Uszyję sobie.

[winna--czerwień]

uszyję sobie
- nową siebie

grubą nicią
wyhaftuję
tkaniny zmysłów

nieśmiałe jak
wiewiórki w deszczu

na biało sfatyguję
kształty
zimowych poranków

nie mów
"to nie wypada"

bo co ty wiesz
o szeptach ukrytych
za kaloryferem

[natalia]

śliczny wiersz......
nie wiem czy ma być "sfatyguję" czy sfastyguję...ale.....w sumie i tak by chyba podobny sens miało....

bardzo dobry wiersz :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Kai_Fist]

hmmm...
nawet ciekawy, aczkolwiek widziałem lepsze w Twoim wykonaniu.

nieśmiałe jak
wiewiórki w deszczu

- wojownicy za takie coś to ścinają ;)

ogólnie wierszyk lekki i miły.
wydaje się nawet troszkę dziecinny
(nie mylić, że taki poziom;)

Pozdrawiam,
Kai Fist

[Leila]

Podoba mi się klimat tego wiersza, w ogóle świetny pomysł z tą grubą nicią :) niestety nie rozumiem zakończenia... pozdrawiam

[winna--czerwień]

Dzięki za komentarze :D
Kai, ojcze :] - nie polemizuję z Twoim zdaniem, ale troszkę się zbuntuję; ten wiersz jest bliski memu sercu i nawet, jeśli dziecinny, zbyt prosty, czy bez głębszej treści i tak jestem do niego przywiązana :D
Pozdrawiam i całuję,
Evelina

[Kai_Fist]

zamotałem?
jasne!
zamotałem.

dziecinny?
... chodziło że jest lekki i miły, i że treść na pewno posiada.
:)
ale jest tak napisany, jakby to malutka dziewczynka napisała.
ładnie, znaczy się.

no poza tymi wiewiórkami, których osobiście nie lubię (w wierszach), i to wpływa na mój odbiór...

Pozdrowionka,
Kai Fist

[winna--czerwień]

no, chyba, że tak :D
spróbuj na te nieszczęsne wiewiórki spojrzeć pod kątem ukrytej metafory - jakie są wiewiórki? rude. a jakie są rude włosy, kiedy zmokną? to wiedzą ich właścicielki, aż za dobrze. no, ale uchylę rąbka tajemnicy - wiewiórkowa rudość staję się wtedy brązowa i traci swoją "tożsamość". przekonałam Cię choć trochę?