...

[Gosława]

zielone oczy agrestu spoglądają ukradkiem spoza sztachet
bluszcz szczelnie oplótł wystające
zadry dech

pod ścianą przelewa się beczka
deszczówka raz po raz
chlupocze wypełniając brzegi
w płatkach dzwonków miedzianych
mszyca

Anna rośnie jak trawa do nieba
łagodnieje w świetle
zroszona deszczem
jak mirabelkami gubi łzy

czujesz?

ptaki uważnie patrzą w niebo
za las
tam wśród połamanych konarów
mgła osiadła matowiąc przestrzeń
została niepewność o jutro

[Gerber]

@Gosława No ładny wiersz, tylko te sztachety mi się źle kojarzą.

[Gosława]

@Gerber a co dostałeś kiedyś jakaś?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[LessLove]

@Gosława Natura jest wolna od niepokojów, akceptuje konieczności bez skargi. Im bardzie się od niej oddalamy, tym większe ryzyko niepokoju. Bierzemy od Niej spokój, kiedy tulimy w takich obrazach duszy. Dziękuję Ci.

[Gerber]

@Gosława Hahaha... nie, ale kojarzy mi się z kibolstwem.

[Gosława]

@LessLove ja również bardzo dziękuję za czytanie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam

@Gerber z tego co wiem to im potrzeba było grubszych kijów 

Mam wrażenie że to kibolstwo podłapało  zwyczaje od wiejskich zadymiarzy

[Gerber]

@Gosława Też mi się tak wydaje, bo jak chodzą  do lasu na ustawki to po drodze od wiejskich zadymiarzy coś zapożyczyli. Oby nie powstał z tego jakiś sport narodowy.

[Berenika97]

@Gosława

 

Bardzo piękny obraz! 

Natura idealnie współgra tu z ludzkimi emocjami. Szczególnie ujął mnie fragment o Annie gubiącej łzy jak mirabelki - jest w tym bardzo naturalna melancholia.

Zakończenie z mgłą, połamanymi konarami i ptakami patrzącymi w niebo zostawia z niepokojącym uczuciem.

Świetnie zbudowałaś napięcie między spokojem ogrodu a lękiem przed tym, co czai się za lasem. A pytanie  (czujesz?)  wciąga czytelnika w ten duszny, niepewny, przedburzowy (zarówno dosłownie, jak i życiowo) klimat.

[Gosława]

@Berenika97 jak zwykle piękny i trafny komentarz 

Przytulam i dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Wiechu J. K.]

@Gosława Agrest, pycha, taki pół zielony najlepszy. Anna zapewne uwielbia agrest. :)))

[Gosława]

@Wiechu J. K. ja też bardzo lubię a najbardziej czerwone porzeczki

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Gosława Czerwone porzeczki również pyszne.

[Gosława]

@Wiechu J. K. Łap uśmiech w ten deszczowy poranek

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wiedźma]

@Gosława Bardzo udany wiersz. Podoba mi się jego cicha  atmosfera,  która zostawia ślad w sercu. To piękny obraz ogrodu po deszczu, w dosłowności. To także obraz człowieka po burzy. Zatrzymało mnie tu pytanie " czujesz ?"

Po deszczu nie ma słońca,  ptaki śpiewają, jest mgła... To niepewność jutra. Trzeba poczekać aż mgła zejdzie.

Bardzo udane pisanie:) 

Pozdrawiam 

[Gosława]

@wiedźma bardzo dziękuję miło że Ci się podoba

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam serdecznie

[wiedźma]

@Gosława zapomniałam o w pełni zasłużonym serduszku, już dodane :))

[Gosława]

@wiedźma ja nie zbieram serduszek piszę bo lubię 

A jeśli Ktoś się zatrzyma to tym bardziej mnie cieszy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wiedźma]

@Gosława  serduszko się należy za piękne pisanie, które daje refleksję do tego, by odpowiedzieć sobą. 

Też piszę, bo lubię . 

Dziękuję 

[Posem]

@Gosława Czytałem już wczoraj Twój wiersz, tylko nigdy nie wiem co napisać. Podoba mi się ten obraz beczki. Przy domu mojej babci, już świętej pamięci, stało wiadro. Bluszcz z kolei rosną niedaleko mnie, już nie ważne jak duży. No i ten agrest, cierpki, ale dobry. U Ciebie można śmiało jeść (słowa), to się czuje. Pozdrawiam. 

[Gosława]

@Posem  a wiesz że kiedyś Ktoś mi podobne słowa napisał 

Że niektóre z moich wierszy są odczuwalne wieloma zmysłami 

Dziękuję za tak miłe słowa 

Łap

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.