Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

:)))))))
Może rzeczywiście. Pogoda dziś raczej depresyjna taka. A mój wierszyk z tych ukochanych, jesli nawet nie najlepszy.
Zapewniam, że poczucia humoru mi nie brak i dystansu do tego co piszę także, chociaż wyszłam na jakąś obrażalską.
Pozdrawiam serdecznie.

Opublikowano

nie podoba mi się tekst
na rymach, średniówkach i sylabizacjach się nie znam
więc nie liczę
natomiast w kwestii formalnej brakuje mi przecinka
po słowach:
"ciernie", "lęku"
nie podoba mi się również zaczynanie zdania od słówek "bo" i "a"
w miejscu gdzie możnaby użyć średnika, od biedy przecinka

mam zastrzeżenia również do pewnych sformułowań użytych w tekście:
np. "choć blisko jestem już prawie" - wrażenie, że wymusza rym z "trawie"

ale za niesłuszne uważam również ataki bywalców na osobę autorki
i chciałam to właśnie napisać

pozdrawiam

Opublikowano

Serdecznie dziękuję. To pierwszy komentarz dotyczący wiersza.
Jeśli chodzi o przecinki istotnie te przecinki mi czasem umykają . Przecinek po "lęku" i po "ciernie" już dodałam i jeszcze jeden po "ostre", bo jest to fragment w środku zdania.
Słówko “prawie” jest potrzebne i występuje dwa razy. To jest wiersz o depresji. Peelka znajduje się na krawędzi i już PRAWIE gotowa jest wejść do tej rzeki, raczej nie w celu wykąpania się :)))
To trawa jest rymem do prawie, choć też jest potrzebna, bo cóż może być bardziej kojącego od leżenia na trawie w ogrodzie.
“Bo” i “A” można oczywiście tłumaczyć potrzebą dostosowania ilości zgłosek, ale jest także podkreśleniem dlaczego i co ma zamiar zrobić peelka.
Trzecia zwrotka jest najbardziej optymistyczna i życzę wszystkim, aby taka myśl ich nie opuściła w chwilach załamań, które przecież wszystkim się zdarzają.
Nie tłumaczę wierszy, raczej wolę aby każdy wybrał sobie swoją interpretację, ale po tylu komentarzach zastanawiam się czy ten, przecież dosyć prosty wiersz, jest tak mało zrozumiały, że nad jego sensem nikt nie miał ochoty się zastanowić, licząc głoski, czy krytykując mnie, że nie znam panujących tu zwyczajów. A może to moja wina, bo wiersz za bardzo się różni od wierszy na tym portalu.
Jeszcze raz dziękuję za komentarz i pozdrawiam.

Opublikowano

tak, tak ;]
ja dobrze wiem (niestety) o czym
czepiałam się formalnej strony testu
to jeszcze dodam: spacje - w niektórych miejscach
są monstrualnie duże
a zdanie z "prawie" brzmi w kocim uchu niestylistycznie

w warstwie treściowej
niestety mało odkrywczy
(podobnie jak ten komentarz
z podwójnym "niestety")

pozdrawiam

Opublikowano

"Niestety" było nawet potrójne :))))
To nie jest odkrywczy wiersz, ale czy przypadkiem nie jest tak, że spora ilość wierszy to wiersze depresyjne? :))) Każdy ma prawo do swojej depresji, oby z szczęśliwym zakończeniem :)))
W wierszach z rymami często zdarza się szyk przestawny. W białych wierszach nie ma takiej potrzeby.
Te spacje już poprawiłam, będę na nie uważać. Powstają podczas zmiany tekstu , a przy małym druku ich nie widać. Tu wiersz w całej okazałości.
Portal ma ciekawą szatę graficzną i wszystko można sobie obejrzeć dokładnie :)))
Bardzo dziękuję i pozdrawiam raz jeszcze.

Opublikowano

Moim zdaniem wiersz jest dobry i prawdziwy :).
Co do komentarzy to na tym forum mało dobrych się spotyka; najczęściej to odsyłania niżej czy wogóle do szuflady. Podobnie "miejscowi" poeci zapominają trochę o życiu, które nie polega na popychaniu się ;).
Proszę nie skręcać z własnej drogi.
Powodzenia i wytrwałości :)

Opublikowano

Bardzo dziękuję.
Cieszę się nie tylko z pozytywnej opinii, ale także z dystansu do samego portalu. Odniosłam wrażenie, ze trafiłam do miejsca, gdzie każda osoba z zewnątrz, musi przejść przez jakąś falę, jak w wojsku. Pomyślałam, że jeśli na komentarze merytoryczne, mogą tylko liczyć znajomi królika, to ja odpadam.
Wiersz był już kiedyś w internecie na innym portalu, w trochę innym układzie zwrotek. Spotkał się z pozytywną oceną, pomimo błędów jakie wtedy zawierał.
Jeszcze raz bardzo dziękuję.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Akta generała: Ma las Ala, mała renegatka.    
    • @Leszek Piotr Laskowski    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak…   śliczny i refleksyjny wiersz! Dziękuję!   
    • GOŚC. 14:92 GOSPOD. (Kakaowe oczy kawiarenki) 'Jaki afekt budzi we mnie to, Źe toczysz tak ciemną łzę Biodra Twe mają moc Voodoo, co jak w kawie wrze, By mnie porwać z lektyki mej I na barw skalanie wieść' L. Mackerel-Ling, The Road to Mandate, Ay Pierwszy był Chris, a może Leif Albo pewnie jakiś Czukcz Na pewno przedtem ktoś w czas Trias Lecz nie mocz ócz u historii uczt Chcę by wrócil Victorii czarny szyk By znów wpłynął w podbrzusze ziem Drake By przypłynął herbatą Prince Polo dryg "First we grab Hong Kong, then Garcia's steak" Płynę, gdzie chcesz, aż w historii błąd Czy spotkasz mnie choć w drogi pół?  Co noc budzi mnie twój duch koloru blond  Twych lędźwi trzcin wciąż dziki ląd  Million dusz oddał bym, by je wziąć na stół... Był jeszcze Jacques de Mauvais-Quartier Co świata ćwierć dzielił na dwie  I (później już)  kowboje z GRC, Co w gardła wciskali tlenu biel I żeglarze ci z Mają Kwiat,  Co zaszczepili Nowy Świat Antygenem na żenaua I ludem wybranym, bo tak ...   A później  tylko parę chwil Dzikich żywili, serwując im  Znoszone płaszcze, których  styl  Dusze niemyte zmielił w pył  A simiesques, skorych do psot  Mieszkańców Kwiatów Cnot Wdrożyć chcieli w melancholię błot (Też kulą w płot) I Nuevo Julius Court-Caesar, Ten, co to zęby złote zżarl  Na piramidalny wręcz czar  Dżungli, gdzie ciągle Maj  Inni też się chcieli wbić W twój wąwóz, i tam rosę spić, Gdzie Kilim Nadziei żartu szczyt, Co zanurza stopę w żar,  Gdzie Czarnej Królowej Staw Im też powiem cześć,  Jak Stanley'owi dr Sam: [Wyst. Zesp. 'Grobów Jard i Żołądka Treść'] "To wam śpiewam tę pieśń, Coście dobyli pereł deszcz Twardy jak słonia kość, Nie szczędząc cudzych łez" [Do czarnej polewki z łez  Przygrywa White Power Bastion Band  I jego Scoutesses]: „Jak chcesz, to weźmij mnie Samej nie pozostaw. Nie Tak. Oczywiście chcę… Tak, ja pragnę cię..." "A ja dam ci Drążyć aż po świt Ziemi czarnej dni Work will make you free  Obiecuję też, Gdzie nie pada deszcz, Dobyć strumień łez 'K-46 I Twych krwistych ziem  Każdy  orać metr, Stopę… niech płynie krew,,," To mówiłem ja: Rudy-Yard, Lew, Co niemytym kazał nieść Brzemię przeznaczone mu  I  Ferdek, co nie przeżył jamais vu Zamiast on im, oni kęsim kęs zrobili mu I Vasco (ten kto?), i  Half-Cooked  Lord Sandwich z białych mięs  Tak mocno w bagna wbili pal, Że nawet wszechmocny poczuł lekki żal, Bo nic to pomocnych ofiara  ciał, Lecz jego krajobraz  nie taki być miał  I choć siwiejącą hordę obrócili w śmiech (A to przecież nie jest grzech) To  wnet wzięli pod mordy nie dwóch i nie trzech  I zadęli w imperialny miech : Święta Samotrzecia jęła eksportować śmierć  Komponując ją w marsz, gdzie nie stąpnęła stopy biel: Wpierw Planetę Czukcz wzięła na cel,  Potem zapadł wyrok, by raźniej, we trzech: (Lecz wychodzę przed -najpierw wstąpienie w dół,  By dosiąść góry chociaż pół  I czarnego  złota złóż  I krainy złotych zbóż  I winogrona  złocistą kiść - Gdzie tu dalej iść?  Zgubiłem rym, a już wim: Gdzie Rzym. Gdzie  Krym!): Więc na Donieck kurs Choćbym miał stracić/'straciłem Kursk  Lecz co dalej? w sukurs mi pójdź, Wiem: na razie tylko czarnego morza source, 126p  w Moskwicza mgle  (Nie no, nie: jak maluch zje znówrozpędziłem się, Więc ad REM): Wstali w rytm silników T- (Nie, też jeszcze nie!) W staccato AK-Sorok-Siem (To też później, jak Paris, je t'aime)  Więc wracam do ad rzecz (Co jeszcze tu wam mogę rzec?  A, już wiem;) Teraz ze sto lat bez, (Napoleon przyszedł i odszedł precz I wreszcie Odin Siem (To już było, tak wiem) I  prawie pokój wsiem Gdyby nie Varsovie, je t'aime (quand même!) A potem nie swój pokój znów Aż gdy sojusz orłów dwóch (Czy krzyży łamanych na słuch) Złamany przez wojsk ruch... Nieważne, bo czasu duch Solingen, ostatni  Wraży régime zdmuchnął w puch I kres położył drugiej z dwóch (Jak na razie, uch - Dotarłem już do sorok piat'! Błagadarion, bliat': Po polsku: kocham twoją nać) Potem znów spokój, ludów brać Przez następne sorok piat' (Z interludium na "Wrogów ludu brać, Cisza nocna nad Wełtawą i Dunajem ma trwać!") (A, jeszcze to w  Kabulu kaboom Kursk (znów), północno-wschodni rząd trumn, W Biesłanie na szkoły boom  I w Groznym groźny stali szum (Dobra, a dwadcat dwa?) Zaraz, jeszcze dix quatre:) Potem jak gdyby niby nic (Dobra, bloki poszły w gaz, A Solowjow to był niemy widz, I w krainie win było sumo w gimnastyk czas), Lecz to  nic na miarę zehn und vier: (Ich weiß, wartest aut dwadcat dwa) Więc najpierw idzie walka o żwir  - Betoniarek z Doniecka dna  I od morza czarnych plaż (Czekałeś, czekałeś, aż:) Voici deux douzaines du mois volage! "No a potem już niebo, to niebo nieb Im wzięło i runęło na ich ten łbów łeb No a potem to już tylko gleba gleb I potem tylko jeden wielki... żleb! A potem ich porwał bomb żelazny cykl  Ich porwał los ciężki jak MiG... (Nie, ich porwał  In the Sky Gig  Nie ich nie Samsona fryzjer strzygł) Czy to będzie już wreszcie Żukowa Rżew (Za skalania Żdanowa grzech) W Steinera w futro pieca  zew  Czy Endlosung wszystkich  trzech? Że śmierć przyniosła ich kompozycję Zstąpienie A w ich metalu śmierć Niosła -126 Czy w szeregu tog Diora Czy w czerni Crayon d'Or Czy w logo "Zemsty" "Thor" Peu importe: Umarli; Ta sama różnica, odłożyli ją na bok. Czy jechali na Rossiniego z niższych sfer? A może na Rossinie przez kanał La Manche? A może na deskach Rossińskiego? Czyżby grzyb zetonął w ukraiński barszcz? W prawowierny kult? Ah, Я сошёл c сил Я сошёл с, Czy w jedność  przemienił się W szereg czarnych zer Lecz to ty już trzymasz ster; „Na właściwej ścieżce. Na wiernej „ścieżce” Sześćdziesiąt, pięćdziesiąt, czterdzieści… Atlantydy ląd…  Utopii kut!!! Lekcja pokory (w bemol 
    • „Są cisze” Są krótkie cisze i te długie cisze, w których nie słychać lęku niemej ciszy. Cisze przed burzami, w błysku, zygzakami, piorunami malowane, po niebie zapalane. Są cisze trudne, bardzo smutne i żmudne, wyczekiwania dźwięku, w strachu, w lęku, po ciemku. To cisze wojenne, wybuchowo zmienne, cisze w rozpaczy słuchania odgłosów bomb spadania. Są cisze zbiorowe, często honorowe, cisze samotne, pustką markotne, z morderczą serca cichością, we łzach za miłością, za tęsknotą we wspomnieniach, w odczuciach osamotnienia. Są cisze żałobne, wszystkie sobie podobne, wspominania bliskiego, w głębi siebie samego, zadumą przywołane, chwilą ciszy oddane. W cichej rozmowie duszy, która każde serce skruszy. Są cisze przemyślania, w spokoju rozważania, by na wiatr słów nie rzucać, błędne myśli ukrócać. Te łagodzące spory — to mądrości podpory. Po chwili analiz w ciszy więcej mądrych słów się słyszy. Leszek Piotr Laskowski
    • @Berenika97 Odbieram ten wiersz jako nawiązanie do mojej "Erozji", którą też zamieściłam na portalu. Dla mnie jest odpowiedzią na zadane pytanie : " Czy siebie tak postrzegamy? ". U mnie woda nie zeznaje. Nie ma świadka. U Ciebie podmiot liryczny ma świadomość i zeznaje. Jest człowiekiem, który już nawet nie jest skałą, tylko piaskiem.   Dziękuję za poruszenie. Uściski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...