Recenzja

[Łukasz Zaroda]

Mam przed sobą ten doskonały obraz i wciąż nie mogę wyjść z zachwytu nad nim. Białe tło tworzy doskonałą harmonię z czarną kropką na środku. Pustka przytłacza, sięga do głębi osobowości, stara się nam coś powiedzieć, wykrzyczeć spomiędzy ram, wołać o ratunek. Wypatruje niczym otchłań z cytatu Nietzsche’go, wzroku który mógłby ją wypełnić, tchnąć w nią życie stać się tą pierwszą stwórczą siłą, która pchnęła w ruch tryby wszechświata, zawiesiła planety na orbitach i zapaliła słońca. W centrum tej pierwotnej myśli, którą był niegdyś wszechświat wisi zawieszona czarna kropka – zakłócenie harmonii. Idealnie okrągła symbolizuje stwórczą perfekcję. Wypatruje nas niczym światło z końca tunelu, nie oznaczające bynajmniej nadjeżdżającego pociągu. Biały kolor z brązowymi ramami komponuje się doskonale, ale widać od razu, że nie tylko o poczucie estetyki tu chodzi. Ramy stanowią jakby przedłużenie obrazu, stan przejściowy między fikcją a rzeczywistością! Stają się bramą do innego świata, świata tej pierwotnej myśli, do którego każdy może sięgnąć po twórczą moc.
Ach, tak się zachwyciłem, że zaraz namaluję drugi.

[rumianek]

Hmm, nie powiem, że ten tekst mi się nie podoba, bo podoba (niepotrzebna gmatwanina, wybacz :) ). Niemniej jednak czytało mi się go trochę ciężko, jakby brakowało płynności. Swoją drogą "nad nim" w pierwszym zdaniu jest niepotrzebne. Podsumowując, jest dobrze, ale nie rzuca na kolana.
Pozdrawiam

[asher]

No pięknie. Spróbuj zmieścić to w dwóch zdaniach.

[Leszek_Dentman]

Wyobraziłem sobie ten obraz.
Recenzja znacznie ciekawsza niż jej przedmiot.

[Piotr Rutkowski]

czytałem kilka razy i starałem odnaleźć w tym związek między treścią a tytułem. Muszę stwierdzić, że nie ma żadnego...

[angelika podzorska]

Zachwyt nad sztuką współczesną? Czy może zachwyt nad własną twórczością? Jak dla mnie tekst ma wydźwięk co najmniej lekko ironiczny i mam nadzieję, że tak miało być, jeśli nie – przepraszam autora