Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Berenika97 Miło mi, że mój wierszyk stał się inspiratorem. Jest bardzo pozytywny, zakłada, że zajrzenie do wnętrza człowieka może przekonać i wywołać pozytywną reakcję, a nawet miłość, nawet na przekór zewnętrznym niedoskonałościom i wielu wadom. Tak bywa w przypadku osób, które przekonają tymże wnętrzem, charakterem, wewnętrznym dobrem, ciepłem i życzę takim, żeby zdobywały sympatię i uczucia, na które bezsprzecznie zasługują. Oby takich przypadków było jak najwięcej. Serdecznie pozdrawiam.

Opublikowano

@Charismafilos

 

Bardzo dziękuję!  Pozdrawiam jej "ojca". :)) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję!  

Zgadzam się całkowicie z Twoim komentarzem, nawet przetestowałam to na sobie. Poznałam w pracy swoją obecnie najlepszą przyjaciółkę - ale przez dłuższy czas miałyśmy do siebie dystans, bo ona jest introwertykiem. Po bliższym poznaniu  okazało się, że to jest wspaniały człowiek. :) 

Serdecznie pozdrawiam. 

@LessLove

 

Bardzo dziękuję! 

"Bo serce nie słucha rozumu" - w relacjach romantycznych często tak jest, ale literatura dostarcza też przykładów, jak miłość przychodzi w czasie wspólnego poznawania się, przebywania ze sobą.  :) 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Posem

 

Berdzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

Opublikowano

@Christine

 

Bardzo dziękuję! 

Też tak uważam. :)  Serdeczności! :) 

@bazyl_prost

 

Bardzo dziękuję! 

Z duszą jest jak z człowiekiem - jak trafisz na banalnie nudny egzemplarz, to nawet najgłębsze spojrzenie nie pomoże.

No i wszystko zależy od perspektywy - dla Ciebie może to być banalna nuda, a dla właściciela duszy - strefa chroniona. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

Opublikowano

@Berenika97

Krótkie ładne łatwo chwyta.

Dopisuje, by była równowaga pomiędzy dobrem i złem.

 

Choć częściej to kocha 

Nie duszy zalety,

Lecz w jakich bucikach

W swą przyszłość pośpieszy 

 

Opublikowano

@Wal

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

 Modne buty przyszłość otwierają,

ale to właśnie odciski przypominają,

gdzie naprawdę jest serce.

@violetta

 

Bardzo dziękuję! 

Trochę mnie pocieszyłaś. Bo ja nie jestem wybuchowa - jestem z tych, co detonują z opóźnionym zapłonem. Efekt ten sam, tylko zaskoczenie większe. :)) 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mela, wyrodna Wando, rywalem?
    • ,, Pokładam nadzieję w Panu ,  ufam Jego słowu ,, Ps. 130 , 5    Ty jesteś Panie drogą    często wędruję  wśród chwastów  czasami nim wyrastam    a Ty  Ty sprawiasz  że staję się  ponownie kwiatem  na pięknej łące  gdy zdołam  Cię dostrzec    zawsze Jesteś blisko  gotowy poprowadzić  podajesz nie tylko rękę  Jesteś Światłem    Jezu ufam Tobie    8.2026 andrew  Niedziela, dzień Pański  
    • Czy gdybym napisał wszystkie słowa świata tysiąc razy kocham czterykroć przepraszam czy choć literkę jeszcze byś pokochała w alfabecie nie po kolei uczucia   alfa roześmiana w miłości omedze płaczące kropki w połowie zdania litery w środku są najpiękniejsze marzeniom już się nie kłaniam   palę myślniki wyrzucam przecinki w połowie tchu pytaniem krzyczę czy gdyby alfabet nie miał logiki miałoby sens jednej litery życie?
    • @Berenika97 super! uwielbiam takie klimaty!!! Sam mam ich sporo w swoim życiu ;)
    • "Ewolucja wygodnictwa"   Ucieczka z epoki spania pod chmurą, od chłodu, od deszczu, od gniewu natury — oto wygodnictwo, co w ciepłe dni nawet wpycha nas w asfalt i martwe mury.   Gdy człowiek pochylił się nad krzemieniem, zaiskrzył mu nagle przebłysk rozumu, wykrzesał z kamienia ogień i nadzieję, a koło potoczył — ku dziejom, ku tłumom.   Choć dłonie miał twarde, a życie niełatwe, choć mózg jego mniejszy od naszych rozmiarów, to myślą pokonał przeszkody surowe i zaczął budować swój świat ze swych czarów.   Niepiśmienni ludzie, bez ksiąg i bez trendów, bez ekranów, reklam, bez świata zmyślonego, tworzyli legendy, bogów i potwory — z lęku, z wyobraźni, z dobra i ze złego.   A my dziś tęsknimy za ciszą i lasem, za życiem prostszym, bez blasku przepychu, za chwilą, gdy można odetchnąć pod drzewem, odsunąć od siebie codzienność pośpiechu.   Lecz tylko na chwilę — na weekend, na moment, na spacer, na oddech, od miasta uciekać. Bo kiedy wieczorem przychodzi zmęczenie, to własne mieszkanie najmilej nas czeka.   Lubimy pająki — lecz raczej wśród liści, niech snują swe sieci z dala od domu. Much nie kochamy, choć przecież są po coś — lecz właściwie nie wiemy, po cóż i komu?   Wilgotny wieczór, chłód rześki i czysty, zapach mokrej ziemi, szum nocnego boru — to wszystko zachwyca… przez moment zaledwie, a potem pragniemy wrócić do domu.   Bo człowiek zwyciężył surowość natury, lecz w sercu zachował pradawne marzenie: by choć przez godzinę poczuć się dzikim, a potem — wygodnie — na kanapie leżenie.   Leszek Piotr Laskowski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...