Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nie na miejscu

viola arvensis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Taka wrażliwość jest nie na miejscu 

tu ją popchają, tam podeptają

gdziekolwiek stanie, stoi na przejściu 

choć wiele może, za nic ją mają.

 

Ciągle samotna, tworzy I wzdycha

wpatrzona w niebo, układa siebie

łzami sie poi, bólem oddycha

innym podaje rękę w potrzebie.

 

Taka wrażliwość nie ma wyboru 

drży przed zranieniem i cierpi mocniej 

wszystko w niej wielkim niewygojeniem

a tylko słodkie daje owoce.

 

Pyta, rozważa, analizuje

nie chce miec racji a tylko mądrość 

prawdą się karmi, nią promieniuje

jest piekna,  jednak odziana w skromność. 

 

Taka wrażliwość to skarb z niebiosów 

Bóg nią obdarza jak diamentami 

i chociaż w tlumie znaleźć nie sposób 

często przechadza się z aniołami.

 

Ach dobry Boże, tak Ci dziekuję

za tę wrażliwość co krąży w żyłach

i chociaż sama jej nie pojmuję

oby się nigdy nie odmieniła !

 

 

 

 

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
11
Migrena

Migrena

Opublikowano
Opublikowano

@viola arvensis

 

jeszcze taka myśl przyszla mi do glowy że oto   napisałaś piękny portret wrażliwości która nie jest słaboscią lecz szczegolnym   sposobem istnienia w   świecie

 

 

przypomina mi to myśl emmanuela lévinasa że człowiek naprawdę staje się sobą dopiero w odpowiedzialności za drugiego  a nie w sile  czy pewnosci siebie!!!

 

cudowny wiersz

 

Ty, POETKO.

 

 

 

 

1
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@Marek.zak1 wrażliwość to ukryta, wyjątkowa siła/moc.

Rzeczywiscie w zderzeniu z tym - coraz bardziej bezdusznym światem można ją odczuwać jako słabość lecz to tylko odczucia. Nie bylo moim zamysłem przedstawić wrażliwości jako słabości lecz bardziej jako wyjątkowość, ktora jest często  nie rozumiana.

Pozdrawiam serdecznie.

 

 

@Wiechu J. K. jestem tego pewna

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam ciepło, dobrej niedzieli. 

 

 

 

@Leszczym dziekuje Michał, bardzo dziekuję ! 

Jestem

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
1
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@Migrena tak, wrażliwość to piękno i siła, tylko każdy indywidualnie musi to odkryć, dojść do tego i nauczyć się z tym pięknie żyć. Inaczej może stać się jakimś utrapieniem. 

 

Cytat, ktory przytoczyłeś jest znakomity, aczkolwiek pewnie wielu nie zgodziłoby sie z nim, bo w zupełnie innych czasach żyjemy, takich w ktorych każdy ma być skierowany na siebie i dbać o siebie, swoją beztroskę i wygodę. Dlatego niedołężnych rodziców oddaje się do przytulków a chore dzieci morduje w łonach matek i jest na to wszystko coraz większe przyzwolenie społeczne.

Bezduszność staje się cnotą, wrażliwość wypaczeniem. Wszystko do góry nogami. To tez znak czasów. 

 

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Gortatów dom wakacji – 6

      Przez andrew · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   ,, Jadłem je pełną buzię, ale we śnie ,, Tak rodzą się poeci, fantazja...   Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • Tomasz.O
      w trumnie, trudno nie wiercić się.

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      Gdy dopadnie mnie śmierć  czego by nie powiedzieć  niejedynym który odejdzie będę  i w trumnę me zwłoki zapakują  listem poleconym w ziemię wyślą z kodem muzycznym  przy płaczu bliskich  tak po czasie stwierdzę  w trumnie ciężko  nie wiercić się nie wiem czy pozycja niewygodna  ale uwiera  po śmierci męczące czekanie  nim  natłok ziemi trumnę połamie  kiedy wilgoć deszczu  sprawi spróchnienie  wejdą larwy Conicera tibialis  w końcu dla kogoś pożywieniem będę  wznieci się życie  nowe i lepsze  Kości zostaną niczym ram pamięci  zresztą szkielet to dzieło Boga resztę  budujemy sami  ale po co po śmierci masa mięśniowa  brzuszek piwny i tusz wisceralny  troche to banalne  umysł już nie sprawi  figla  nie poplącze rzeczywistości z mirażem  język nie potrzebny o kim plotkować wiercąc się w trumnie samemu  może wrócę we śnie  ale po co  kolejny koszmar  nikomu nie życzę       
    • Leszek Piotr Laskowski
      Gortatów dom wakacji – 6

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Gortatów – dom wakacji” – 6   A za drogą z asfaltu, gdzie czasem leżałem, było sadownictwo, które obserwowałem. Jabłka tam rosły, wiśnie i piękne czereśnie. Jadłem je pełną buzią, ale tylko we śnie!   Bo wszystko było wielkim płotem ogrodzone, a wchodzenie do sadu było zabronione. Ale raz pamiętam, że to się wydarzyło – jakby ogrodnictwo wszystkich zaprosiło.   I zbiegli się ludzie, z piętnastu ich było, do koszyków rwali, co się im trafiło. Ja z wujkami i siostrą też się najedliśmy, jeszcze koszyk owoców babci przynieśliśmy!   Raz tylko tak się stało, nie wiedzieć dlaczego. Może to z życzliwości zarządcy głównego? A może po prostu, z braku tych pilnujących, doszło do haraty ludzi tam mieszkających.   A co do cegielni, często się przyglądałem. Z oddali patrzyłem, nazbyt się nie zbliżałem. Widziałem młode dziewczyny, wózki pchające, z cegłami z gliny w hangary wjeżdżające.   Cegły kładzione do suszenia tam bywały, zanim już wysuszone do pieców trafiały. Dziewuchy je pchały, cegłą naładowane, żelazne wózki na szynach przepychane.   Dziewczęta mnie widziały, często mnie wołały: „Kawalerze, chodź do nas!” – tak ze mną żartowały. Omijałem cegielnię, zawsze gdy pracowały. Nie lubiłem, kiedy się ze mnie wyśmiewały.   Ale po południu, gdy pracę już skończyły, to wózki na szynach wtedy moje już były. I puste wcale nie były ciężkie do pchania, rozpędzania ich mocno i na nie wskakiwania.   Hamulce działały, a szyny długie były, środkiem hali suszarni fajnie mnie woziły. Takich hal tam było, jak dla dziecka od gromu. Moją ta pierwsza była, bo najbliższa przy domu.   Z każdym rokiem te zabawy – takie płytkie raczej – wzrokiem coraz mądrzejszym widziałem inaczej. Rowery naprawiałem i nimi jeździłem. Do ptaków nie strzelałem – domki im robiłem.   Kuzynów przybywało – co rok więcej nas było. Widziałem, jak za mamą im też się tęskniło. Wraz z dorastaniem inaczej to odbierałem, ale wciąż na wakacje jeździć tam chciałem.   – cdn   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Jacek_Suchowicz
      Jedwab i wełna

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      wełną miękkością swoją otuli przyjemny dotyk co dłonie liże przy którym jedwab z cienkiej koszuli sprawi że ciebie nic nie ugryzie   i choć na zewnątrz ściskają mrozy serce w ciepełku wolne jak sokół letnim wspomnieniem nikt nie uwodzi a ty gotowa Harpia do lotu   Harpia:

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • andrew
      Skarby nie są tajemnicą

      Przez andrew · Opublikowano

      @violetta

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...