Jedwab i wełna

[beta_b]

Póki jest lato - chcę chodzić w jedwabiu,
a szorstkie wełny na zimę zostawiam.
Słońce mi pieści skórę a jedwab
muska i chłodzi. Sny pozostawia.

Gdy będzie zimno, wiatr w sercu hulał,
wełna ochroni skostniałe ciało.
Szorstkie doznania zleją się w jedno.
Wełna - nie muślin, byle mnie grzała. 

Zima nadejdzie wcześniej czy później,
a ja nazbiem garść wspomnień z lata.
To jak zapasy - wiśnie w słoiku -
nakarmią ducha. Sił będę miała.

[Marek.zak1]

@beta_b Fajny wierszyk, a mnie wełna gryzie, niestety:). Pozdrowionka

[Alicja_Wysocka]

@beta_b Wierszyk fajny, ale wełna gryzie i to jak. 

Znajomi na fotelach mają skóry baranie, wolę usiać na podłodze. 

[Berenika97]

@beta_b

 

Piękna metafora ubrań jako pór życia - jedwab i wełna - od razu czuć na skórze różnicę między lekkością lata a ochronną szorstkością zimy. Podoba mi się, jak fizyczne doznania przechodzą płynnie w emocjonalne.

Świetny jest też obraz wspomnień jako "wiśni w słoiku" - zapasów na trudniejszy czas. To ciepła, mądra refleksja o tym, że przeżyte chwile szczęścia dają siłę na później, bez zbędnego patosu.

W wierszu czuć akceptację zmienności życia. Bardzo sensualna i mądra poezja!

[Gosława]

Fantastyczny 

Lubię jedwab mam piękną turkusową sukienkę 

W niej czuję się "jakby luksusowo

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Jacek_Suchowicz]

wełną miękkością swoją otuli

przyjemny dotyk co dłonie liże

przy którym jedwab z cienkiej koszuli

sprawi że ciebie nic nie ugryzie

 

i choć na zewnątrz ściskają mrozy

serce w ciepełku wolne jak sokół

letnim wspomnieniem nikt nie uwodzi

a ty gotowa Harpia do lotu

 

Harpia:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.