Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
28 stycznia 2006 r. (sobota)
- prawdopodobnie wieczorem ok. 18.00
- prawdopodobnie w świętej krowie na floriańskiej 16
- prawdopodobnie nie zapewniamy niczego ;)

ALTER na Ty - jako gość specjalny (na pewno!)

dostępna dla każdego aż do wyczerpania (i) zapasów!

W programie:
• samo dobro (jako samo zło)
• odkrywanie tajemnicy wiecznej młodości (Jacek P. - Kfiat Paprocia)
• Miś w uszatce (taka czapka Kowalskyego)
• kobieta wyzwolona (aktualnie Agnes)
• nasz Cycero w wieńcu laurkowym (tylko, na biodrach Klaudiusza)
• blondynka, 170 cm, zmysłowe usta, charakterystyczne wiersze, namiętnie uprawia - siatkówkę, nie do podrywania (Królówka czyli Regina M.)
• zagajenie i inne qoopoty (bezet)

Przewidujemy także:
• tajemnicza Daria G. z rozpuszczonymi włosami (Izabella Sendor)
• akrobatyka - wymyk poziomo-pionowy spod trzech partnerek (Tali Maciej)

Podejrzewamy:
• ziołolecznictwo i inne wędrówki po górkach (jacek sojan)

Dajemy szansę:
(Tutaj jest miejsce na Twoją reklamę!)

LOGISTYKA:
- spotykamy się o 18.00 - rozstajemy wg potrzeb i możliwości (do wyboru ponad 300 lokali w centrum i na Kazimierzu)
- Reginka oferuje nocleg dla ok. 3 osób (konieczne własne śpiwory - rezerwacje konieczne; lokal 5 minut od Rynku)
- każdy konsumuje we własnym zakresie (z tym, ze wykluczamy tatara - może być nieswieży ;)

Komunikat dla miasta Łodzi:
- 28 stycznia wstrzymuje się sprzedaż pizzy na terenie Krakowa, dodatkowo wszelkie przejawy przekraczania granic orgii słownej bedą karane skróceniem o połowę (z pominieciem napletka), ale:
WELCOME TO KRAKOW!

Zgłoszenia niekonieczne - ważna bedzie obecność. Usprawiedliwień nie przyjmujemy!

Za komitet - podpis nieczytelny


===============================
G D Z I E T O J E S T ?
Święta Krowa - ul. Floriańska 16 (w bramie) :)
===============================
namiary na Świętą Krowę - (dla cosmopolitów Santa Cow)
numeru nikt nie zna - zatem jak chłopu na miedzy:

idziemy floriańską od rynku głównego około 70-100 metrów (na oczko) i po lewej stronie wypatrujemy pięknie mieniącego się barwami narodowymi neonu "Nike" (chyba, że ukradli) - przy szyldzie nike powinniśmy dostrzec szyld krowy - wchodzimy w bramę i drzwiami na prawo w dół do piwniczki - obok tego lokalu jest sklep Vero Moda... - ostatecznie otwieramy buzię i pytamy o drogę pana w kebabie - warszawiak by trafił

ahoj
----------------------------------------------------
Dnia: Dzisiaj 17:01:24, napisał(a): Michał Kowalski
----------------------------------------------------
Thanx, Miś ;)
  • Odpowiedzi 73
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

ojejku:) hehe ale mnie rozbawiliście, ja tu w Tychach teraz siedze bez neta, ( kolega pożyczył laptopa) także tylko króciutko! - exra będę na pewno
p.s zmieniam te moje charakterystyczne wiersze na rozważania filozoficzne o świecie doczesnym, tym nie związanym z łóżkiem:)
pozdrawiam serdecznie
Reginka

Opublikowano

Panie Rewiński i wszyscy, którzy ( naprawdę nie wiem dlaczego) wyrobili sobie podobne zdanie na mój temat nie życzę sobie tego typu komentarzy, jest to niestosowne. Jeśli jest mowa o spotkaniu poetyckim, gdzie wieczór będzie bardzo przewidywalny ( rozmowy o poezji, poznawanie się, alkohol, jedzenie i miły czas) to na pewno nie będzie tam żadnych elementów łóżkowych.
Ktoś kto pisze w dziale poezja współczesna powinien odróżnić peelkę od autorki wiersza.
Liczyłam na to, że głupi stereotyp blondynki mało inteligentnej, czy element " uroda i inteligencja to cechy rozłączne" został sprowadzony do minimum wśród ludzi prezentujących wyższy poziom kultury.
p.s Nie interesują mnie Pańskie zasoby finansowe, ani dom, ani żona, ani żadna inna pseudoważna aluzja.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Codzienność wojną, blisko i teraz. Życie? To tylko jeden wyraz. Dużo lub mnóstwo, wciąż tylko wybór. Miłość? Ciężko podjąć ryzyko.  Jeśli kiedyś sam będę próbować…  Przystań. Liczę, że gdzieś daleko. Z Tobą… jestem tam i widzę to. Tak bardzo chcę… tylko. Nic więcej. Ślepy i niemy. Jestem jak zjawa. Błysk! Może to… ona? Jej szept lód.  Przystań jest pod nawałnicą armat. Pragnąć, pożądać… amunicja lub… Brak słów, brak tchu. Jest tylko mój chłód. Tyle.  
    • @andrew   cisza potrafi nawet szeptać lub gębę drzeć na cały świat by ją usłyszeć rozum zdeptaj nasłuchuj sercem i tak  trwaj :)))
    • @vioara stelelor ostatni obraz jest urzekający
    • żarcik, sobie z okazji 40. urodzin oto niedługi poemat mojego bólu, wykrzyczany de profundis! usłyszycie go jako gulgociny w rurach kanalizacyjnych, ściekowych kratkach. dźwięk dotrze do waszych uszu zniekształcony w podobnym stopniu, w jakim "zdeformowany" zostałem ja, gdy na kilkuletnie ciałko spadły krople niewidziadliny. ech, oczadziały z ekscytacji tata, gdy tylko spostrzegł, że po latach prób, dziesiątkach godzin mozolenia się nad kolbami, pipetami, przelewania jednej cuchnącej substancji w drugą, skraplania, odsączania, udało mu się wreszcie stworzyć eliksir niewidzialności... postradał wszelką rozwagę, krzycząc: "Eureka, eureka", poniechawszy elementarnych środków bezpieczeństwa,   wyleciał, wolny i dziki, na miasto. byliśmy z Klaudią świadkami nieoczekiwanego tryumfu. przefrunął przez dom jak na skrzydłach, minął nas w korytarzyku, niespełniony wynalazca, nasz kochany chemik-amator. roztwór-dziwo stał w pękatym słoju na samym środku laboratoryjnego stołu. w klatkach – zdziwione nowym kształtem, nie dowierzając, biegały jak opętane półmyszki: Nancy i Sid. samczyk był widzialny w połowie "głowowej", Nancy – "ogoniastej". Klaudia, zawsze śmielsza, bardziej przebojowa ode mnie, powąchała, zanurzyła w cieczy palec, który w okamgnieniu się  zdematerializował. po pierwszym szoku, jaki wywołała w nas świadomość, że bierzemy udział w bajce na żywo, sami nie wiedząc kiedy, zaczęliśmy się smarować i chlapać eliksirem. nie parzył, nie wyżerał niczego. siostrze przestały być widoczne obie dłonie, lewa noga i pół miednicy. ja oberwałem znacznie gorzej; do dziś świecę przed oglądającymi mnie ludźmi, nagim mózgowiem, straszę jawnością żeber, paskudnie uwidocznionymi fragmentami czaszki. trzy i pół roku później pochowaliśmy drogiego papę, który, ciężko zżerany przez wyrzuty sumienia, próbował odwrócić działanie okrutnego płynu, całe dnie, noce spędzał, zapłakany, w laboratorium. i zmarł ze zgryzoty, do ostatnich chwil żałując, że podjął się stworzenia niewidzialniny, która okaleczyła wizualnie jego dzieci. bo niestety: ani on sam, ani cały przemysł chemiczny, farmaceutyczny świata, nie był i nie jest w stanie nam pomóc. nie znaleziono antidotum! rezonansy, tomografie, inne niekończące się badania, rurki wsuwane niedelikatnie w każdy cielesny otwór, prześwietlenia, próby nakładania protez na istniejące przecież kończyny, smród szpitali, przychodni, niekończące się pobyty w gabinetach, osłuchiwania, opukiwania, kremy, maści, pudry, maskujące make-upy, flesze paparazzi, okładki gazet, wywiady, Polsat, TVN...   a w środku tej całej kotłowaniny – my, dwoje dzieciaczków. po trwającej dwa, trzy lata burzy medialnej, gdy mieliśmy status swego rodzaju celebrytów (łamane na: robiliśmy za małpki w zoo), wrzaskliwy świat niemal z dnia na dzień zdał się o nas zapomnieć. następne lata mijały, cierpko, źle. Klaudia wróciła do szkoły, ja, rzecz jasna, zostałem skazany na prywatne nauczanie. ją prześladowali rówieśnicy, mi – coraz bardziej wykoślawiał się charakter. brak kontaktów z innymi dziećmi – z jednej strony był lepszy, bo pozwalał uniknąć szykan, z drugiej – wiódł prosto w alienacyjną przepaść. siostra z czasem znalazła chłopaka, który stał się jej narzeczonym, potem – mężem. ja, któremu uwierały maski i ciążyły peruki zacząłem identyfikować się z potworem dra Frankensteina, czy upiorem Luwru. zaniepokojeni stanem ducha psychiatrzy próbowali zapoznać (czytajcie: wyswatać) mnie z posiadaczką innej anomalii, niemal rówieśną Sylwią spod Suwałk, której uszy dają się widzieć jedynie przez jeden miesiąc roku, konkretnie w lipcu. nie wypaliło. byłem za mało czytelny, zbyt wielka połać mnie istniała poza możliwościami widzenia. czytałem nałogowo i dziwaczałem w ekspresowym tempie. wreszcie, ledwie osiągnąwszy czterdziesty rok życia, zstąpiłem do podziemi, jak jakiś pierdzielony żółw Ninja. i egzystuję tak, w kanałach. pominę milczeniem, czym się żywiąc. bywa znośnie. nie dalej, jak wczoraj, w pobliskiej rurze spotkałem, przeciskającą się z trudem, Marię Callas. nie chciała powiedzieć, kto i czym ją spryskał, że tu trafiła i musi ukrywać się przed światem.
    • @huzarc

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        historii na nowo spisano tak wiele i w wielu z krwi słowo lecz sens błądzi z celem
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...