Wybiegły stadem koni...

[Adam Tomasiewicz]

Wybiegły stadem koni- myśli,
ze stadnin umysłu zielonego.

Przebiegły suche piaski trwogi,
skąpały się w stumieniach łez,
przeskoczyły spróchniały pień samotnosci.

Przemknęły przez kaniony świadomości,
szeptem przekroczyły nieskalane marzenia
i pasą się teraz na równinie snów szczęśliwych,
czekając aż droga do wspomnień zostanie przetarta.

[EWA_SOCHA]

Dobrze mi się czytało ten wiersz. Coś mi jednak te kaniony przeszkadzają. Nie wiem czemu.
No i zbyt dużą sielanką sie koń/czy. Ale ja może zbyt mało wrażliwa jestem.

Pozdrawiam!

[Vera_Ikon]

Taki sobie. Nie to żeby był jakiś fatalny, ale strumienie łez, pnie samotności, nieskalane marzenia itd trącają banałem. Ratuje Cię nieco końcóweczka.
Czekam na kolejne wierszydła z niecierpliwością.
pozdr serdecznie

[Adam Tomasiewicz]

Dzikuję za komentarze.

[Vorph]

No tak to juz tu jest że jak cos zbyt doslownie napisze to smierdzi banalem to slowo czesto jest tu pisane.Co do wiersza mnie te banalne niby slowa nie kłują po oczach mi ten wiersz gra.Cos masz z skrzynka na mejla nie mozna poslac

[Adam A]

Co do banału - popieram Vorph'a.
A co do wiersza - mi się podobał. Tylko wersyfikacja mnie nieco gryzła w 2 strofie. Ten "pień samotności" za bardzo się przedłuża, może istnieje możliwość jakiegoś skrócenia, bez utraty sensu?

Pozdrawiam serdecznie

[Adam Tomasiewicz]

Ze skrzynka powinno byc wszystko dobrze, adres jest poprawny, moze chwilowo serwer nie pozwolil...Dzieki za komentarze.