Wizyta u Zofii

[Andrzej Bonifacy]

Zadzwoniła do mnie Zofia. Jakieś dokumenty źle jej się otwierały w komputerze. Pojechałem.
Już od progu – fajnie, że jesteś, kawa, herbata? -. Zachciało mi się rozpuszczalnej na zimno. Kawy. Dostałem.
Gdy już powoli siorbałem wtedy zaczęła:

- Wiesz, coś niesamowitego spotkało mnie dzisiaj! Pojechałam do Alicji i spotkałam tam jej męża. Inżyniera. Nie znasz go. Mówiłam ci o nim. Nigdy bym nie pomyślała, że inżynier może tak wyrażać swoje uczucia. Znam tylko dwóch inżynierów wrażliwych i w tak specyficzny sposób odbierających świat. Mego ojca i ciebie. -
Poczułem się bardzo fajnie chociaż nie mam dyplomu inżyniera.
- Posłuchaj co od niego usłyszałam! Zaczął mi opowiadać o sobie. Powtórzę ci to. Mam nadzieję, że będzie wiernie.

„Wiesz, wszedłem do domu. Zdjąłem buty, założyłem kapcie.
Ale jej tam nie było...
Poszedłem do łazienki. Umyłem ręce. Poszedłem do kuchni coś zjeść.
Ale jej tam nie było...
Usmażyłem jajecznicę. Bo najłatwiej. Zjadłem z bułką i pomidorem. Zaparzyłem sobie herbatę. Wypiłem. Pozmywałem.
Ciągle jej tam nie było...
Poszedłem do pokoju. Rozłożyłem gazetę i zacząłem czytać. Ale nie mogłem.
Jej tam ciągle nie było...
Włączyłem telewizor. Ale nic nie widziałem. Wyłączyłem. Włączyłem radio. Ale nic nie słyszałem. Też wyłączyłem.
Jej tam nie było...
Posprzątałem, odkurzyłem, poukładałem książki na półkach. Poprawiłem zasłony.
Jej tam ciągle nie było...
Pomyślałem, że dobrze byłoby pojechać na działkę. Pojechałem. Wszedłem do domku.
Ale Jej tam nie było...
Otworzyłem okna. Przewietrzyłem. Posprzątałem. Wszystko sprawdziłem.
Ale jej tam nie było...
Podlałem Jej ulubione kwiaty. Skosiłem ten mały trawnik. Zgrabiłem.
Jej tam ciągle nie było...
Więc pozamykałem wszystko i wróciłem do Warszawy. Do pustego mieszkania.
Ale Jej tam ciągle i tak przeraźliwie nie było...”

I wiesz co, przez cały ten czas głaskał i masował jej nogę. Tę którą czasami lekko poruszała. To pewnie jakiś odruch. Bo jej mózg już nie pracuje. Lekarz mówił, że miała takie badania. Chyba na tomografie. Tylko tą nogą w ogóle od czasu do czasu poruszała. I robił to tak delikatnie. I patrzył w jej nieruchomą twarz. I wtedy ona bardzo lekko, to pewnie mimowolny ruch, poruszyła powieką. I wiesz co on zrobił! Objął ją mocno, przytulił i głaskał po twarzy. I tak czule mówił do niej o tym jak bardzo ją kocha i prosi aby spojrzała, raz jeszcze i jeszcze....-

[natalia]

hm, no jestem zaskoczona,
nie ukrywam, że mile :)

choć już pierwsze zdanie.. może tak "Zadzwoniła do mnie Zofia"? wydaje mi się lepiej

Jej tam nie ciągle było... - tu rozumiem szyk przestawny "nie" jest zwykłym niedopatrzeniem :)

owo wymienianie w pewnym stopniu nuży, ale tylko to powtarzanie "tam nie ma", bo cała reszta pomiędzy, uważam, że całkiem niezła.

a zakończenie? och, piękne...

[Andrzej Bonifacy]

Twoja propozycja zmiany pierwszego zdania brzmi lepiej. Zmieniłem. Za przestawienie przepraszam. Poprawiłem. Monotonne powtarzanie niemal tej samej frazy było zamierzone. Chciałem w ten sposób podkreślić bezradność zrozpaczonego człowieka. Takiego, który na pewno nie jest poetą. Zacząłem pisać w czerwcu tego roku. To moje drugie opowiadanie. Dziękuję za komentarz.

[Pedro Salazar]

Naprawdę dobre, choc smutne, a to z nawiasu można by wstawic jako niezły wiersz do dzału dla poetów, takie studium tęsknoty i samotności. Przypomniał mi sie wiersz szymborskiej "kot w pustym mieszkaniu".

[Jay Jay Kapuściński]

świetny tekst,
jestem pod wrażeniem, może nie jakiś genialny technicznie,
ale trafiający swoją prostotą i przesłaniem.
życie, miłość, wzloty, upadki i
usrana śmierć.

wielki plus
pozdr.

[Vegga]

Dobre:)
Proste i właśnie dlatego piękne. Te powtorzenia poteguja ciekawosc...a końcówka wzrusza.
Brawo :)

[Barbara_Pięta]

To dopiero Twoje drugie opowiadanie? Jestem pod wrażeniem! Słonecznego Starszego Pana już odwiedziłam, a tu proszę - następna niespodzianka. Nie pozostaje mi nic innego, jak śledzić twórczość autora. Kłaniam się :-)/B.

[Andrzej Bonifacy]

Dziękuję wszystkim za opinie. Dzięki nim zaczynam wierzyć, że moje pisanie ma sens. Dodatkowo zobowiązują mnie aby następne opowiadania (a może i wiersze) nie były słabsze. Pewnie odważę się opublikować także pierwsze. Wcześniejsze teksty były zapisem różnych myśli.