Przemożne chęci

[Leszek]

Dzieckiem, co latem brodzi po kałużach,
w zośce, dwóch ogniach wyrasta z ubrania,
które o sensie, przyszłości nie duma,
żeby być znowu, w myślach się dopraszam.

Związać z butami kolejowe klamry,
szusować nimi po pustych ulicach.
Lekkie rozdarcie w tajemnicy zaszyć,
jakby ten problem nigdy nie zaistniał.

Dotykać czasu płynącego z wolna,
mieć jeszcze wszystko daleko przed sobą.
Czuję się jakby ktoś mnie z tego okradł,
tkwiąc w koleinach nie wiadomo dokąd.

[Espena_Sway]

Leszku, już mówiłam na temat tego
wiersza. podoba mi się, ciekawa
treść, forma bardzo Twoja

pozdrawiam serdecznie
Espena Sway :)

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Miło gościć Ciebie Espeno. Zapewne obco, niezrozumiale brzmią dla młodego pokolenia: zośka, dwa ognie, czy łyżwa z kolejowej klamry, ale dla nas była to codzienność. :)

[Arena Solweig]

No proszę, zwykła tęsknota powrotu tam, dokąd się tak naprawdę nie wraca (chociaż może się mylimy… kto wie !), która zamieszka wcześniej czy później w każdym z nas. Puenta niby przewidywalna – bo jakże zakończyć takie westchnienie, a jednak ma w sobie coś więcej z tym okradaniem.

„Dotykać czasu płynącego z wolna,
mieć jeszcze wszystko daleko przed sobą.
Czuję się jakby ktoś mnie z tego okradł,
tkwiąc w koleinach nie wiadomo dokąd.”

Pozdrawiam serdecznie Arena

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Arenko to miłe co piszesz, nawet bardzo. :)

[Piast]

Lesiu, mój imienniku, takie są koleje życia, dłatego szanujmy nasze wspomnienia, nasze korzenie, dom nasz, naszą Ziemię Ojczystą, naszą historię, wiarę naszych ojców, Polskę naszą i nasz Naród. Choćbyśmy stąd wyjechali, wszędzie będziemy obcy, tylko tu nasz Dom.

Pozdrawiam Piast