Homo sapiens i człowiek

[Lumen Astralis]

Brak mu refleksji, a zwą go człowiekiem

Który głupotą błyszczy wraz z wiekiem.

To kreatura uboga mentalnie 

Swą ignorancją żyje triumfalnie.

 

Racja jest jego nie do podważenia,

Jest zbyt nieskory do tego spojrzenia

Prawdzie w oczy, to już go przerasta.

On nieomylny, reszta precz i basta!

 

Druga zaś strona wnikliwie patrząca 

Na świat popielny z zapałem brzdąca.

Przed nim opada kurtyna dogmatu 

Toż to osoba innego formatu.

 

Widzi ułudę, west padołu zgubę

Owa dokręca tę bolesną śrubę.

Wniosek jest jeden, jasny i klarowny 

Gorzki i smutny, niezwykle wymowny.

 

Lepiej rozmawiać z surową ścianą

Niż z tą duszą bytować spętaną.

Albowiem pierwsza milczy i wysłucha,

A druga będzie bredzić ci do ucha.