Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

święta. gwiazdka.
zapachy pieczonego. ciasta.
choinka jak tęcza. życzeń naręcza
i nowa rodzinna opowiastka

anioł w długiej sukience
opłatkowe nadzieje zrodzone w stajence

***
święta. gwiazdka
choinka bez ciasta
samotność i pustka
smak goryczy w ustach
wędrówki po kryjomu
marzeń stół zastawiony
udawany toast
śmiech bez cynamonu
zapach obcego domu

grudzień 2004

Opublikowano

Taki wierszyk "zbuntowanej nastolatki".
Ma być poruszający, refleksyjny i z nutką nostalgii, a okazuje się być banałem.
Czemu wszyscy chcą za wszelką ceną jawić się jako uduchowieni, liryczni artyści?! Oderwani, natchnieni, ze skarbami ukrytymi we wnętrzu. Odnoszę wrażenie, że skarby te brutalnie i nieubłaganie ciągną WAS na ziemię. Może to nie złoto tylko ołów?
I bum!! Pryska czar.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To nieprawda. Nalezy umiec oddzielac i odróżniac dobrą lirykę od złej, dobra pieśń od złej pieśni itd... O to właśnie chodzi w poezji - jedni piszą tak, inni inaczej. Początek tego wiersza to liryczny opis świąt - nic dodac, nic ując. Druga częśc to też opis świąt, zupełnie inny. To nie jest banał. Zauważ, Panie P. jakie to ludzie mają kłopoty w wierszu - wódka, miłości odzyskane i stracone, ostatnio święta i hipermarkety. I napiszesz: "tak, to jest o świętach", ale jak dla mnie inaczej, o innych świętach i chyba o takich, o których nie myślimy siedząc sobie przy stole własnym.
Piękny wiersz, duży plus.
Pozdrawiam.
Opublikowano

Jasiu, Michale, macie rację , smutek niektórych ludzi, dla niektórych ludzi to banał, ale nasze życie składa się z banałów nie dostrzeganych przez banałowców,dziekize ty zrozumieliście, pozdrawiam
Pierniku, nie chciałam ani wzruszyć ani zasmucić tylko ukazać że są dzieci bez świąt, właściwie to już dorośli wędrujący od domu do domu, takie "dziewczynki z zapałkami."
dzięki za komentarz, miłoześ raczył zajrzeć, i cieszę się że dostrzegłeś we mnie nastolatkę he he pa!!!

Opublikowano

To wcale nie jest banał. Ludzie (czytaj: dzisiejsza młodzież i tym podobne) oczekują, że wszystko będzie kolorowe jak wideoklipy z MTV. Wiersz jest ogólnie smutny. A że za bardzo dosłowny dla mnie ... może mam inne poglądy na poezję. Miłosz też pisał 'dosłownie'.
Pozdrawiam. JM.

Opublikowano

Przepraszam, ale nie zauważyłem notki o bohaterach tego wiersza.
Konsternacja.
Troche zmienia to postac rzeczy, wprowadza inne światło, kontekst.
Doceniam Twoje dobre serce.

podpisano: Banałowiec.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ulewa   o deszczu z  użyciem  szumiących Staff pisał    miarowy i równy tak szemrał kroplami    Twój - chlusty i cięcia z ukosa tak obmył   dał życie
    • Koniec zwiedzania na dziś on orang hutan i ja istota dua kaki spojrzeliśmy sobie w twarz   Almayer's Folly biały człowiek i opium jego dom w dżungli   Dwóch procent w genomie brak by w łóżku leżeć na wznak  
    • I choćbyśmy grały te same akordy, zawsze będzie pół tonu różnicy. Może moje pianino jest rozstrojone, a może Ty nie grasz dla mnie, kiedy ja komponuję jedynie dla ciebie.
    • Być albo nie być - w tym kwestia istotna: Czy szlachetniejszą ideą jest cierpliwie znosić Strzały i pociski straszliwego losu, Czy też za broń chwycić  przeciw smutków morzu, I, stając w szranki, im kres położyć?  Umrzeć – śnić; Nic więcej: Snem swym światu ogłosić, że kładziemy koniec Serca rozterkom albo życia ciosom, Które dziedziczy ciało: oto jest spełnienie, Którego wszech winien żądać. Umrzeć – spać; Śnić  nawet może...– Lecz drąży niepewność: W tym śnie zatraty, sny jakie nadejdą, Gdy zrzucimy z siebie powłokę śmiertelną? Muszą nam dać czas na namysł – to szacunek, Co czyni z bytu długiego  - nieszczęście: Bo czemu cierpieć nam czasu bicze i obelgi, Ciemiężcy razy,  ludzi dumnych wzgardę, Ból niespełnionej miłości, z praw kpinę, Urzędów bezwstydne, zuchwałe szyderstwa, Które cierpliwi od niegodnych znoszą, Jeślibyśmy wreszcie  spokój mogli znaleźć W ostrzu sztyletu? Kto znosiłby trudy, Znoił się i pocił pod  życia ciężarem, Gdyby nie lęk przed tym, co ze śmiercią przyjdzie -  Nieznanym krajem, z którego porządków Żaden człek nie wraca - to spina zamysł, I sprawia, że nam dorzeczniej znosić takie ciosy, Niż zbiec ku innym, których wciąż nie znamy? To ta świadomość nas czyni tchórzami, To tak radosny rumieniec zamiarów Skrywa chorobliwy, blady nalot myśli, A przedsięwzięcia wagi wiekopomnej Zmieniają koryto pod tym  naporem I zrzekają się prawa do miana - Działania.
    • @obywatelDobrej nocy, dziękuję :)     @Natuskaa  Dziękuję :)    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...