Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Z inicjatywy Pana Feia została zorganizowana zabawa na wspólne wierszowanie, idąc za przykładem chciałbym zaprosić wszystkich zainteresowanych na kolejną edycję...


"Celem jest utworzenie wspólnego wiersza orgowych forumowiczów.
Zasady są proste:

1) Każdy dodaje jeden wers (zawsze ostatni) do tekstu (takiego, jakim go zastał)*
2) Każdy może dodać tylko jeden wers
3) W zależności od własnego uznania można korzystać z enterów, i innego typu pauz, byle tylko zmieścić się w limicie jednego wersu
4) Użytkownik biorący udział w zabawie zobowiązany jest dbać o ogólny sens powstającego wiersza
5) Zmiany można wprowadzać tylko do swojej „linijki”, pod warunkiem, że wciąż jest ona ostatnia
6) O zakończeniu tekstu decyduje założyciel wątku (dziwnym przypadkiem- ja)
7) Wiersz zostanie opublikowany na forum, jako wspólne dzieło wszystkich, którzy przyczynili się do jego powstania
8) Tuż po publikacji rozpoczęty zostanie konkurs na najlepszą interpretację powstałego dzieła (jury jak i ewentualne nagrody do uzgodnienia)


To by było na tyle kwestii informacyjnych-
Liczę na Wasze zainteresowanie"


.................................................................

Tytuł

SPOTKANIE POETYCKIE

---------------------------- i ja rozpocznę piewszą frazą:


tu i ówdzie bądź gdzieniegdzie

Opublikowano

uporządkowując :



tu i ówdzie bądź gdzieniegdzie
niezbyt późno i niezbyt wcześnie
jeszcze gdy ścieżki jasne
zatrzymuję wzrok na styku dnia i nocy
balansując krawędzią łóżka
pościel jest mrożąco pusta


.......................................................
jak na razie zapowiada się dość ciekawie
zapraszam nadal do wspólnej zabawy

Opublikowano

uporządkowując


tu i ówdzie bądź gdzieniegdzie
niezbyt późno i niezbyt wcześnie
jeszcze gdy ścieżki jasne
zatrzymuję wzrok na styku dnia i nocy

balansując krawędzią łóżka
pościel jest mrożąco pusta
szukam czegoś miękkiego
dla wielkich i małych momentów

Opublikowano

oki już się robi


tu i ówdzie bądź gdzieniegdzie
niezbyt późno i niezbyt wcześnie
jeszcze gdy ścieżki jasne
zatrzymuję wzrok na styku dnia i nocy
balansując krawędzią łóżka

pościel jest mrożąco pusta
szukam czegoś miękkiego
dla wielkich i małych momentów

pozdrawiam

Opublikowano

aktualna wersja:

tu i ówdzie bądź gdzieniegdzie
niezbyt późno i niezbyt wcześnie
jeszcze gdy ścieżki jasne
zatrzymuję wzrok na styku dnia i nocy
balansując krawędzią łóżka

pościel jest mrożąco pusta
szukam czegoś miękkiego
dla wielkich i małych momentów
ale też dla kudłatych prosto spod poduszki

trza jeszcze puente i idziemy z wierszem na forum

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta ta miniatura ma w sobie coś ulotnego i subtelnego. Czuje się ten zapach powojnika delikanie opruszonego różową mgiełką wzruszenia...
    • @obywatel te "młode wilki" być może za dużo dostały na start, że umknęła im ważna lekcja życia, mówiąca o tym, że aby coś osiągnąć i mieć, trzeba dać coś z siebie i się po prostu postarać.  "Stare wilki" - chciały dobrze oferując cały "wachlarz dobroci" nie dając młodym szansy na rozwój nacechowany metodą prób i błędów - rozwój, który ma sens i smak tylko w tedy, gdy osiągnie się go własnymi dokonaniami. 
    • Soso    Każą się leczyć, by dobrze móc kochać,  Odebrać Tobie, chcą twoje jestestwo.  By pośród ludzi żyć, z nimi i szlochać,  Bo skrzywdzony Ty, to wieczne przekleństwo.    To my tworzymy, świat ten, poniżani,  Nie dla nas tkliwość ni ludzie uczucia.  Ludzie ze stali, z kamienia ciosani,  Gdzie nasze serca? Zrodzone do knucia?    Ja jestem jeden, a Was są miliony,  Wy się kochacie, ja sobie złorzeczę.  Ze wszystkich wrogów, we mnie wróg wcielony,  Blizny na ciele, spójrz w oczy, człowiecze.    Lecz to najgorsza ze wszystkich nocy bywa,  Bo własne ciało, ja muszę oglądać.  Pręgi i blizny, wstręt we mnie odżywa,  Lepiej panować, niż miłości żądać.
    • @JakubK czasem gdy brakuje argumentów werbalnych ludzie chytają się róznych przedmiotów, którymi mogą wyrażać emocje i racje...talerze niewątpliwie się do tego nadają, bo hałas wywołany ich potłuczeniem może znaczyć więcej niż tysiąc słów...Ciekawy wiersz.
    • @Maria Kosaciec w tym wierszu naszkicowany został przejmujący obraz samotności w pokoju w  szpitalu  gdzie leczenia wymaga psychika. Podoba mi się metafora snu "przychodzącego na receptę". Upersonifikowany staje się on bardziej " ludzki " i ukazana tym samym jego wartość i ważność. Chęć dotykania deszczu stała się marzeniem i  wręcz luksusem, co jeszcze bardziej podkreśla dramatyzm sytuacji, gdzie tak prozaiczna rzecz wzbudza tyle emocji. Pisanie natomuast listu do samej siebie jest dla mnie próbą takiej autoterapii...choć podmiot liryczny nie do końca wierzy w jej powodzenie. Smutny w wydzwięku wiersz, na pewno porusza serce...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...