Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zgubiona drachma

simon thot
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

simon thot

simon thot

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Albo jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie?
Ewangelia św. Łukasza (15, 8)

Kasi

drżąca postać
owej ciszy wieczoru
pochłaniana przez cień
oświetlana przez noc
to ty miła
.................

(żaden gest
nie uniesie obrazu

opór słów - to myśl

ta przestrzeń dziwna
wciąż żyje we mnie
stale rozrasta się
w tę chwilę uwielbionego ciała

odejdź inności umysłu)

przekraczać
granice zła i dobra
przekraczać
próg tych lat
gdzie milczenie czasu
uobecnia byt

stańmy się!

płonące echo -
bezimiennych rozmów
szepczące czyny -
dźwięku dusz
świadectwo wiatru -
podążą gdzie chce

(odnajdź mnie)

[Cokolwiek jest zrobione w miłości, zawsze przekracza ramy dobra i zła. - F. W. Nietzsche]

[I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. - Ewangelia św. Mateusza (19, 5)]

bogdan vendetis

bogdan vendetis

Opublikowano
Opublikowano

korzenie wieczności z miejsca do wywalenia.
Całość jakby trochę za długa, tak samo 3 cytaty to chyba jednak za dużo... ale to już musi sam autor przeanalizować (być może na spokojnie, bo w tekscie dużo emocji się wyczuwa) - i dokonać kosmetycznych poprawek (np. te kropki niepotrzebne - wystarczy sam nawias, albo kursywa)
Pomimo tych (drobnych) "usterek" tekst bardzo dobry - a dodakowym plusem jest umieszczenie w nim cytatów z biblii i nietzschego (zakładam, że w celu ukazania, że nawet tak skrajne źródła w kwestii miłości są zadziwiająco zgodne)

simon thot

simon thot

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Poprawione.

Wiersz pisany szybko pod napływem emocji.

Cytaty zdecydowałem się zostawić. Te dwa na samym końcu nie są integralną częścią utworu, lecz zostały dodane dla czytelników. Bez nich trudno było by zrozumieć moim zdaniem koncówkę wiersza.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...