Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

nieśmiertelna

pan X.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

pan X.

pan X.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

myśląc o Tobie
wpatruje się w niemy horyzont
nie wiem jak długo
będziesz tkwił
w mym twardym
jak stary chleb sercu

słowa duszy
mówią o przeszłości
o tym co było
i co mogło być

a ona
żyje wciąż własnym życiem
nieśmiertelna
miłość

Iris_IK

Iris_IK

Opublikowano
Opublikowano

ech, o tej miłości, to już tyle napisano!

i dobrze,że każdy , no prawie każdy , jest nią inspirowany...

podoba mi się porównanie:
(...) twardym
jak stary chleb sercu (...)

Pozdrawiam.

Seweryn Muszkowski

Seweryn Muszkowski

Opublikowano
Opublikowano

Bo miłość jest nieśmiertelna!:) powoli przestaję się dziwić, że powstaje dziennie tysiące wierszy o miłości. :)

Ja już się naczytałem o niej!:) Więc pozwól, że podejdę do tematu trochę z dystansem.

Podoba mi się wers:
"w mym twardym
jak stary chleb sercu"

Pomysłowy!

s.m.
[sub]Tekst był edytowany przez Seweryn Muszkowski dnia 17-10-2003 01:11.[/sub]

Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

będziesz tkwił
w mym twardym
jak stary chleb sercu .


tym fragmentem zajęłabym się uważniej:), Bardzo fajny.

Reszta niestety - niezbyt odkrywcza, nie ustrzegł się pan zwrotów dość banalnych, no ale to dopiero początek i rozpędu i weny - życzę serdecznie, o czym pan wie:)
pozdrawiam ciepło - Mirka

Tommy Jantarek

Tommy Jantarek

Opublikowano
Opublikowano

Co Wy chcecie, ładny wiersz.
"wpatruje się w niemy horyzont"
"słowa duszy
mówią o przeszłości"
Jedyne co można zarzucić, to trochę niedopowiedziany, brakuje jeszcze coś o westchnieniach, dłoniach, oczach, wiosennych marzeniach, sierpniowych pieszczotach i jesiennych łzach.
Ja jestem na trzy razy tak.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...