Krótka historia krótkiej znajomości (2)

[Antoni Leszczyc]

Marzyła raz ważka szczerze,
żeby zżyć się z jeżem.
Nie wierz jeżom! Jeż złe zwierzę!
Żżarł ją na wieczerzę.

[Alicja_Wysocka]

Dobre, z przesłaniem!
A także na dyktando i ćwiczenia logopedyczne. :)

[Jacek_P.]

To dla jeża problem ważki,
na wieczerzę wciąż żreć ważki.
Lecz jeżeliś jeżem,
tym żarłocznym zwierzem,
żryj je zamiast kaszki.

[Alicja_Wysocka]

Ajaj, też fajnie :)))
Podoba mi się w tej Pisakownicy!

[Aleksander_Szumanski]

a panna jeżyca miała jeżowiątka
skrzyżowały się ze słoniem
śmieszne dziwolątka.
na młodym słoniątku
siedzi sobie jeż
a na jeżu nietoperzu
śpiewa jeżozwierz
jeżozwierza cap do Zgierza
celem rymu wewnętrznego
nie bardzo fajnego
skrzyżowali

[Franek Klimek]

Inna ważka jeża skarży,
że oszukał ją na marży.
Rży od wczoraj całe rżysko,
robią z jeża pośmiewisko.

ef

[Jacek_Suchowicz]

Z jeża żaba się rechocze
"jeżu zawiąż se warkocze"
Nagle stała się rzecz gorsza
jeż poturlał się na kolcach,
ważkę pożarł na obiadek
no i chciał pokochać żabę.
Z tej miłości - ja nie wierzę
nie skrzek tylko żabojeże.

[Jacek_P.]

Czując dreszcze za kołnierzem,
ważek szczep wciąz drży przed jeżem.
Lecz, gdy w rzecz się żaba wchrzani,
rżyskiem brzęczy wrzask bociani.
Przeto wszyscy kończą sprzeczkę
i pryskają w skos przez rzeczkę.

[jacek_sojan]

Jeżozwierzom jeż się zwierzał
o czym marzył, co zamierzał;
rzadkiej żując pęd rzeżuchy
warzył bigos z dżdżu i muchy.

Bigos zeżarł i zamierzał
wrzucić ważkę do talerza;
ważka ważąc los swój szczerze
skryła się za jeżozwierzem.

Lecz jeżozwierz - zwierz też jest,
użył ostrza bo miał gest.
Nie wierz ważko jeżozwierzom
bo cię razem z jeżem zjedzą.

[Bo Teresa]

Dzięki Jackom i Frankowi z krótkiej historii Antka zrobiła sie całkiem długa zabawa słowna i to świetna. Gratulacje.

Bo

[jacek_sojan]

Żabojeże zżarły żonę
zamierzały zjeść mielone,
lecz mielonych już nie było,
zżarły żabę prosto z Nilu.

Oj wieczerza się udała
i zabrali się do spania;
a na drugi dzień od rana
już się wzięli do hasania:

pierwszy na huśtawce lata,
drugi z trzecim ważkę zjada,
czwarty, piąty oraz szósty
szukają w rzece kapusty.

Lecz kapusty tam nie było,
były jabłka bardzo zgniłe.

JULIA SOJAN LAT 9

czyli najmłodsze pokolenie już się wprawia. J.S.

[stanislawa zak]

gratulacje córeczce!Julii! szczere!mam wnusię o takimż imieniu, oj! chciałabym....

[jacek_sojan]

Pani Stanisławo: gratulacje Julię szczerze uradowały, mnie także. Bardzo dziękuję za reakcję - to inspiruje , tak jak obojętność zabija. Julia umierała ze śmiechu czytając tę stronę, więc poczuła się natchniona zabawą, wcale niełatwą dla jej wieku - to dopiero 3 klasa. Ale my wszyscy mamy lat 9, czasami 15, 26 - w nas drzemią wszystkie minione lata, więc one nie giną. Przepadną wówczas, gdy my sami przestaniemy się do nich odwoływać i z nich czerpać.
Wszystkie radości świata ślę do Pani i do Pani wnuczki - Julii.

[Jacek_P.]

Zgniłych jabłek zwykłe jeże
jeść nie będą na wieczerzę.
Wierz, lub nie wierz, jeśli chcesz,
jabłka zeżre żabo-jeż,
i w kolczasty kształt się skuli,
Gratulacje śląc dla Julii,
która chociaż raczej mała,
tak go pięknie opisała.
Gratulacje, to się wie,
też przesyła
Jacek P.

[jacek_sojan]

Ja obrazkom z bajek wierzę,
zgniłki zawsze śpią na jeżu.
Sercem wasze słowa mierzę
i z radości w kolcach leżę.

Julia chora. No i śpi -
smaczna żaba jej się śni.
Smaczna żaba żabojeża,
którą tu poeta zeżarł.

[jacek_sojan]

żabojeże - dziś nieświeże
odjechały na rowerze
odjechały na swe leże
gdzieżby - gdzież jak nie na wieżę

z wieży patrzą z wieży gwiżdżą
do dzie-wuszek tak się mizdrzą
i byłyby wymizdrzyły
lecz je Jacki ocaliły

[jacek_sojan]

Ja dziękuję za pochwały,
lecz to dla mnie problem mały,
bo gdy ważkę zjada jeż -
to żabojeż zjada też.

Teraz w norce jest afera,
po co zgniłe jabłka zżerać?
Niech żałują co zrobili,
brzydki smaczek se kupili.

Nie powinni tego robić,
niech żałują. Co im szkodzi.

Julia Sojan lat 9

[jacek_sojan]

Żabojeża boli brzuszek,
leży chory wśród poduszek;
jęczy, kwili i zawodzi,
błędnym wzrokiem wkoło wodzi.

Podjął nowe przyrzeczenia:
precz, z łakomstwem do widzenia!
zgniłych jabłek nie chcę jeść,
teraz będę ważki źreć.

Ewa i Julia Sojan

[Jacek_P.]

Żabojeż - ten dziwny zwierz,
kiedy zlezie ze swych wież,
może już mieć przechlapane,
gdy stanie przed żabobocianem.

Żabobocian - straszna rasa,
co wśród młak i rżysk wciąż hasa
i na obiad, czy wieczerzę
lubi zeżreć żabojeże.

Lecz nie martwcie się kochani,
bowiem ród żabobociani
w ciągu latek dwóch do pięciu,
bedzie już na wyginięciu.

Bowiem tak się rzeczy mają,
że się same pożerają.
Więc już nic ich nie ocali,
przez ten autokanibalizm.