Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Prawdopodobnie większość komentarzy pod Twoim tekstem
wynika z niewiedzy i przeświadczenia o posiadaniu jedynej prawdy
a taka chyba nie istnieje

ps. też nie chcę
podobno można złapać od łabędzi pod Toruniem
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Prawdopodobnie większość komentarzy pod Twoim tekstem
wynika z niewiedzy i przeświadczenia o posiadaniu jedynej prawdy
a taka chyba nie istnieje

ps. też nie chcę
podobno można złapać od łabędzi pod Toruniem

[u]Jedyna prawda nie istnieje[/u] - masz rację Adamie.
W ogóle zgadzam się z każdym słowem twojego komentarza.

ale wiesz, do Torunia mam daleko;)
i
Opublikowano

Ja – [u]z[/u]naczy nic
N[u]i[/u]c znaczy życie
Życie znaczy [u]o[/u]jczyzna
[u]O[/u]jczyzna znaczy syfilis
Syfilis zna[u]c[/u]zy błogosławieństwo
Błogosławieństwo znaczy Ty
Ty znaczy ja.

c=k
wiersz jest genialny, przekaz niesamowicie zakamuflowany, ale i tak was rozgryzłem. przecież to jest napisane szyfrem, trzeba czytać co kilka liter. i mamy definicję ziook'a. hahaha

3m się, Sanestis, a dyskusja mnie rozbroiła, dzięki.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Twój umysł analityczny jak zwykle na wysoko wyśrubowanym poziomie.
Swego czasu stosowałem szyfry enigmatyczno-paraboidalne, ale teraz jedynie pozostał
ziok.
zakodowany instruktaż ogólnodostępnej komunikacji
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Skoro nie czytałaś to skąd wiesz o wielkim kwantyfikatorze?
Wielki kwantyfikator - Bóg, honor, ojczyzna mi nie leży - to moje zdanie. Każdy może mieć swoje. Tak jak kolega Jay ma swój pogląd na sprawę wiersza.
Opublikowano

każdy to też duży kwantyfikator. nie wchodźmy tak głeboko ja również moge mieć swój pogląd na ten WIERSZ więc skończmy ta jałową dyskusję, bo do niczego konstruktywnego nie prowadzi.
dobranoc:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Skoro już emocje opadły, to proszę zauważyć, że nie jestem odosobniony w swoich odczuciach. Dziękuję niniejszym Ewie za słowa poparcia, a autorowi życzę, tak jak Ewa, samych dobrych chwil... I życzę, niech ci leży ten wielki kwantyfikator - Bóg, Honor i Ojczyzna, bo to są najwyższe wartości. Wszystko inne wokół się kręci...
Pozdrawiam Piast
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Skoro już emocje opadły, to proszę zauważyć, że nie jestem odosobniony w swoich odczuciach. Dziękuję niniejszym Ewie za słowa poparcia, a autorowi życzę, tak jak Ewa, samych dobrych chwil... I życzę, niech ci leży ten wielki kwantyfikator - Bóg, Honor i Ojczyzna, bo to są najwyższe wartości. Wszystko inne wokół się kręci...
Pozdrawiam Piast

niestety - to dość idealistyczne podejście - bo dziś wszystko się kręci wokół pieniędzy

Za dużo w polskiej literaturze było tego wielkiego kwantyfikatora, ale skor nikt nie pragnie prowadzić jałowej dyskusji to..

...dziekuję za życzenia
Opublikowano

Owszem, było tego już dużo w polskiej literaturze, ale czy to źle?
A jak właściwie powinno byc teraz?
Pieniądze? owszem, ale chyba wypada nam się przeciwko takiej hierarchii wartości buntować, a bunt wobec braku zasad jest naturalnym powrotem do ancien regime (patrz chociażby Tango). Oczywiście nie twierdzę, że ten wspomniany przez Piasta Wielki Kwantyfikator jest jedyną słuszną drogą, ale na pewno jest to system wartości godny szacunku i podziwu, jesli tylko realizowany współcześnie szczerze i z rzeczywistym oddaniem.
Pzdr.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Zapewniam Cie, że mnie też martwi materialistyczne nastawienie populacji i konformizm z tym związany. Owszem - hierarchia wartości jest potrzebna, każdy ja ma. Nikt nam jednak nie będzie wskazywał jedynej i właściwej drogi, bo takiej tak naprawdę nikt nie odkrył. Ja szanuję te wartości wymienione przez Piasta [w mniejszym stopniu niz on] ale nie podchodzę do nich patetycznie.
dzięki za komentarz i głos w sprawie.
zdrowia życzę i dobrych tekstów!!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...