – Kurak wydawał się zaskoczony – Mówiłem, że jest w nim coś dziwnego. Podobnie jak w tym czymś – wskazał wiszący na ścianie obraz. Z zewnątrz wszystko wydaje się idealne, ale sam nie wiem.
- To dzieło sztuki! – Szympans wydawał się oburzony jego ignorancją – Może pan go po prostu nie rozumie.
- Być może. Ale to wszystko nasączone jest bólem. Ta krwista czerwień, gałka oczna która za chwile zostanie trafiona złotą błyskawicą, sterta wirujących kamieni, a wszystko otoczone drzwiami na których siedzi jakaś zadowolona postać. Czy to symbolizuje nasz koniec? Niech pan sam oceni - W chwili gdy doktor obrócił głowę, Kurak zdecydowanym ruchem, przeciął ją długim nożem.
- Widocznie oboje się nie zrozumieliśmy – chwycił leżącą na ziemi głowę Szympansa i wrzucił ją do swojej torby, wcześniej owijając plastikowym workiem. Przez chwile przyglądał się ciału doktora, po czym natychmiast zwymiotował. Z dzioba prócz wydzielin z jego ciała, wyleciały trzy nuty. W niczym jednak nie przypominały nut, jakie znał. Były postrzępione, zdezelowane i dziwnie wyblakłe. Kurakowi wydawało się, że starały się wydać jeszcze jakiś dźwięk – Cholerna świnia! – parsknął ocierając się z wymiocin.



- Towarzysze! – krzyczał stojący na podeście Kurak – Za nami chwilę, o których wszyscy chcemy jak najszybciej zapomnieć. Chwile strasznego bólu – tłum zebranych kiwał z aprobatą głowami – Ale nie możemy tego zrobić, póki nie znajdziemy osoby winnej za śmierć naszych kochanych przyjaciół! – doskonale wiedział jak ma to teraz rozegrać – Stoję przed wami, z dobrą wiadomościom. Odnalazłem mordercę. Dostał to, na co zasłużył! – wyjął z torby głowę Szympansa i uniósł ją w górę, by każdy mógł zobaczyć zdobycz – A oto dowód! Niech gnije w piekle! – rzucił głową w stojącą przed nim masę zwierząt, która natychmiast rozerwała ją na strzępy.
- Kurak! Kurak! – wiwatował tłum – Nasz Przywódca! Kurak! Kurak!
On uśmiechnął się w duchu – I kto powiedział że nie wygram? – pomyślał, po czym zapiał przeraźliwie głośno.

[Sanestis_Hombre]

"Obraz, który piał na trzy plaskate nuty"

Nie jest to opowieść o niespełnionym muzyku rockowym, który wraz z upadkiem grunge`u w 1994r. zaczął grać muzykę eksperymentalną, drwiąc sobie z melodyki, wypinając tyłek na mainstream. Jednak smakołyki w niej goszczą, bo Alex (tak kazał się nazywać obsłudze lotu 303) pojechał do Azji, gdzie narkotyzował się afgańskim haszyszem, zakwaszał organizm w celu – jak mu się tylko wydawało – osiągnięcia oświecenia, którego de facto nie można doznać przy pomocy LSD. Alexowi odwaliło na punkcie swego ciała. Zrobił dwanaście tatuaży. Jeden przypominał symbol Voodoo. Srebrne kolczyki trafiły kolejno: w pępek, na wargę, no nosa. Jego dziewczyna miała kolczyk w języku i bardzo go to podniecało, ale sam nie zdobył się na umieszczenie czegokolwiek w ustach. Wolał jak to ona go pieściła tym zakolczykowanym językiem.
We wtorki przesiadywał z przyjacielem w pubie u Plaskanego. Był to dealer narkotykowy, którego określano mianem Hitlera cracku. Uważał się za narkotykowego barona. Pił najlepszą whisky, palił kubańskie cygara, miał najlepsze dziewczyny w mieście, żył ryzykownie. Dla wielu ludzi był kimś w rodzaju herosa. Każdy grał na jego nutę. Plaskaty nie liczył się z ludźmi. Swoich podwładnych traktował niczym bydło lub polskie konie jadące na rzeź.
Alex rozmawiał z Jankiem o ostatniej jeździe narkotycznej. Siedział na wielkiej czerwonej sofie. Opowiadał i jednocześnie przeglądał anglojęzyczną gazetę o militariach.
- Stary wyobraź sobie, że wtedy wchodzę do środka. Otaczają mnie kumple. Mają takie ciemne oczy. W środku puste. Jąkam się – tak tak tak – i mówię coś o niedostosowaniu poziomu dryfu i stemplach we mgle jako nazwie na horror o pracownikach poczty, a później widzę jakieś nieznane mi miejsce. Wygląda jak pole bitwy. Grają marsza. Ten obraz przypomina mi filmy dokumentalne o bitwach w średniowiecznej Anglii.
- Dostrzegasz tam coś interesującego? – pyta Janek i zaciąga się dymem z sziszy.
- Podchodzi do mnie wysoki mężczyzna. Chyba jest dowódcą albo coś… mówi, że mam pojechać do jakiegoś domu uciech i kupić 30 kurewek.
- Po co? Pułk chciał sobie podymać przed walką?
- Nie. Postanowili wysłać do obozu wroga te dziwki, żeby obsłużyły żołnierzy. Wiesz stary, jak energia jądrowa spoczywająca w męskim przyrodzeniu uwolni się, to pojawia się moment pustki i zmęczenia. – Janek popatrzył na Alexa i zamyślił się. Ścisnął mocno szklankę.
- Jak ja się zabawię z kobietą, to po wszystkim idę spać. Czyli cały pułk skorzystał z usług pań?
- Gdy leżałem w namiocie, ktoś podniósł alarm. Zbliżają się – krzyczał. Zorientowałem się, że za chwilę rozpęta się piekło. Złapałem za broń. Pocałowałem krzyż i wyszedłem na zewnątrz.
- I co? – Janek wsparł brodę na ręce i otworzył usta z zaciekawienia.
- Co tak ryja rozdziawiłeś?
- Mów co było dalej.
- Nic.
- Jak to nic? Żadnej potyczki, krwi, potu i łez?
- Nie. Dowódca wściekł się. Coś przebąkiwał o kompanii ciot. Nie pamiętam zbyt dokładnie, co mówił, bo otworzyłem oczy i ktoś mi podał cybuch gorący. Zaciągnąłem się i wszystko przepadło. Znowu zamknąłem oczy.
- Ależ zmiana! Musisz mi ten towar załatwić. – podniecił się Janek.
- Pogadaj z Plaskatym.
- Nie no co ty? Przecież on ze mną nie rozmawia. Traktuje mnie jak śmiecia. Pieprzony rasista. – wzburzył się Janek. Podniósł się z sofy i ruszył do wyjścia. – Zobaczymy się w czwartek na koncercie.
- Jak dożyję.
- Weź mi nie wciskaj kitu. Znowu masz kłopoty z… - przerwał. Z zaplecza wyszedł niski mężczyzna w białym garniturze.
- Kogo moje oczy widzą. – stwierdził.
- Do zobaczenia Alex. – Janek próbował opuścić lokal, ale zatrzymał się przy drzwiach.
- To napad! – krzyknął Alex i niespodziewanie wyciągnął spluwę. – Na ziemię kurwo albo odstrzelę ci jaja i zrobię z nich wisiorki.
- Nie wiesz co robisz Alex – powiedział spokojnie Plaskaty.
- Na podłogę! Janek, whisky!
- Co?
- Podaj whisky i lejek.
- Ale… - zawahał się Janek. Chciał uciec, bo sytuacji nie wyglądała najlepiej. Nie było już wyjścia. Chwilę stał, ale coś go natchnęło i postanowił, że wypije to piwo, którego nawarzył Alex. Poczuł chęć zemsty za te lata poniżeń.
- Masz – podał butelkę wraz z lejkiem i odskoczył jak najdalej od leżącego i wystraszonego Plaskatego.
- A teraz zatańczysz jak ci zagram. Znasz ten przebój DO-RY-JA? Otwieraj usta. No! O tak. Smakuje? Napij się jeszcze. – wlał pół butelki do przełyku bosa. – No to na ludową nutę sobie walniemy. Janek, skołuj kompot. Dobra szpryca nie jest zła.
- Opamiętaj się Alex… ugh… Moi chłopcy zaraz tu będą – dławił się Plaskaty.
- Niech spłyną na mnie tajemne moce! – Alex zaczął odmawiać jakieś modły. Wymówił kilka linijek niezrozumiałego dla bosa tekstu i przerwał rytuał – Wyglądasz jak drżąca świnia w zen. Za niedługo zaczniesz kwiczeć. Kwi Kwi Kwi.
- Sprzedałeś mi dwa razy trefny towar – ośmielił się Janek – Mogło się to dla mnie skończyć fatalnie. Trzymaj strzykawkę.
- Nie bój się. Dobry wujek Aleksy zrobi ci zastrzyk.
- Nie! – Plaskaty rzucił się na Janka. Wyrwał mu szprycę i wbij ją do ręki Alexa.
- Aaa… - zawył.
- No co jest z wami?! – odezwał się było obcy głos. Alex otworzył oczy i znalazł się ponownie na polu bitwy. Ktoś pchnął go bagnetem. Dostrzegł sylwetkę niskiego człowieka, który przygniótł go do ziemi butem. Mongoł zdarł z niego ubranie, zerwał z szyi krzyżyk i splunął mu na twarz.
Tu opowieść się kończy… dla Alexa.

[Sanestis_Hombre]

[u]Wyjaśnienie dla nie zorientowanych - Pojedynek prozy[/u]

adam sangreal vs. Sanestis Hombre

Reguły:
1. Oceniacie teksty
tekst 1 -ocena, tekst 2 -ocena
mozliwe oceny- punkty 0 lub 1
2. W głosowaniu mogą brać tylko osoby, które mają dwie lub więcej publikacji.
3. Sędzia pojedynku - dzie wuszka - podlicza głosy, ogłasza zwycięzce.
4. Wyniki - czwartek 25 maja.

Zapraszamy!!

więcej informacji o pojedynkach tu:
http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=40701#dol

[ulinda monteso]

rzeczywiście temat można potraktować raczej z każdej strony. w obu przypadkach tak się, moim zdaniem słabo zazębia z tytułem tekst. Dwa dziwne błędy tego samego rodzaju u adama i zmiana czasu u hombre. rzucili się huopaki w biegu zapinając mundury. niemniej jednak pozwolę sobie przyznać pierwszy punkt sanestisowi, za surrealizm.

hombre 1:0 adam

[Leszek_Dentman]

ale sam się zdobył na umieszczenie czegokolwiek w ustach - nie zdobył się
kupić 30 kurtyzan - XIX wiek? kurewek
Plaskaty raz się nazywa Plaskatym, kiedy indziej Plaskanym, a nawet Pyskatym
Kogo moje oczy widza - ą
Janek whisky! - przydałby sie przecinek
którego naważył Alex - nawarzył (od warzenia, czyli inaczej od gotowania)

[Sanestis_Hombre]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a gdzie twoja ocena?

z pyskatym się pomyliłem, ale mając tak mało czasu (48h) mozna popełniać błędy w tekście.
a Plaskaty - Plaskatym - odmiana
a propos - dziwek, kurtyzan, kurewek - to są słowa osoby będące na haju i nic w tekście nie wspominam jaki to wiek - co najwyżej - pojawia sie domysł głównego bohatera.
przepraszam za błędy
jeśli uzyskam zgodę jury to je poprawię. na razie nic nie robię, bo mi nie wolno

[Sceptic]

moje zdanie takie:

oba teksty są słabe. Może inaczej: gdyby były opublikowane niezaleznie od turnieju, uznałbym je za słabe. A że jest turniej, czasu niewiele i temat narzucony - rozumiem niedociągnięcia. Tak czy inaczej - sporo wysiłku kosztowało mnie dobrnięcie do końca obu tekstów. Po namyśle dochodzę do wniosku, że tekst hombre jest lepszy i to właśnie jemu przyznaję punkt.

[Leszek_Dentman]

Sanestis, wiem ,że się pomyliłeś, ale nie widzę powodu, byś nie mógł nanosić poprawek. Tam było jeszcze Pyskatym!
Na ocenę jeszcze mam czas. Muszę przetrawić obydwa teksty, ale moge powiedzieć, że - jak na teksty pisane na klasówkę - to są co najmniej przyzwoite.

[marri huana]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nawet bym zagłosowała, ale zostałam zdyskwalifikowana jako jury:D.
buźka.

[Sanestis_Hombre]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nawet bym zagłosowała, ale zostałam zdyskwalifikowana jako jury:D.
buźka.


Skoro skasowałaś wszystkie swoje teksty, to nie miej do nikogo pretensji. No chyba, że wszewładna pani sędzia dzie wuszka udzieli ci oficjalnego zezwolenia ;) zważywszy na to, że pamięta (taką mam nadzieję) że miałaś sporo utworów na orgu i nie jesteś juz debiutantem.

*************************************************************

Dzięki Leszku za wskazanie błędów - poprawiłem je przed 21.

[marri huana]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nawet bym zagłosowała, ale zostałam zdyskwalifikowana jako jury:D.
buźka.


Skoro skasowałaś wszystkie swoje teksty, to nie miej do nikogo pretensji. No chyba, że wszewładna pani sędzia dzie wuszka udzieli ci oficjalnego zezwolenia ;) zważywszy na to, że pamięta (taką mam nadzieję) że miałaś sporo utworów na orgu i nie jesteś juz debiutantem.

*************************************************************

Dzięki Leszku za wskazanie błędów - poprawiłem je przed 21.

A czy ja mam jakieś pretensje? Potraktowałam to raczej w kategoriach żartu.

[ulinda monteso]

" – Stoję przed wami, z dobrą wiadomościom. "

pierwszy raz ci odpuściłem i podesłałem. ale takie traktowanie języka, to nie fikołki, na jakie ja sobie pozwalam w dążeniu do salt. to nie jest zabawne.

[Leszek_Dentman]

Zabawny quasikryminał przeciw narkoleptycznej sensacji - decyzja trudna. Ale, cóż...
O! PUCHAR dla Kielicha - ROPUCHA dla Człowieka.

[Leszek_Dentman]

No dobrze daję tłumaczenie na oficjalny język obowiązujący w kraju nad Wisłą:
puchar - 1
ropucha - 0
kiielich - Graal
człowiek - Hombre
Wszystko jasne?

[Jozef Kania]

W kategorii:
- „bardziej do mnie trafia” - postawiłbym na adama sangreal.
- „realizacja zadanego tematu” – obydwa teksty w interpretacji tematu cechuje wirtuozeria i przewrotność – to świadczy o dystansie do pisarstwa
- „ forma, styl” – lepiej czyta się tekst adama sangreala – stopniowane odkrywanie pomysłu adekwatnie do tematu i długości tekstu. Tekst senestisa jest bardziej poszarpany i brak w nim pewnej ciągłości myśli; przedstawienie postaci bohatera – zdawkowe – jakby z obowiązku, nie znajduję również uzasadnienia motywów działania bohatera – człowiek na drug’ach nie zachowuje się racjonalnie, lecz nie każdy musi o tym wiedzieć.
Podsumowując: adam sangreal -1, senestis hombre-0
A tak ogólnie to mi się podobało i jedno i drugie opowiadanko.
Pozdrawiam.

[adam sangreal]

Gratuluje wygranej mojemu szanownemu przeciwnikowi. Gratulując również sobie:)
Dziękuje Wuszcze, jako sędzienie. A co do tego, że wieńce nie tykają mam pewne wątpliwości:)

[Bartosz_Cybula]

Gratuluję panom remisu.

[Sanestis_Hombre]

Gratuluję również wygranej (a tak naprawdę to mamy remis więc nikt nie wygrał). Więc gratuluję remisu i dziękuję dzie wuszce za wręcz wzorcowe sędziowanie (bez przeklinania) oraz tym wszystkim, którzy przeczytali i oddali swój cenny głos.
Ubolewam natomiast nad niską frekwencją - 4 głosy to trochę mało (chyba adam się ze mną zgodzi) no ale cóż.