Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

DES IPRESIONS SUR LA "DANCE MACABRA" /rozmowa przy tańcu/

Jaro Sław
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jaro Sław

Jaro Sław

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

DES IMPRESIONS SUR LA "DANCE MACABRA"
/rozmowa przy tańcu/


[Śmierć, śpiewa:]

Ja jestem śmiercią
Twoim przeznaczeniem
W proch cię zamienię swoim spojrzeniem
Oczy ci zamknę ostatnim gestem
Na wieki twoją kochanką jestem...

[Dusza:]

O sen cię proszę głęboki i szybki
Jak cios z ręki kata co ma ludzkie serce
I o dobę w krainie gdzie miłość jak śmierć
Roztacza żar wiecznego spotkania

Daj zapaść się, wgrzęznąć w otwarte źrenice
Zastygnąć i przeszyć wspomnieniem
Na raz
Na zawsze
Na nice

A kiedy przyjdzie czas winobrania
Niech ci się dusza moja nie zabrania
Odgarnij mi włosy ręką znad czoła
i niech mnie nie woła
Głos żaden
Bym stał się tylko spomnieniem

Zakwitniesz o pani
Gałązką ostrokrzewu
I szarym kamieniem

Pozwól mi tylko zostać rozumieniem...

EWA_SOCHA

EWA_SOCHA

Opublikowano
Opublikowano

wie pan co, bardzo podoba mi się pomysł, jednak szczerze mówiąc po przeczytaniu, żałowałam, że nie był to przeplataniec, strofa po strofie,rozmowy duszy ze śmiercią:)

śmierć ż wielką chęcią komentowałaby pewne marzenia duszy (jeśli dusza może mieć marzenia)

jeszcze wrócę:)

a i jeszcze coś, wydaje mi się, że nie muszą być te fragmenty podpisane, gdzie śmierć, a gdzie dusza, jest kursywa - to wystarcza (jak ktoś się wczyta, to sam się skapnie;))

Anna Maria K.

Anna Maria K.

Opublikowano
Opublikowano

Mistrzu Polikarpie, mi się równiez podoba.
Nieprzegadane i nie na siłę orginalne.
Mi kojarzy sie jeszcze z 'O, przyjdź jesienią!', osobiście gdzieś bym to wcisnęła, albo zakończyła Brzozowskim, ale oczywiście nie każdy musi uwielbiać Młodą Polskę ;)

pzdr.

Sceptic

Sceptic

Opublikowano
Opublikowano

jak dla mnie pomysl nienajgorszy, ale bardzo niekonsekwentnie zrealizowany. Formalna degrengolada. Są rymy-nie ma rymów/ jest sylabicznie-nie jest sylabicznie. Tak nie można - nie dlatego, że ktoś tak sobie wymyślił czy że taka jest konwencja, ale dlatego, że to okropnie brzmi dla sluchacza (a w końcu wiersz z założenia do deklamacji, skoro z podzialem na role)...
Widzę próbę średniowiecznej stylizacji w kwestii śmierci, jednak raczej nieudaną...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Anton_Borowicz
      Oleńka

      Przez Anton_Borowicz · Opublikowano

      Oleńka    Niewiele chce powiedzieć, w tej co zakochany  Jestem, bo często mówię, panna wierzy szczerze  Zaś Wam teraz wyjawię, skarb to niezrównany,  Lico gładkie, a włosy - hebanu przymierze.  Wzrok ma iście książęcy, może z Aleksandry?  Ród jej dumny, omija kłamstwa i meandry.  A ja to jest Mikołaj, za żonę ją bierze!    I powiem ja Wam teraz, jak to Pan Bóg ludzi  Wiążę mocno, przed ołtarz potem wiedzie parę.  Młodzi my, więc w nas miłość wyobraźnię budzi,  Człowiek wczoraj nieżywy, dziś dba o swą wiarę,  Mą wiarą jest ta miłość, co ci w słowie nie zginie,  I ślubuję jej stałość w wspólnej nam godzinie,  Więc zaś dumnie wypełnię obietnicy miarę.    Krew po palcach mi spływa, krew na papier kapie,  Ale przestać o niej nie potrafię, o niej opowiadać.  Aleksandra jedyna – to sen, sen na jawie,  Mój przyjaciel najlepszy, jak z chłopem pogadać,  Zaś gdy pisać przestaję, bo armaty grzmią,  Muzy wszystkie wtem milkną, choć jedna ich panią  Ona jest, ona Muz królową, działa kończą władać.    W kurzu i w pyle pałac, łzą cegły zbryzgane,  Nic więcej dać nie mogłem, panna zagościła.  A wraz z nią przyszli majstrzy, ściany zapomniane,  Lecz panna nie czekała, pędzlem zaś rządziła.  Gdy ściany blask zyskały, chciała gospodyni  Męża znaleźć, co Bogu dzięki za Nią czyni,  Bo miłość w tym pałacu, życie obudziła.    Zbudziła mnie i płacze, kresu się boimy,  Miłość ją przerażała, mnie nie - choć zmęczony.  I pocieszam mą pannę, łzy przez dotyk znikły.  Rozumiem doskonale, uczuciem dręczony  Byłem, więc całkiem szczerze, płaczemy zaś razem,  Nasz strach dobiega końca, gdy ciało tknie z ciałem.  Może to miłość trudna - człowiek jest spełniony.    Opowiadałem pannie, jak kiedyś to żyłem,  Jak dotyk zaciśnięty - w pięść - serce wydzierał.  Jak łzy zawsze spływały, gdy poniżan byłem,  Jak strach do życia zmuszał, życie mi zabierał,  Panna wojsko zwołała, łotewskich to strzelców,  By pałacu nam strzegli, po sam koniec wieków.  Znów panna zaskoczyła - z niej taki generał!    Pałac niezwyciężony, wokół niego rośnie  Ogród przepiękny, miłość Boża go otacza,  Bóg ogrodem przysługę czyni dzisiaj wiośnie.  Dowód na to jest jasny - miłości wystarcza,  By pałace wciąż wznosić, być niepokonanym,  By świat dobrze sam pojąć, pannie być dojrzałym.  Żegnajcie moi mili - spóźnień nie wybacza! 
    • Mitylene
      Zamyśleni

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Aleksander Hoorn dziękuję za ciekawą refleksję dotyczącą mojego " wiersza". Jeśli udało mi się w tych niezbyt udanych wersach przemycić wartość sentymentalną to zamiar został osiągnięty. Natomiast jestem w pełni świadoma niedoskonałości tejże próby poetyckiej i cieszę się niezmiernie, że są na portalu takie osoby jak Ty, które w ciekawy i wnikliwy sposób wyrażają opinię. Uczę się cały czas pisania wierszy i zdecydowana większość z nich, to właśnie próby wyrażania emocji i opisania świata, który widzę w około i oczami wyobraźni. Fotografia to natomiast moja pasja i zajmuje się nią jedynie amatorsko:) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Berenika97 akurat ten fragment też lubię,  gdzie wiatr i szept współgrają razem :) Pozdrawiam serdecznie!
    • Andrzej_Wojnowski
      bo bez tarasu

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      „Tłum chce dowodu” , „Presja  zbiorowości” . Tłum nie ufa, tłum żąda, tłum osądza. „My jesteśmy tymi myszami”  ?  Wiersz  o hipokryzji tłumu, potrzebie udowadniania niewinności i byciu wystawionym na pokaz  i o tym, że często nie jesteśmy sędziami -  tylko obiektem eksperymentu. To dla mnie za trudne, to mnie przerasta. Jestem stary „Diesel” – nic więcej mi nie przychodzi do głowy.
    • Simon Tracy
      Dokąd się udasz, ptaku?

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Lenore Grey Skończyłem tak dobry tomik, że ciężko mi było się zebrać do czegoś nowego. Dziś u mnie wyjątkowo krótko... prawie jak miniatura w porównaniu do moich tekstów innych
    • Lenore Grey
      Dokąd się udasz, ptaku?

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      @Simon Tracy Mi twoich też!   Dopiero dzisiaj dodałam dwie miniaturki. I widziałam, że Ty również niedawno coś wrzuciłeś. Będę miała lekturkę na wieczór:⁠-⁠)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...